Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, w dniu 24 kwietnia 2006 r. pełnomocnik R. L., adwokat, wniósł do WSA w Gdańsku skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewody Pomorskiego. Pełnomocnik skarżącego nie uiścił opłaty od wniesionej skargi.
Stosownie do art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Zgodnie z art. 221 cyt. wyżej ustawy pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Pełnomocnik skarżącego nie uiścił wpisu od skargi, a zatem skarga ta, jako nieopłacona podlegała odrzuceniu na wskazanej wyżej podstawie prawnej.
Na marginesie Sąd wyjaśnił, że obowiązujący poprzednio przepis § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia regulujący odmiennie sposób uiszczania wpisu stałego od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego został przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/06 uznany za niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz z art. 2 Konstytucji. Wyrok Trybunału ogłoszony został w Dzienniku Ustaw z dnia 17 marca 2006 r. Nr 45 poz. 322 i od tego też dnia przepis ten stracił moc.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2006 r. skargę kasacyjną złożył R. Lipkowski, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania WSA w Gdańsku. Pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie przepisu art. 221 p.p.s.a. w związku z § 5 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi wobec braku uiszczenia opłaty stałej, choć spełnienie tego warunku w chwili wnoszenia skargi nie było możliwe.
Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, przepis art. 221 p.p.s.a. stanowi, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Jednocześnie zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia przy uiszczaniu wpisu - zarówno gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego, jak i na rachunek bankowy tego sądu - należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany, oraz sygnaturę akt sądowych. W tym kontekście, zdaniem skarżącego, wskazać należy, iż powyższe dwa przywołane przepisy pozostają ze sobą w sprzeczności w sposób faktyczny uniemożliwiającej jednoczesne wypełnienie określonych w nich obowiązków. Jak bowiem wynika z treści § 5 rozporządzenie wymaga przy uiszczaniu wpisu na rachunek bankowy lub w kasie sądu podania wszystkich wskazanych w nim informacji, przy czym nie wskazuje na jakiekolwiek wyjątki i odmienny zakres wskazanych informacji z uwagi na rodzaj, czy tryb wnoszonego pisma.
Oczywistym jest natomiast, iż skarga na decyzję organu II instancji jest dopiero pismem wszczynającym postępowanie przed sądem, dodatkowo zaś wnoszonym za pośrednictwem organu administracji i nie jest możliwe w chwili już w dacie jego wniesienia oznaczenie sygnatury akt sądowych, a tym samym prawidłowe wypełnienie wszystkich przesłanek § 5 rozporządzenia. Ponadto jak podnosi skarżący zasięgał on informacji w zakresie konieczności uiszczenia wpisu stałego w sekretariacie Sądu już w dacie wniesienia skargi, gdzie uzyskał informacje, iż do uiszczenia tego wpisu zostanie wezwany przez Sąd po przekazaniu skargi do Sądu przez organ administracyjny.
W tym stanie rzeczy skarżący nie miał zatem jakichkolwiek podstaw przypuszczać, iż brak przez niego uiszczenia opłaty stałej w tej dacie spowoduje niekorzystne dla niego konsekwencje w postaci odrzucenia skargi, w przeciwnym bowiem razie w dążeniu do należytej dbałości o swoje interesy skarżący niewątpliwie przedmiotową opłatę by uiścił w terminie przepisanym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie jest trafny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 221 p.p.s.a. w zw. z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Przepis art. 221 p.p.s.a. stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie, podlegająca takiej opłacie, nie została opłacona. W myśl § 5 w/w rozporządzenia Rady Ministrów przy uiszczeniu wpisu należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma od którego wpis jest uiszczany oraz sygnaturę akt sądowych. Do dnia 17 marca 2006 r. wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczało się na wezwanie Sądu, po przekazaniu skargi sądowej - § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów.
Jednakże we wskazanej dacie powołany przepis rozporządzenia utracił swoją moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05, Dz.U. Nr 45, poz., 332, jako niezgodny z art. 221 p.p.s.a. i art. 2 Konstytucji. W tej sytuacji złożona w dniu 24 kwietnia 2006 r. skarga na decyzję Wojewody Pomorskiego podlegała wpisowi stałemu, który winien być wniesiony do kasy wojewódzkiego sądu administracyjnego w gotówce lub wpłacona na jego rachunek bez stosownego wezwania Sądu. W tym przypadku nie była jeszcze znana sygnatura akt sądowych. Tak więc wnoszony wpis winien zostać stosownie opisany: przez wskazanie skarżącego, organu administracji, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność oraz daty i nazwy owego aktu lub czynności.
Skarżący miał więc pełną możliwość opłacenia skargi czego jednak nie uczynił. Odnośnie błędnego pouczenia skarżącego w sekretariacie sądu co do sposobu uiszczenia wpisu należy wskazać, iż nie miało to wpływu na powstanie obowiązku uiszczenia wpisu już przy wniesieniu skargi do organu administracji co wynika z powołanego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.