Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Go 1009/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.K. na decyzję Wojewody [...] /dalej: Wojewoda/ z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego dodatku aktywizacyjnego – uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu.
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:
1 września 2010 r. T.K. zarejestrował się jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku, który został mu wypłacony za okres od dnia 9 września 2010 r. do 4 kwietnia 2011r. Po przedłożeniu [...] kwietnia 2011 r. umowy zlecenia, decyzją z tego samego dnia, Starosta [...] (dalej: Starosta lub organ I instancji) orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 5 kwietnia 2011 r., tj. z dniem podjęcia zatrudnienia. Jednocześnie, na wniosek T.K. z tego samego dnia (8 kwietnia 2011 r.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] organ przyznał prawo do dodatku aktywizacyjnego, wypłacanego przez PUP w okresie od 8 kwietnia do 31 maja 2011r. Na skutek informacji ZUS o nieprawidłowościach w okresach podlegania ubezpieczeniom i ustalenia wykonywania przez skarżącego w okresie 1 luty – 30 listopad 2010 r. pracy w ramach umowy zlecenia na rzecz Urzędu Gminy w B., Starosta (po wznowieniu postępowania) odrębnymi decyzjami z dnia [...] stycznia 2013 r.:
- - Nr [...], uchylił decyzję z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych od 9 września 2010 r. i jednocześnie orzekł o odmowie uznania T.K. za osobę bezrobotną z dniem 1 września 2010 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia 9 września 2010 r., z powodu wykonywania innej pracy zarobkowej w ramach umowy zlecenia,
- - Nr [...], uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] o utracie przez T.K. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 5 kwietnia 2011r.,
- - Nr [...], z powodu nie spełnienia wymogu posiadania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] o przyznaniu skarżącemu prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia 8 kwietnia 2011 r. do 22 czerwca 2011 r., o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej: u.p.z.).
W konsekwencji powyższego Starosta, działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c oraz art. 76 ust. 1 i 2 pkt 1 u.p.z., decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] orzekł o obowiązku zwrotu przez T.K. – w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji - nienależnie pobranego dodatku aktywizacyjnego za okres od 8 kwietnia do 31 maja 2011 r. w wysokości [...] zł.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika T.K., Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty. Wskazał na mający zastosowanie w sprawie art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z., odnoszący się do sytuacji, w której bezrobotnemu zasadnie przyznano świadczenie pieniężne, jednak w okresie jego pobierania pojawiły się okoliczności powodujące ustanie prawa do jego otrzymania. Skarżący świadcząc pracę w ramach umowy zlecenia od 1 lutego do 30 listopada 2010 r., 1 września 2010 r. zarejestrował się w urzędzie pracy, składając na karcie rejestracyjnej bezrobotnego oświadczenie, że jest osobą niezatrudnioną i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia (tym samym wprowadził w błąd organ I instancji co do ustawowych przesłanek uznania za bezrobotnego). Skoro odwołujący nie jest w stanie wykazać, iż został błędnie pouczony przez pracownika urzędu pracy, to złożone przez niego w dniu rejestracji oświadczenie o niewykonywaniu żadnej pracy zarobkowej - jako niezgodne z prawdą - nie mogło wywołać oczekiwanych skutków; w konsekwencji świadczenia pobrane w wyniku rejestracji należy uznać za nienależne i podlegające zwrotowi.
W skardze T.K. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie. Rozstrzygnięciu organu odwoławczego zarzucił brak uwzględnienia, że: w chwili zawierania umów zlecenia nie miał świadomości i wiedzy o podleganiu z tytułu ich zawarcia obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu, a Urząd Gminy w B. nie poinformował go o skutkach zawartej umowy. W konsekwencji nie z jego winy doszło do zaistniałej sytuacji, której skutki w całości obciążają wyłącznie jego. Ponadto skarżący zarzucił, że doszło do naruszenia procedury co do możliwości wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem prawomocnej i ostatecznej decyzji oraz uchybienia co do kompetencji, tj. wydania decyzji przez kierownika Oddziału PUP bez wykazania dokumentu, z którego wynika kompetencja do orzekania w tego typu sprawach w imieniu Starosty.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę uwzględnił uznając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.). W uzasadnieniu podkreślił, że kontrola sądowa zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie dotyczyła aktów podjętych w prowadzonych postępowaniach wznowieniowych. Mimo zatem, że sprawa objęta skargą stanowiła odrębne postępowanie od wywołanego postanowieniem o wszczęciu postępowania wznowieniowego, w przekazanych sądowi aktach administracyjnych sprawy brak jest, wbrew treści art. 61 § 4 K.p.a., zawiadomienia o wszczęciu z urzędu przez Starostę postępowania w sprawie nałożenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. WSA wskazał, że materialnoprawną podstawą decyzji zobowiązującej osobę bezrobotną do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (np. dodatku aktywizacyjnego) stanowi przepis art. 76 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.
W ocenie WSA, decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 76 ust.1 i ust. 2 pkt 1 ustawy i nie zawiera żadnego uzasadnienia dla zastosowanej podstawy prawnej, a stanowisko organu sprowadza się w istocie do przekonania o istnieniu swoistego automatyzmu, który w sytuacji wydania, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji uchylającej decyzję ostateczną o uznaniu za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych i orzeczenia, po ponownym rozpoznaniu sprawy o przyznaniu statusu bezrobotnego i odmowie prawa do zasiłku, prowadzi do uznania pobranego świadczenia w postaci dodatku aktywizacyjnego za nienależne.
Z kolei organ odwoławczy wskazując w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.z., w uzasadnieniu, "potwierdzając właściwe zastosowanie przepisów prawa przez organ I instancji", jako podstawę uznania pobranego przez skarżącego dodatku aktywizacyjnego za świadczenie nienależne powoływał przemiennie przepis art. 76 ust. 2 pkt 1 oraz art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy. Ostatecznie Wojewoda wysnuł wniosek o wprowadzeniu przez skarżącego urzędu pracy w błąd przez zatajenie w dniu rejestracji (tj. 1 września 2010 r.) faktu wykonywania od 1 lutego 2010 r. innej pracy zarobkowej w postaci umowy zlecenia z urzędem Gminy B., mimo że był pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego, co wypełnia dyspozycję art. 76 ust. 2 pkt 2 tej ustawy.
Tym samym organy obu instancji powołały odmienne przesłanki uznania pobranego przez skarżącego dodatku aktywizacyjnego za świadczenie nienależne, przy czym organ odwoławczy nie odniósł się do przesłanki przywołanej przez organ pierwszej instancji i nie podał przyczyn jej nieuwzględnienia, jak również nie wskazał, jakimi kierował się motywami, powołując odmienną niż organ pierwszej instancji przesłankę i podstawę materialnoprawną decyzji, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 11 K.p.a. Odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego w zakresie wskazywanych podstaw prawnych uznania pobranego przez skarżącego dodatku aktywizacyjnego za świadczenie nienależne WSA wskazał, że prawidłowa wykładnia art. 76 ust. 2 pkt 1 u.p.z. nakazuje przyjąć, że odnosi się on do świadczenia, które jest bezrobotnemu wypłacane, pomimo ustania prawa do jego pobierania. Przepis ten odnosi się zatem do sytuacji, w której bezrobotnemu zasadnie przyznano świadczenie pieniężne, jednak w okresie jego pobierania pojawiły się okoliczności powodujące ustanie prawa do jego otrzymywania (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 2317/11 - Lex nr 1264711), a więc gdy bezrobotny, będąc prawidłowo pouczony o okolicznościach mających wpływ na prawo do pobieranego świadczenia, mimo ich zaistnienia w okresie pobierania go, nie powiadania o tym urzędu pracy.
Natomiast o świadczeniu nienależenie pobranym w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 2 można mówić w sytuacji, gdy strona w momencie zgłoszenia się do urzędu pracy w celu uzyskania statusu bezrobotnego i przysługujących z tego tytułu świadczeń, będąc świadoma – w wyniku udzielonego jej pouczenia – prawnego znaczenia określonych faktów oraz okoliczności decydujących o uznaniu za osobę bezrobotną, jak też zasad odpowiedzialności w przypadku nieuprawnionego korzystania ze świadczeń przysługujących osobom uznanym za bezrobotne, zataja te okoliczności lub fakty lub oświadcza nieprawdę. Jak wynika z decyzji organów obu instancji, przyczyną nałożenia na skarżącego obowiązku zwrotu dodatku aktywizacyjnego za okres od 8 kwietnia do 31 maja 2011 r. pozostawał zatajony przez niego fakt wykonywania w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej (przyznanego decyzją Starosty z dnia 1 września 2010 r.) innej pracy zarobkowej.
Należy jednak mieć na uwadze, że w dacie złożenia wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego, tj. w dniu 8 kwietnia 2011 r. nie wykonywał on już pracy na rzecz Urzędu Gminy B., gdyż miało to miejsce od 1 lutego do 30 listopada 2010 r. Tym samym, w odniesieniu do okresu od 8 kwietnia do 31 maja 2011 r. w przypadku skarżącego nie wystąpiła w jego przypadku sytuacja jednoczesnego pobierania świadczenia w postaci dodatku aktywizacyjnego oraz osiągania dochodów z tytułu umowy zlecenia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotne pozostaje to, że w stosunku do skarżącego toczyło się kilka odrębnych postępowań administracyjnych w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania zasiłku dla bezrobotnych i dodatku aktywizacyjnego. Ocena, czy doszło do pobrania przez skarżącego nienależnego świadczenia w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z. odnoszona być może do dodatku aktywizacyjnego za okres trwania umowy zlecenia zawartej z Urzędem Gminy w B., czyli od 9 września do 30 listopada 2010 r., przy czym z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby skarżący zwrócił się z wnioskiem o jego przyznanie w tym okresie.
Kolejne postępowania w przedmiocie przyznania dodatku aktywizacyjnego, m.in. wszczęte wskutek wniosku z dnia 8 kwietnia 2011 r., dotyczyły okresów przypadających już po upływie czasookresu obejmującego zlecenie na rzecz Urzędu Gminy B. W konsekwencji, w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające żądanie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, określone w art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 u.p.z. Końcowo WSA wskazał, aby decyzja organu podejmowana w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, oprócz w/w wytycznych, uwzględniała wymagania zwarte w art. 107 K.p.a.
W skardze kasacyjnej Wojewoda, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył wyrok WSA w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.:
- 1) naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3, art. 134 §1 P.p.s.a. polegającego na nieuwzględnieniu (nierozważeniu) wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy i akt postępowania sądowego, mających wpływ na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w szczególności nieuwzględnieniu znajdującej się w aktach sprawy karty rejestracyjnej bezrobotnego z dnia 1 września 2010 r., którą skarżący wypełnił i złożył do akt postępowania administracyjnego, a także wniosku o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z dnia 8 kwietnia 2011 r.,
- 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.,
- 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z. przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. (Nr [...]) utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, tj. o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego dodatku aktywizacyjnego za okres od dnia 8 kwietnia 2011 r. do dnia 31 maja 2011 r. w kwocie [...] zł, podczas gdy w niniejszym stanie sprawy zostały spełnione przesłanki przewidziane w w/w przepisie, aktualizujące obowiązek skarżącego zwrotu pobranego świadczenia za wskazany okres.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz Wojewody kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazano, że WSA wydał wyrok na podstawie niepełnej analizy elementów stanu sprawy. Akta sprawy administracyjnej były prowadzone łącznie dla wszystkich 7 spraw toczących się ze skargi T.K., dotyczących różnych świadczeń, obejmując okres od 1 września 2010 r., tj. od pierwotnej rejestracji skarżącego w urzędzie pracy, do 2012 r., do czwartej z kolei rejestracji. Sąd nie uwzględnił w szczególności tej części akt, które dotyczyły m.in. utraty statusu osoby bezrobotnej za okres poprzedzający wypłatę dodatku aktywizacyjnego, a także tej części, która dotyczyła postępowania o zwrot zasiłku dla bezrobotnych za ten okres (WSA w Gorzowie Wlkp. prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r. II SA/Go 1008/13 oddalił skargę T.K. na decyzję Wojewody w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za ten okres). Powołując w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z.
Wojewoda słusznie wskazał, że skarżący świadomie w dniu rejestracji w PUP (1 września 2010 r.) wprowadził w błąd organ przyznający świadczenie co do spełnienia ustawowych przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej, składając niezgodne z prawdą oświadczenie o niewykonywaniu pracy zarobkowej, mimo że jak wynika z akt sprawy, od 1 lutego do 30 listopada 2010 r. był zatrudniony w Urzędzie Gminy B. na podstawie umowy zlecenia. Niezależnie od karty rejestracyjnej bezrobotnego, instrumentem wprowadzenia w błąd był również wniosek skarżącego o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z dnia 8 kwietnia 2011 r., w którym jako ostatnie miejsce zatrudnienia podał S. Sp. z o.o. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt u.p.z., dodatek aktywizacyjny przysługuje bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku, tj. spełniającemu ustawowe wymogi do jego otrzymywania. Tymczasem, nie mógł on przysługiwać T.K., gdyż nie był on osobą bezrobotną, co wynika z ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. W zakresie wskazującym na naruszenie przepisów prawa materialnego skarżący kasacyjnie podniósł wadliwe przyjęcie przez WSA, że w przypadku skarżącego nie wystąpiła sytuacja jednoczesnego pobierania dodatku aktywizacyjnego i osiągania dochodów z tytułu umowy zlecenia.
Jak ustalił organ II instancji, T.K. nabywając status osoby bezrobotnej, nie poinformował Urzędu Pracy o zatrudnieniu na podstawie umowy zlecenia w Urzędzie Gminy B. Tym samym zaistniała negatywna przesłanka uniemożliwiająca posiadanie statusu osoby bezrobotnej i pobierania z tego tytułu świadczenia w okresie od 8 kwietnia do 31 maja 2011 r. Spełnia to warunki określone w art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z., przemawiając za obowiązkiem jego zwrotu, jako świadczenia nienależnie pobranego. Od chwili rejestracji w PUP, skarżący był pouczany o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o obowiązku zwrotu przyznanego świadczenia pieniężnego w wypadku pobrania go pomimo ustania podstaw do jego wypłaty. Pouczenie to było precyzyjne, czytelne, jasne i zrozumiałe, zatem skarżący mógł je odnieść do własnej sytuacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, przy czym w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazano na art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3, art. 134 § 1 P.p.s.a. Naruszenie tych przepisów miało polegać na nieuwzględnieniu (nierozważeniu) wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy i akt postępowania sądowego, mających istotny wpływ na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Tymczasem takich uchybień nie można zwalczać zarzutem naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., nawet w powiązaniu z przepisami wyżej wskazanymi, gdyż pierwszy z nich, tj. art. 106 § 3 P.p.s.a., odnosi się do uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez sąd administracyjny, a takowe w rozpoznawanej sprawie nie było prowadzone, zaś drugi - art. 134 P.p.s.a., dotyczy granic orzekania i nakłada na sąd obowiązek wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa. Jeśli chodzi natomiast o art. 133 § 1 P.p.s.a., to przepis ten nie zawiera żadnych norm wskazujących na sposób analizy akt sprawy.
Zgodnie z jego brzmieniem, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał dowodowy znajdujący się w aktach oraz obowiązek uwzględnienia stanu faktycznego istniejącego w dacie wydawania zaskarżonego aktu. W rozpoznawanej sprawie do naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. nie doszło, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Prowadzi to do wniosku, że powyższy zarzut jest nieusprawiedliwiony.
W ramach tej samej podstawy kasacyjnej, w petitum skargi kasacyjnej postawiono zarzut w brzmieniu: "naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.", jednakże przepisów tych nie powiązano z żadnymi konkretnymi przepisami procedury administracyjnej. Oznacza to w odniesieniu do "innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy" (art. 145 § 1 kt 1 lit. c) P.p.s.a.), że opisany zarzut został wadliwie postawiony, a przez to nie może odnieść zamierzonego skutku.
Jeśli chodzi natomiast o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., a więc naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to w uzasadnieniu przepis ten powiązano z art. 48 ust. 1 pkt 2 oraz z art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z.
Dokonując wykładni art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z. WSA w nieprawidłowy sposób wywiódł, że ocena, czy doszło do pobierania przez skarżącego nienależnego świadczenia w rozumieniu tego przepisu odnoszona może być do dodatku aktywizacyjnego pobranego w okresie trwania umowy zlecenia zawartej z Urzędem Gminy w B., czyli w okresie od 9 września do 30 listopada 2010 r. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zaskarżona decyzja dotyczy dodatku aktywizacyjnego pobranego przez skarżącego za okres od dnia 8 kwietnia do 31 maja 2011 r.
Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 u.p.z., bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Z powyższego unormowania wynika, że istotą dodatku aktywizacyjnego jest to, że przyznawany jest on osobie, która już utraciła status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia. Warunkiem wymaganym do przyznania dodatku jest więc jedynie uprzednie posiadanie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Innymi słowy, podjęcie pracy przez bezrobotnego mającego prawo do zasiłku, poprzedza i warunkuje otrzymanie dodatku aktywizacyjnego. Ponieważ WSA pominął tę regulację, dlatego w wadliwy sposób zinterpretował art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z. co ma ten skutek, że zarzut naruszenia prawa materialnego jest usprawiedliwiony. Z tych przyczyn zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaistniały przesłanki z art. 188 P.p.s.a. i dlatego rozpoznał skargę.
Z akt sprawy wynika, że dodatek aktywizacyjny przyznany został na wniosek strony z dnia 8 kwietnia 2011 r., przy czym we wniosku tym wskazano jako ostatnie miejsce zatrudnienia Scholz Polska Sp. z o.o., gdzie zatrudnienie to strona wykonywała od 1 czerwca 2009 r. do 30 sierpnia 2010 r. Natomiast we wniosku pominięta została praca na umowie zlecania wykonywana w Urzędzie Gminy[...] w okresie od 1 lutego 2010 r. do 30 listopada 2010 r. Konsekwencją tych faktów były decyzje Starosty Powiatu [...], w tym z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], którą organ ten uchylił decyzję z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych od 9 września 2010 r. i jednocześnie orzekł o odmowie uznania T.K. za osobę bezrobotną z dniem 1 września 2010 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia 9 września 2010 r., z powodu wykonywania innej pracy zarobkowej w ramach umowy zlecenia oraz decyzja z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...], którą orzeczono o zwrocie nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 9 września 2010 r. do 4 kwietnia 2011 r.; rozstrzygnięcie to utrzymane zostało w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. [...]. Decyzje te były ostateczne, a zatem stanowiły punkt odniesienia do oceny zasadności przyznania dodatku aktywizacyjnego.
Jak już wyżej wskazano, przesłanką do przyznania dodatku z art. 48 ust. 1 pkt 2 u.z.p. jest utrata przez wnioskodawcę posiadającego prawo do zasiłku, statusu osoby bezrobotnej, z powodu podjęcia zatrudnienia. W świetle ostatecznej (i prawomocnej) decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], skarżący nie spełniał warunków do dodatku aktywizacyjnego, a ponieważ dodatkowo we wniosku z dnia 8 kwietnia 2011 r. podał nieprawdziwe dane dotyczące ostatniego zatrudnienia, dlatego zaskarżona decyzja, która wypłacony dodatek aktywizacyjny za okres od 8 kwietnia 2011 r. do 31 maja 2011 r. uznaje jako świadczenie nienależne w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 2 u.z.p., prawa nie narusza. Powyższego nie zmienia stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji wskazujące na aprobatę stanowiska wyrażonego przez organ I instancji o zakwalifikowaniu przedmiotowego dodatku jako świadczenia nienależnego w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 1 u.z.p., gdyż naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie prawa materialnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Natomiast brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego dodatku aktywizacyjnego niewątpliwie stanowi naruszenie przepisów postępowania, jednakże uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.
Nie mogło więc skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., gdyż dla uwzględnienia skargi z tej podstawy prawnej wymagane jest, aby "inne naruszenie przepisów postępowania" mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi stwierdzić należy, że odnoszą się one do okoliczności pozostających poza przedmiotem rozpoznawanej sprawy i dlatego nie mają żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w wyroku, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 207 § 2 P.p.s.a.