Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 369/06 po rozpoznaniu skargi T. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego nr [...] z dnia [...] w przedmiocie wypowiedzenia mjr T. M. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że kwestionowana decyzja wydana na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /tekst jednolity Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm./ w związku ze zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej i braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, wobec nie wniesienia od niej odwołania stała się ostateczna. Zmniejszenie stanu etatowego Wojskowej Komendy Uzupełnień we [...] nastąpiło w wyniku rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w wojskowych komendach uzupełnień. Wejście tego rozkazu w życie oznaczało przystąpienie do jego wykonywania, w tym także podejmowania personalnych decyzji, których bezpośrednim celem było osiągnięcie w zakreślonym w rozkazie terminie - do dnia 1 listopada 2003 r. stanu założonego przez rozkaz przeformowania jednostki.
Dla prawidłowości rozkazów personalnych było istotne, aby były wydane najwcześniej z chwilą wejścia w życie rozkazu Szefa sztabu Generalnego WP nr [...], a zatem w dniu 3 września 2002 r. W przedmiotowej sprawie wypowiedzenie zostało dokonane decyzją z dnia [...], a więc w ocenie sądu - w trakcie procedur będących wynikiem wspomnianego rozkazu, który zakreślał zarówno początek, jak i koniec danego procesu /por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2000 r. sygn. akt II SA-2673/00/. Z tej przyczyny skargę na decyzję o odmowie uwzględnienia żądania strony stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Sąd oddalił uznając, że decyzja ta prawa nie narusza.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. M. reprezentowany przez adwokata J. M. zarzucając:
1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie "tj. naruszenie przepisów konstytucyjnych i ustawy szczególnej dotyczącej zawodowej służby wojskowej i żołnierzy zawodowych; art.
7. 24, 32 ust. 1 i 37 ust. 1 Konstytucji RP", art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, (137 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz. u. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm./ - w związku z rozkazem nr [...] z dnia [...] Szefa sztabu Generalnego Wojska Polskiego w sprawie zmian organizacyjno-etatowych wojskowych komend uzupełnień, 2/ naruszenie przepisów postępowania - art. 106 (2 i 3 oraz (5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", "jeżeli uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzi się, że zaskarżony wyrok jest zaprzeczeniem zasady wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP wymagającej działania organów na podstawie prawa i w jego granicach. Stosując art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych Sąd powinien mieć na względzie nie tylko "dokładne stosowanie tego przepisu ale i pełne zabezpieczenie ochronne zawodowej służby wojskowej a nie orzekać wbrew ustawie aprobowanie bezpodstawnego skracania tej służby żołnierzom zawodowym przez administracyjne organy". Zarzut ten według strony wiąże się też z wystąpieniem niezgodności z art. 24 i 37 ust. 1 Konstytucji RP. Naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP strona upatruje w nieprawidłowym powołaniu się na przypadek "unieważnienia decyzji o wypowiedzeniu" innej osobie. Według strony rozkaz dotyczący zmniejszenia stanu etatowego określał termin zmniejszenia stanu etatowego na dzień 1 listopada 2003 r. a więc stosownie do art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych pozwalało to na dokonanie wypowiedzenia dopiero po tej dacie.
Taką wykładnię potwierdza treść (137 ust. 1 ww. rozporządzenia, stosownie do którego wypowiedzenie może nastąpić tylko w przypadkach określonych w art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy, co oznacza, że jeżeli jednostka podlega rozformowaniu /rozwiązaniu, likwidacji/, albo 2/ zmniejszył się stan etatowy /"po dacie zmiany etatu danej jednostki wojskowej"/. Powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 26 lipca 2000 r. II SA-2673/00 co do tego, że możliwe jest wypowiedzenie stosunku służbowego w trakcie likwidacji jednostki strona uznaje za "zupełnie błędne pojmowanie terminu". Stronie można było więc wypowiedzieć zawodową służbę wojskową dopiero po dniu 1 listopada 2003 r., bowiem z tą datą nastąpiło etatowe zmniejszenie kadr WKU.
Naruszenie przepisów postępowania strona upatruje w niedopuszczeniu dowodu przez nią zgłoszonego przeprowadzenia postępowania dowodowego w oparciu o wskazany dokument urzędowy - to jest rozkaz organizacyjny nr [...] Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.
Minister Obrony Narodowej wniósł odpowiedź na skargę, w której wnosi o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W podstawach skargi kasacyjnej zarzuca się naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie "tj. naruszenie przepisów konstytucyjnych i ustawy szczególnej dotyczącej zawodowej służby wojskowej i żołnierzy zawodowych; art.
7. 24, 32 ust. 1 i 37 ust. 1 Konstytucji RP", art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, (137 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, w związku z rozkazem nr Pf. 309/Org/Pl z dnia 26 lipca 2002 r. Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w sprawie zmian organizacyjno-etatowych wojskowych komend uzupełnień, przy czym zarzuty te w ogóle nie zostały związane z istotą rozstrzygnięcia administracyjno-prawnego a następnie sądowo-administracyjnego. Przedmiotem sprawy nie było bowiem wypowiedzenie dokonane wnoszącemu skargę kasacyjną, lecz stwierdzenie nieważności takiego wypowiedzenia. Zakresem oceny w tej sprawie nie było objęte zbadanie zgodności z prawem decyzji administracyjnej wydanej w trybie zwyczajnym /wypowiedzenia/, lecz decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym - nieważnościowym, w którym nadzorczy organ administracji bada jedynie, czy kwestionowana w tym postępowaniu decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 (1 kpa, to jest wadą kwalifikowaną, ze względu na ochronę trwałości decyzji administracyjnej określoną w art. 16 (1 kpa.
Ze względu na brak w podstawach skargi kasacyjnej powiązania stawianych zarzutów z przedmiotem sprawy, prowadzonej w postępowaniu nadzorczym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Wskazując jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 106 (2 i 3 oraz (5 ppsa w związku z powołanym raportem organizacyjnym zakładającym zmniejszenie stanu etatowego, traktując ten raport jako dowód w sprawie, strona przeoczyła, że przedmiotowy raport był znany Sądowi pierwszej instancji, który powoływał się nań w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Kwestia natomiast oceny, jakie raport ten ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy ma ścisły związek z przedmiotem sprawy, która jak to już powiedziano wyżej, dotyczyła stwierdzenia nieważności dokonanego wypowiedzenia, a więc wymagała oceny w aspekcie zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 (1 kpa. Zarzutów odnoszących się do tego, czy w sprawie wystąpiła którakolwiek z wad określonych w tym przepisie, w skardze kasacyjnej natomiast nie podnosi się, co powoduje, że zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia prawa procesowego, nie mogły być uwzględnione.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.