Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2160/06 oddalił skargę P. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierza zawodowego. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy.
Ppłk P. S. pełnił służbę na stanowisku adiunkta w Zespole Pracowników Naukowo-Dydaktycznych Wydziału [...] Wojskowej Akademii Technicznej. Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 114 ust. 2 i 3 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.- zwanej dalej ustawą pragmatyczną) w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), wypowiedział ppłk P. S. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z powodu likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego oraz z uwagi na brak możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił, że nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania oraz nie zapewniono mu czynnego udziału w tym postępowaniu. Jego zdaniem przedwczesne są również twierdzenia o braku możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. W czasie podejmowania decyzji w Wojskowej Akademii Technicznej były bowiem nieobsadzone etaty równorzędnych lub wyższych stanowisk, do zajmowania których posiada niezbędne kwalifikacje. Ponadto negatywne stanowisko organów właściwych do obsady stanowisk mogło być spowodowane tym, że przesłano im niepełne informacje o kwalifikacjach i umiejętnościach skarżącego.
Minister Obrony Narodowej odwołania tego nie uwzględnił i decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...]. nr [...].
W motywach decyzji organ podał, iż zgodnie z wykazem zmian nr [...] z dnia [...] do etatu Wojskowej Akademii Technicznej stanowisko służbowe zajmowane przez P. S. uległo likwidacji z dniem [...]. W tej sytuacji Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON pismem z dnia [...] zwrócił się do organów wojskowych uprawnionych do wyznaczenia oficerów na stanowiska służbowe o rozważenie możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, dołączając do swego wystąpienia kartę osobową żołnierza, w której szczegółowo opisane były jego kwalifikacje i doświadczenia zawodowe. Działania te nie przyniosły pozytywnego rezultatu, dlatego organ właściwy do obsady kadrowej wystąpił o wypowiedzenie P. S. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W dniu otrzymania tego wniosku Szef Sztabu Generalnego WP wszczął postępowanie na omawianej podstawie prawnej, o czym rzeczywiście oficer nie został zawiadomiony.
Powyższe uchybienie nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy. P. S. zdawał sobie sprawę, że zajmowane przez niego stanowisko służbowe zostało zlikwidowane, gdyż żołnierze zawodowi pełniący służbę w WAT byli szczegółowo informowani o treści i zakresie wprowadzonych zmian. Od doręczonego wypowiedzenia oficer złożył odwołanie, miał zatem pełną możliwość obrony swoich interesów w toku postępowania drugoinstancyjnego. Podkreślić ponadto należy, że możliwość wyznaczenia na inne stanowisko służbowe ustalają organy wojskowe uprawnione do wyznaczania żołnierza na stanowisko służbowe, biorąc pod uwagę kwalifikacje zawodowe i doświadczenie wojskowe żołnierzy. Proces ten odbywa się bez udziału zainteresowanych, jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego.
Powyższą decyzję Ministra Obrony Narodowej P. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji, zarzucił naruszenie przepisów art. 114 ust. 2 i art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej, w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 81 k.p.a. W ocenie P. S. organ nie zbadał w sposób pełny i z należytą starannością możliwości wyznaczenia go na stanowisko służbowe odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym. Poszukiwano dla niego stanowiska służbowego niezgodnego z posiadanymi kwalifikacjami, ponieważ nie zajmował on, jak to wskazano w karcie osobowej, stanowiska zaliczonego do korpusu "rozpoznanie i likwidacja skażeń - [...]".
Ponadto w karcie osobowej nie wyszczególniono wszystkich danych dotyczących jego kwalifikacji. Brak było bowiem informacji o ukończonych przez niego w [...] r. studiach na kierunku [...], a także ukończonych w [...] r. studiach podyplomowych w zakresie [...] oraz odbytym szkoleniu MBA. Podczas badania możliwości wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe pominięto również niektóre organy wojskowe, tj. WSI oraz WAT, a przez fakt niezawiadomienia o zamiarze dokonania wypowiedzenia pozbawiono skarżącego możliwości zgłoszenia uwag do karty osobowej. P. S. zarzucił organom wojskowym naruszenie także art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej, przez niezastosowanie tego przepisu, mimo że, miał on pierwszeństwo przed normą stanowiącą podstawę dokonanego mu wypowiedzenia stosunku służbowego.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Minister Obrony Narodowej ponownie podkreślił, że błędne wskazanie w karcie osobowej ppłk. P. S. korpusu osobowego nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż w karcie tej (punkt 1 e) opisano dokładnie przebieg służby wojskowej oficera oraz stwierdzono, że zajmował on stanowiska służbowe przeznaczone dla pracowników naukowych w Instytucie Technicznym Wojsk Lotniczych i Wojskowej Akademii Technicznej. Podano także, że posiada stopień naukowy doktora nauk technicznych. Rodzaj i poziom kwalifikacji skarżącego nie budził zatem żadnych wątpliwości. Takie dane mógł bez trudu ustalić każdy organ wojskowy, do którego wpłynęły dokumenty skarżącego.
Ponadto o możliwości wyznaczenia na stanowisko służbowe decyduje nie przynależność do korpusu osobowego, a rzeczywiste kwalifikacje żołnierza, wynikające z profilu jego wykształcenia i przebiegu służby wojskowej. Wbrew zarzutom skarżącego możliwość wyznaczenia jego na inne stanowisko służbowe rozważana była także w WSI oraz Wojskowej Akademii Technicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2160/06, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a), skargę P. S. oddalił.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ wypowiedział skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej. Przepis ten zawiera dwie przesłanki, które muszą zachodzić łącznie, aby możliwe było skuteczne i zgodne z prawem wypowiedzenie stosunku służbowego. Są to likwidacja zajmowanego przez żołnierza stanowiska służbowego oraz brak możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom. Stanowisko służbowe, jakie zajmował skarżący uległo likwidacji z dniem [...] (zgodnie z wykazem zmian nr [...] z dnia [...] do etatu Wojskowej Akademii Technicznej nr [...]), a zatem pierwszy ze wskazanych warunków został bezspornie spełniony. Podzielić także należy stanowisko organu, iż brak było możliwości wyznaczenia P. S. na inne stanowisko służbowe, które odpowiadałoby jego kwalifikacjom, co wyczerpuje i drugą z przesłanek zawartych w powoływanym przepisie.
Zdaniem WSA w Warszawie możliwości wyznaczenia zawodowego żołnierza na inne stanowisko służbowe ustalają samodzielne organy wojskowe uprawnione do wyznaczenia żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe, biorąc pod uwagę potrzeby Sił Zbrojnych, kwalifikacje oraz doświadczenie wojskowe żołnierzy. Działania takie podejmowane są przed wszczęciem postępowania w sprawie dokonania żołnierzowi zawodowemu wypowiedzenia stosunku służbowego, a zatem proces poszukiwań możliwości wyznaczenia zawodowego żołnierza na inne stanowisko służbowe odbywa się bez udziału zainteresowanego.
Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że przepisy prawa nie definiują pojęcia "brak możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe", a tym samym nie określają konkretnych kryteriów oceny zaistnienia tej przesłanki. W rozpoznawanej sprawie nie można zgodzić się z zarzutami P. S., iż występowały możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe odpowiadające jego kwalifikacjom. Przed wypowiedzeniem mu stosunku zawodowej służby wojskowej poszukiwano bowiem dla skarżącego odpowiedniego stanowiska w całej strukturze organizacyjnej Sił Zbrojnych, o czym świadczy załączony do akt sprawy materiał dowodowy, tj. pismo Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON z dnia [...], przy którym przesłano wg rozdzielnika kartę osobową skarżącego celem uzyskania opinii w przedmiotowej kwestii oraz negatywne w tym przedmiocie odpowiedzi: Sekretarzy i Podsekretarzy Stanu MON, Dyrektora Generalnego MON, szefów: Dowództwa Wojsk Lądowych, Dowództwa Sił Powietrznych, Dowództwa Marynarki Wojennej, Dowództwa Garnizonu W., Sztabu Generalnego WP, Dyrektora Departamentu Kontroli MON, Komendy Głównej Żandarmerii Wojskowej, Zarządu Wojskowej Służby Zdrowia oraz Akademii Obrony Narodowej. Nadto z akt personalnych skarżącego bezspornie wynika, iż organ poszukiwał możliwości zatrudnienia skarżącego także w Wojskowej Akademii Technicznej jak i w Wojskowych Służbach Informacyjnych.
Za nietrafne uznać należy również wywody skarżącego, że na brak możliwości znalezienia dla niego innego stanowiska służbowego w Siłach Zbrojnych, wpływ miało błędne wypełnienie jego karty osobowej, w której nieprawidłowo zaliczono go do grupy osobowej "rozpoznania i likwidacji skażeń - OPBMR", jak również nie wymieniono jego pełnych kwalifikacji zawodowych (m.in. tytułu magistra [...], studiów podyplomowych [...], szkolenie MBA). Wypełniona karta osobowa skarżącego, jak również zamieszczone w niej szczegółowe informacje o przebiegu służby wojskowej, z podaniem zajmowanych stanowisk i uzyskanych przez niego tytułów naukowych, dawały innym organom wojskowym wystarczającą wiedzę do oceny, czy dla skarżącego znajdzie się w ich strukturach inne stanowisko służbowe odpowiadające jego kwalifikacjom. W efekcie, zdaniem Sądu, organ miał prawo, dokonując wszechstronnej oceny możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe odpowiadające jego kwalifikacjom, przyjąć, iż takie możliwości nie istnieją.
Bezsporny w niniejszej sprawie jest również fakt, iż, organ I instancji nie powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania. Uchybienia te nie mogły jednak skutkować uchyleniem przez WSA w Warszawie zaskarżonej decyzji, gdyż nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, jak tego wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. Postępowanie unormowane w art.114 ustawy pragmatycznej jest postępowaniem specyficznym. Poszukiwanie możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe żołnierza zawodowego odbywa się bowiem bez udziału zainteresowanego żołnierza, jeszcze przed wszczęciem postępowania. Samo postępowanie wszczynane jest zaś z chwilą złożenia wniosku przez organ uprawniony do wyznaczania na stanowisko służbowe, a zatem dopiero wówczas żołnierz powinien być powiadomiony o wszczęciu w jego sprawie postępowania (por. § 22 rozporządzenia MON z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej). Ponadto skarżący miał sposobność przedstawienia swoich racji w odwołaniu.
Nieuzasadniony jest także zarzut niezastosowania w sprawie art. 45 ust. 1 pkt 2, bowiem przepis ten w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Skarżącemu dokonano wypowiedzenia stosunku służbowego, natomiast oficer ten nie został zwolniony z zawodowej służby na podstawie art. 111 pkt 7 ustawy pragmatycznej tj. wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym, w razie zwolnienia z zajmowanego stanowiska, w przypadkach o których mowa w art. 45 ust. 1 - 3. Tak więc art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej, stanowi samodzielną podstawę wypowiedzenia stosunku służbowego, niezależną od trybu przewidzianego w art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. S., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu w II instancji.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a) tj. przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) przez oddalenie skargi, mimo dającego się stwierdzić naruszenia prawa procesowego przez organ skarżony, które miało wpływ na wynik sprawy, a także przepisu art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a, wobec braku wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku dlaczego dopatrzono się zapewnienia przez organ praw strony zapisanych zwłaszcza w art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej) i art. 10 § 2 k.p.a. (prawo do udziału w czynnościach postępowania dowodowego, prawo do inicjatywy dowodowej i prawo do wypowiedzenia się w przedmiocie przeprowadzonych dowodów) oraz w art. 77 (zasada oficjalności postępowania dowodowego), czy 81 k.p.a. (zasada prawdy materialnej w postępowaniu dowodowym), mimo nieumożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów mających wskazywać, że brak jest możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, niezapewnienia mu aktywnego udziału w postępowaniu administracyjnym przed podjęciem decyzji o wypowiedzeniu, zwolnienia go pomimo obowiązku z zajmowanego stanowiska służbowego i nieskierowania do rezerwy kadrowej na czas poszukiwania stanowiska służbowego, niedających się wyjaśnić tym, że naruszenia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro obiektywnie stanowią kwalifikowaną postać (z uwagi na naruszenie zasad podstawowych postępowania administracyjnego) rażącego naruszenia prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor wyraził między innymi pogląd, iż poszukiwania możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe były jedynie czynnościami pozornymi, realizowanymi na użytek niniejszego procesu i tylko dla powoływania się na to, że wszechstronnie podejmowano takie próby. Sąd nie zwrócił natomiast uwagi na to kiedy były podpisywane pisma organów wojskowych właściwych do obsady stanowisk ani na to, że większość tych pism zawiera jedynie ocenę o braku możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko, nie powołuje się zaś na fakty w rodzaju "brak wolnych stanowisk".
Ponadto, w ocenie kasatora, pisma owe dopóty dopóki nie zostały przed wydaniem decyzji okazane stronie, to- zgodnie z art. 81 k.p.a. - w normalnych okolicznościach nie mogą stanowić podstawy do twierdzenia, że okoliczność braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe została dowiedziona - uznana za udowodnioną. Niemożliwe jest też uznanie, iż strona stosownie do art. 81 kpa miała możliwość wypowiedzenia się "co do przeprowadzonych dowodów". Zawarte w wyroku tłumaczenia, że postępowanie unormowane w art. 114 ustawy pragmatycznej, jest postępowaniem specyficznym, stanowią więc, zdaniem kasatora, żałosną próbę premiowania zachowań rażąco naruszających prawo.
Nadto skarżący podniósł, iż w jego ocenie organ miał obowiązek przedstawić mu propozycje objęcia stanowiska służbowego, a na okres jego poszukiwania skierować go do rezerwy kadrowej, lecz tej procedury nie zastosowano "wybierając skrótowa procedurę wypowiedzeniową".
Kasator stwierdził również, iż specyfika, która polega na naruszeniu zasad uczciwej i rzetelnej procedury, w tym prawa do aktywnego udziału strony w postępowaniu rozstrzygającym o jego żywotnych interesach, nie jest żadną specyfiką podlegającą akceptacji i tłumaczącą działanie organu administracji publicznej.
Naczelny sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna jest znacznie sformalizowanym środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Musi ona spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej nieodzownym elementem konstrukcyjnym jest też wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej jako ustawa P.p.s.a.).
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Jeżeli - tak jak w niniejszej sprawie - nie występują przesłanki nieważności postępowania, wymienione enumeratywnie w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest ograniczyć kontrolę instancyjną do zarzutów podniesionych w podstawach kasacyjnych. Oznacza to, że Sąd II Instancji z własnej inicjatywy nie może badać innych niż wskazane przez kasatora wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Zakres postępowania kasacyjnego co do zasady wyznacza zatem sama strona skarżąca.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego (pkt 1) oraz 2) naruszeniu przepisów postępowania (pkt 2). Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w błędnej wykładni lub niewłaściwym jego zastosowaniu. Uchybienie normom postępowania może mieć taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego, z tym że należy dodatkowo wykazać, iż naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawaną skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., wytykając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie tylko uchybienie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c P.p.s.a oraz art. 141 § 4 P.p.s.a.
W związku z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit.c ustawy P.p.s.a. przypomnieć przede wszystkim należy, iż w orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że przepisy te nie mogą stanowić samodzielnych podstaw kasacyjnych. Błędne oddalenie skargi nie polega samo w sobie na nieprawidłowym zastosowaniu art.145 lub art. 151 P.p.s.a, lecz na błędzie popełnionym w fazie kontroli decyzji, poprzedzającej etap wydania orzeczenia (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze, Kraków 2005 r., str. 412). Stanowisko to w pełni podziela także Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę.
Dlatego też nie jest wystarczające do poważenia zaskarżonego wyroku powołanie wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c P.p.s.a. Zarzut naruszenia wskazanych przepisów podnieść można jedynie w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego lub przepisami procedury administracyjnej, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Wymogu tego pełnomocnik P. S. nie dopełnił. Wytykając Sądowi I instancji uchybienie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a nie powiązał tego zarzutu z naruszeniem konkretnych normy prawa materialnego, zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. z naruszeniem przepisów prawa innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Powyższe błędnie skonstruowane zarzuty kasacyjne nie poddają się kontroli kasacyjnej. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych jest obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie może wyręczać kasatora w tym zakresie oraz domniemywać, które przepisy prawa miał na myśli, a tym samym doprecyzować za niego zarzutów kasacyjnych.
Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy uchybienia art. 141 § 4 P.p.s.a., które miało polegać na niewyjaśnieniu przez Sąd I instancji, dlaczego uznał on działania organów wojskowych za zgodne z art. 7, art. 10 § 2, art. 77 i art. 81 kpa, mimo że postępowanie administracyjne w sprawie skarżącego prowadzone było z oczywistym naruszeniem podstawowych zasad procedury administracyjnej. W związku z tym przypomnieć należy, że art. 141 § 4 P.p.s.a. określa przedmiotowy zakres uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Stosownie do tej normy uzasadnienie to powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę należy dodatkowo zamieścić także wskazania co do dalszego postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA w Warszawie nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż pisemne motywy zaskarżonego wyroku odpowiadają konstrukcji prawidłowego uzasadnienia. Zawierają bowiem niezbędne elementy określone w powołanym przepisie. Sąd dość szczegółowo przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze i stanowisko strony przeciwnej. Omówił też w odpowiednim stopniu treść przepisów wchodzących w rachubę w niniejszej sprawie oraz dokonał właściwej ich interpretacji w powiązaniu z analizowanym stanem faktycznym. Wskazał ponadto i wyjaśnił podstawę prawną swego rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi. Wbrew twierdzeniom kasatora WSA w Warszawie nie zaaprobował jako zgodnych z prawem wszystkich działań organów wojskowych. Stwierdził jedynie, że działania te nie były do tego stopnia wadliwe, że powinny prowadzić do uwzględnienia skargi.
Z taką oceną w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy się zgodzić. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną decyzje lub postanowienie tylko wówczas, gdy stwierdzi inne naruszenie przepisów niż dające podstawę do wznowienia postępowania, jeżeli takie uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się przy tym, że przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść zaskarżonego aktu.
Sąd I instancji trafnie przyjął, iż taka sytuacja w omawianym przypadku nie zachodziła. P. S. w postępowaniu odwoławczym miał bowiem zagwarantowaną możliwość obrony swych praw. Ponadto podnoszone przez niego w skardze, a poprzednio w odwołaniu, zarzuty w znacznej części okazały się niezasadne. Dotyczyły one bowiem częściowo niewłaściwie wypełnionej karty osobowej oraz nienależytego rozważenia możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe. Tymczasem błędne określenie w przedmiotowej karcie korpusu osobowego P. S. nie mogło mieć decydującego znaczenia na wynik poszukiwań dla niego nowego stanowiska służbowego. Na kilkanaście podmiotów, do których zwracał się w tym celu Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON tylko Dyrektor Departamentu Kontroli MON powołał się na korpus "[...]", ale nie z powodu tej przynależności nie znalazł on dla P. S. nowego stanowiska służbowego, lecz z uwagi na brak doświadczenia na stanowiskach liniowych.
Ponadto nie ulega wątpliwości, że wyznaczenie na stanowisko służbowe uzależnione jest nie od wskazanego korpusu osobowego lecz od rzeczywistych kwalifikacji żołnierza, wynikających z profilu i poziomu wykształcenia oraz przebiegu służby. Takie zaś dane wynikały z karty osobowej P. S., w której przedstawiono przebieg służby, wskazując zajmowane przez niego na uczelniach wojskowych stanowiska przeznaczone dla pracowników naukowych. Podano też tytuł naukowy skarżącego. Każdy organ wojskowy właściwy w sprawach wyznaczania na stanowiska służbowe oraz dowódca zainteresowany kontynuowaniem przez P. S. służby w dowodzonej jednostce miał zatem możliwość ustalenia kwalifikacji oficera.
Podkreślić również należy, że każdy żołnierz zawodowy, co także prawidłowo wyeksponował Sąd I instancji, powinien być zawiadomiony o wszczęciu w jego sprawie postępowania administracyjnego. Nie ulega także wątpliwości, że organy wojskowe zobowiązane są zapewnić żołnierzowi udział w każdym stadium toczącego się postępowania. Nie jest to jednak równoznaczne z prawnym obowiązkiem uprzedzenia żołnierza o planowanym wypowiedzeniu mu stosunku służbowego, gdyż takiej powinności obowiązujące przepisy na organy wojskowe nie nakładają, podobnie jak nie przewidują one zwolnienia każdego oficera z likwidowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do rezerwy kadrowej. Te ostatnie kwestie nie należą do właściwości sądów administracyjnych (por. art. 8 ust. 2 ustawy pragmatycznej).
Zatem tylko na marginesie można dodać, że instytucja przeniesienia do rezerwy kadrowej ma charakter odrębny i jest stosowana jedynie w przypadku, kiedy istnieją potencjalne prognozy wyznaczenia w najbliższej przyszłości żołnierza na inne stanowisko służbowe. Takich zaś możliwości w przypadku P. S. nie przewidywano i brak było aktualnie możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, co w pełni potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy.
W tej sytuacji i skoro - co w niniejszej sprawie nie jest sporne - zajmowane przez P. S. stanowisko służbowe w Wojskowej Akademii Technicznej zostało zlikwidowane, to zachodziły podstawy do wypowiedzenia mu stosunku służbowego. Spełnione bowiem zostały łącznie przewidziane w art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej przesłanki warunkujące, w myśl tego przepisu, dopuszczalność dokonania takiego wypowiedzenia.
Dodać również należy, że brak możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, wbrew odmiennym zapatrywaniom kasatora, nie można utożsamiać z nieistnieniem w wojsku żadnych wolnych stanowisk służbowych. O obsadzie określonych stanowisk decyduje właściwy organ wojskowy. Dobór na stanowiska służbowe dokonywany jest nie tylko ze względu na wspomniane kwalifikacje zawodowe oraz przymioty żołnierza, ale przede wszystkim potrzeby Sił Zbrojnych (art. 35 ustawy pragmatycznej). Subiektywne przekonanie skarżącego o dalszej jego przydatności oraz oczywista wola dalszego pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej, pozostawały zatem bez wpływu na obecne potrzeby Sił Zbrojnych RP, uwarunkowane restrukturyzacją wojska połączoną z konieczności zmniejszenia stanu osobowego, w tym liczby stanowisk przeznaczonych dla starszych oficerów.
Z powyższych względów uznać należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.