Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1062/08 odrzucił skargę S. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora. W uzasadnieniu wskazał, że pełnomocnik skarżącego, będący pełnomocnikiem profesjonalnym wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu - nie uiszczając wpisu od skargi. W myśl art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.), pismo wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie jest należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeśli pismo podlega opłacie stałej.
Sąd wskazał, że § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 - dalej powoływanego jako rozporządzenie) stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, jednak wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, Trybunał Konstytucyjny orzekł o jego niezgodności z art. 221 ustawy P.p.s.a. (Dz. U. Nr 45, poz. 322).
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył S. S., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) naruszenie § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 221, poz. 2193)
- 2) art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o ile Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje, iż wyżej cytowany przepis jest zgodny z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż uregulowanie zawarte w art. 221 P.p.s.a., stawia stronę, która wnosi skargę do sądu administracyjnego w lepszej sytuacji procesowej od strony występującej przed sądem administracyjnym z profesjonalnym pełnomocnikiem. W ocenie kasatora, "drakońska sankcja przewidziana w art. 221 P.p.s.a." nie jest skierowana w pierwszym rzędzie przeciwko podmiotowi, który dopuścił się uchybienia (profesjonalnemu pełnomocnikowi), lecz przeciwko stronie będącej zleceniodawcą pełnomocnika, bowiem to właśnie strona ponosi niekorzystne konsekwencje odrzucenia skargi - przegrywa merytorycznie, choć jej zawinienie sprowadza się wyłącznie do wyboru zastępcy procesowego, któremu zdarzyło się popełnić prosty błąd. Tym samym strona, choć bez swojej winy pozbawiona zostaje prawa do sądu, a tym samym do rozstrzygnięcia jej ważnej sprawy życiowej.
Nadto pełnomocnik skarżącego powołując treść § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia wskazał, iż opierał się na literalnym brzmieniu tegoż artykułu, który stanowi m.in., iż przy uiszczenie wpisu (...) należy wskazać sygnaturę akt sądowych, w związku z czym czekał on na podanie mu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sygnatury sprawy na którą zamierzał uiścić wpis stały od wniesionej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 221 ustawy P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty. W myśl art. 219 § 1 ustawy P.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Za dokonanie opłaty "przy wniesieniu" skargi do sądu administracyjnego uznaje się jej uiszczenie w terminie otwartym do wniesienia skargi, czyli w ciągu 30 dni od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji, bez względu na dzień złożenia samej skargi. Należy przy tym podkreślić, że stosownie do art. 54 § 1 ww. ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, co oznacza, że wniesienie skargi do właściwego organu administracji jest równoznaczne z jej wniesieniem do sądu.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, uchylony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322), § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi. Przepis ten został jednak uchylony z dniem 17 marca 2006 r., bowiem przytoczonym wyżej wyrokiem Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż § 5 ust. 2 rozporządzenia jest niezgodny z art. 221 P.p.s.a oraz z art. 2 Konstytucji, stwierdzając jednocześnie, że art. 221 P.p.s.a. jest zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Powoływanie się przez profesjonalnego pełnomocnika, na "prosty błąd" w postaci nieuiszczenia wpisu stałego przy wniesieniu skargi, do czego był obowiązany zgodnie z przepisami prawa, skutkuje odrzuceniem skargi niezależnie od tego, z jakiej przyczyny lub przekonań pełnomocnika należnego wpisu nie uiścił.
Powoływanie się przez kasatora na literalne brzmienie § 5 ust. 1 rozporządzenia tj., iż oczekiwał on na podanie przez Sąd sygnatury akt pod jaką wniesiona przez niego skarga została zarejestrowana w żadnym wypadku nie znajduje uzasadnienia wobec treści art. 221 P.p.s.a, który wprost stanowi, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę pranego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wzywania do uiszczenia wpisu.
Na marginesie dodać jedynie należy, iż powoływany przez pełnomocnika wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt P 18/07 stwierdzający, iż przepis art. 3701 Kodeksu postępowania cywilnego jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji RP nie może mieć znaczenia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, bowiem art. 221 P.p.s.a nie może być rozpatrywany w drodze analogi do przepisu art. 3701 Kodeksu postępowania cywilnego choćby z tego względu, że przepisy te regulują zupełnie odmienne zagadnienia prawne zaś co do konstytucyjności art. 221 P.p.s.a. wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322).
W związku z powyższym uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę S. S., opierając się na art. 221 ustawy P.p.s.a., zaś skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 tej ustawy.