Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22.06.2005 r. sygn. akt II SA/Wa 659/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. K. na orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] nr [...], utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] nr [...], którym wymierzona została skarżącemu kara dyscyplinarna nagany. P. K. zarzucono naruszenie dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych w zakresie terminowego prowadzenia śledztwa, niewłaściwą realizację zleconych czynności procesowych oraz bezzasadne odstąpienie od wykonania poleceń organu ścigania, nadzorującego postępowanie przygotowawcze przekazane do prowadzenia przez Policję.
Wojewódzki Sąd stwierdził, iż w sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że Prokurator Rejonowy w [...] pismem z dnia 6.08.2004 r. zawiadomił Komendanta Powiatowego Policji w [...] o stwierdzonych uchybieniach, co dało podstawę temu Komendantowi do przeprowadzenia czynności wyjaśniających i wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, postanowieniem z dnia 27.10.2004 r., Sąd ustosunkowując się do zarzutów skarżącego stwierdził, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone było z zachowaniem warunków określonych w art.135a do 135n ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r., o Policji, bowiem przy wydawaniu orzeczeń organy przestrzegały zasady prawdy materialnej (art. 135g), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygając na korzyść obwinionego nie dające się usunąć wątpliwości, informując należycie i wyczerpująco o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na prawa i obowiązki (art. 135), wyczerpująco zbierając, rozpatrując i oceniając materiał dowodowy (art. 135i) oraz uzasadniając rozstrzygnięcie (art. 135 ust. 1 pkt 6).
Za nietrafny też Sąd uznał zarzut naruszenia art. 135 ust.3 tej ustawy podkreślając, iż postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte po upływem 90-dniowego terminu, o którym mowa w tym przepisie, gdyż o uchybieniach skarżącego Komendant Powiatowy dowiedział się z pisma Prokuratora z dnia 6.08.2004 r., a postępowanie dyscyplinarne wszczął dnia 27.10.2004 r.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył, reprezentowany przez adwokata, P. K., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 135 § 3 i art. 135g ustawy o Policji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż art. 135g został naruszony dlatego, iż nie zostały uwzględnione żadne okoliczności egzoneracyjne, skarżący bowiem, jak stwierdzono, przyznał się do zarzucanych mu czynów, jednak wielokrotnie przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego informował przełożonych o zaległościach w prowadzonych przez niego postępowaniach, co jakkolwiek nie mogło stanowić podstawy do umorzenia postępowania dyscyplinarnego, ale powinno wpłynąć na zmniejszenie wymiaru kary lub spowodować odstąpienie od jej wymierzenia. Naruszenie art. 135 § 3 polegało na tym, że postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte po upływie 90 dni, bowiem zarzut dotyczył bezczynności od dnia 6.06.2004 r. do dnia 27.07.2004 r. i od tego ostatniego dnia powinien być liczony 90 dniowy termin, zatem wszczęcie postępowania postanowieniem z dnia 27.10.2004 r. nastąpiło w 91 dniu, więc po upływie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej, o której mowa w tym przepisie powinno polegać nie tylko na podaniu przepisu prawa materialnego, ale również na określeniu w jaki sposób został on naruszony. Art.174 pkt 1 ppsa zawiera bowiem dwa rodzaje naruszenia – błędną wykładnię prawa materialnego lub jego niewłaściwe zastosowanie. Niewskazanie rodzaju naruszenia uniemożliwia Naczelnemu Sądowi rozpoznanie tak postawionego zarzutu, jest on bowiem związany granicami skargi kasacyjnej, jak wynika z art.183 § 1ppsa, a wobec tego nie ma ani uprawnienia ani obowiązku do uzupełniania, poprawiania czy interpretowania skargi kasacyjnej.
Jednak stwierdzić należy, że ani art. 135g, ani art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, a nie jak podaje się w skardze art. 135 § 3 (takiego przepisu ustawa ta nie zawiera), nie zostały przez Wojewódzki Sąd naruszone ani przez błędną wykładnię, ani przez niewłaściwe zastosowanie.
W sprawie bezspornym jest, że skarżący winien był zarzucanych czynów, co sam przyznał, natomiast okoliczności, które – jego zdaniem – powinny stanowić złagodzenie kary lub odstąpienie od jej wymierzenia raczej powinny na tę karę wpływać odwrotnie, biorąc jednak pod uwagę rodzaj kary (nagana), nie można powiedzieć aby jakiekolwiek wątpliwości, czy okoliczności sprawy nie zostały wzięte pod uwagę i nie ocenione na korzyść skarżącego.
Oceniając postępowanie dyscyplinarne i wymierzoną w nim karę, Wojewódzki Sąd uznał, że nie naruszono zasad określonych cytowaną na wstępie ustawą o Policji, w tym art. 135g i z takim stanowiskiem należy się zgodzić.
Jeśli idzie o art. 135 ust.3 tej ustawy, to stanowi on, że postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia wiadomości przez przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia. Z akt sprawy bezspornie wynika, że wiadomość tę Komendant Powiatowy w [...] powziął z pisma Prokuratora Rejonowego w [...], otrzymanego dnia 6.08.2004 r. Wszczęcie zatem postępowania dyscyplinarnego postanowieniem z dnia 27.10.2004 r. nastąpiło w terminie przewidzianym tym przepisem, zasadnie zatem Wojewódzki Sąd uznał, że organy nie naruszyły tego przepisu. Naruszenie tego przepisu miałoby miejsce właśnie wówczas, gdyby termin liczyć, jak chce skarżący, od popełnienia przez niego przewinienia. W sytuacji, gdy przepis stanowił, że początkiem biegu terminu jest dowiedzenie się przez przełożonego o okolicznościach mogących stanowić przyczynę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego to uznanie przez Wojewódzki Sąd, że od daty popełnienia przewinienia, należy liczyć 90-dniowy termin, czynił byłby słuszny zarzut skargi kasacyjnej. Ponieważ Sąd takiej interpretacji nie dokonał, zarzut jest nietrafny.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na mocy art.184 cyt. wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.