Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2192/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A.N. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 15 października 2012 r. nr [..] w przedmiocie mianowania na równorzędne stanowisko służbowe, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 6 sierpnia 2012 r. nr [..]/12 i stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania A.N. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 6 sierpnia 2012 r. nr [..]/12 o zwolnieniu funkcjonariusza z dniem 31 sierpnia 2012 r. z zajmowanego stanowiska [..], w jedenastej grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 2,60 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w kwocie 3.960 zł, z dodatkiem funkcyjnym III kategorii w kwocie 1.670 zł miesięcznie i mianowaniu z dniem 1 września 2012 r. na równorzędne stanowisko [..], w jedenastej grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 2,60 kwoty bazowej z uposażeniem zasadniczym w kwocie 3.960 zł, z dodatkiem funkcyjnym w III kategorii w kwocie 1.300 zł miesięcznie, rozkazem personalnym z dnia 15 października 2012 r. nr [..], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska, mianowania na równorzędne stanowisko służbowe i przyznania dodatku funkcyjnego w kwocie 1.300 zł miesięcznie, ustalił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień 31 października 2012 r. oraz datę mianowania na równorzędne stanowisko służbowe i przyznania dodatku funkcyjnego w kwocie 1.300 zł na dzień 1 listopada 2012 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem personalnym z dnia 21 czerwca 2012 r. Pierwszy Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach o zwolnienie A.N. z zajmowanego stanowiska z uwagi na to, że funkcjonariusz realizując zadania i obowiązki służbowe ogranicza się wyłącznie do wykonywania zleconych czynności, natomiast nie wykazuje inicjatywy i kreatywności w propagowaniu praw człowieka, w szczególności nie inicjuje współpracy z instytucjami mogącymi wspomóc działania Policji w tym zakresie. Ponadto nie diagnozuje samodzielnie potrzeb szkoleniowych, a jedynie realizując je na wyraźne polecenie.
Komendant Główny Policji zauważył też, że stosunek służbowy funkcjonariusza policji nie jest stosunkiem pracy, którego istotą jest równorzędność stron. Wskazał, że warunkami prawidłowego wykonywania zadań nałożonych na formację jaką jest Policja, jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie funkcjonariuszy. Organ odwoławczy podkreślił, iż komendant wojewódzki policji ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach – uwzględniając potrzeby służby – decydować o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach.
Organ podał, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach został wydany na podstawie art. 32 ust. 1, art. 99 i art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu pracy, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. nr 123, poz. 857 ze zm.).
Organ podkreślił, że funkcjonariusz został mianowany na stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego, jest ono bowiem zaszeregowane w tej samej grupie, z takim samym mnożnikiem kwoty bazowej i o takim samym stopniu etatowym, jak również z dodatkiem funkcyjnym w tej samej kategorii. Wyjaśnił, że o równorzędności policyjnych stanowisk służbowych decyduje grupa zaszeregowania tych stanowisk, a nie kwota należnego na tych stanowiskach dodatku funkcyjnego. W ocenie organu, nieuprawnione jest stwierdzenie, że stanowiska różniące się jedynie kwotą należnego na nich dodatku funkcyjnego nie są stanowiskami równorzędnymi, a mianowanie na stanowisko służbowe, na którym przysługuje niższy dodatek funkcyjny jest przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe w rozumieniu art. 38 ustawy o Policji.
Wskazał również, że mianowanie na nowe stanowisko służbowe w pełni odpowiada przygotowaniu i kwalifikacjom zawodowym policjanta.
A.N. w skardze na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że wbrew twierdzeniom organów nie został przeniesiony na równorzędne stanowisko służbowe, bowiem samodzielne stanowisko [..] KWP w Katowicach nie jest stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem wykonawczym, jakim jest stanowisko [..] KWP w Katowicach. Wynika to - zdaniem skarżącego - z różnego umieszczenia tych stanowisk w "siatce płac" oraz obniżenia kwoty dodatku funkcyjnego, a w związku z tym całego uposażenia, o kwotę 390 zł. W ocenie skarżącego, został on faktycznie przeniesiony na niższe stanowisko służbowe.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.).
Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przepis ten ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek, uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ma jednak wątpliwości, że na podstawie tego przepisu zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.
Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne" (w przeciwieństwie np. do aktualnej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje (np. art. 38 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 1).
Powołany przepis art. 38 przewiduje w ust. 1 obligatoryjne przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Natomiast w ustępie 2 i 3 wskazuje na możliwość przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w przypadkach wyraźnie w nich określonych. Może to mieć miejsce w następujących sytuacjach:
- 1) orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;
- 2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;
- 3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;
- 4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko;
- 5) niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.
Policjanta można również przenieść na niższe stanowisko służbowe na jego prośbę (ust. 3).
Stosownie do ust. 4 powoływanego przepisu policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Oznacza to, że organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do ust. 4 art. 38 ustawy o Policji, uzyskania jego zgody.
Następnie Sąd I instancji wskazał, iż przepisy ustawy pozostawiają właściwym przełożonym służbowym ocenę celowości zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji na równorzędnym stanowisku. Jednakże przeniesienie na podstawie przepisów art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, jako dokonywane na drodze postępowania administracyjnego w formie decyzji, powinno respektować słuszny interes funkcjonariusza, musi być należycie i przekonująco uzasadnione, a przeprowadzone postępowanie odnosić się do wszystkich argumentów, jakie strona uznaje za istotne. Zgodnie bowiem z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Przepis art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego obliguje zaś organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, natomiast art. 107 § 3 tej ustawy wskazuje na konieczność należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1998 r. sygn. akt II SA 420/98. LEX 41390).
Nie negując twierdzenia Komendanta Głównego Policji co do tego, że stosunek służbowy funkcjonariusza policji nie jest stosunkiem pracy, którego istotą jest równorzędność stron, a warunkami prawidłowego wykonywania zadań nałożonych na formację jaką jest Policja, jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie funkcjonariuszy, Sąd I instancji uznał, że dla oceny legalności decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1, konieczne jest takie określenie w niej parametrów stanowiska służbowego funkcjonariusza, które będą wskazywały na równorzędność stanowisk.
W ocenie Sądu I instancji, przeniesienie policjanta na stanowisko równorzędne, w rozumieniu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, oznacza jego przeniesienie na stanowisko, które musi charakteryzować się takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym.
Sąd I instancji podkreślił, że w orzecznictwie powszechnie prezentowany jest pogląd, iż fakt, że w związku z mianowaniem na nowe stanowisko służbowe nie uległo zmianie dotychczasowe uposażenie, nie oznacza, że było to stanowisko równorzędne, gdyż uposażenie jest tylko jednym z elementów pozwalających na ocenę równorzędności stanowiska. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organ nie wykazał, że stanowisko [..], na które mianowano skarżącego, jest równorzędne ze stanowiskiem ostatnio zajmowanym przez niego – [..]. Sąd I instancji wyjaśnił, że, wszystkie składniki uposażenia, w tym również wysokość dodatku funkcyjnego, umieszczenie stanowiska w "siatce płac", możliwość awansu, decydują o tym czy stanowisko można uznać, za równorzędne do dotychczas zajmowanego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
1) art. 32 ustawy o Policji w związku z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji "nie wykazał, że stanowisko [..], na które mianowano skarżącego jest równorzędne ze stanowiskiem ostatnio zajmowanym przez niego-[..]".
Ponadto zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez niezasadne przyjęcie, że organy obydwu instancji orzekające w przedmiocie mianowania na równorzędne stanowisko nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W uzasadnieniu organ podniósł, że o równorzędności policyjnych stanowisk służbowych decyduje grupa zaszeregowania tych stanowisk, nie natomiast kwota należnego na tych stanowiskach dodatku funkcyjnego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Dodatkowo, w myśl § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi w stawce kwotowej, w wysokości uzależnionej od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych i nieprzekraczającej miesięcznie: w I kategorii - 80%, w II kategorii - 70%, w III kategorii - 60% podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu.
W świetle powołanych regulacji wysokość dodatku funkcyjnego pozostawiona została uznaniu przełożonego, który ustala kwotę wymienionego dodatku kierując się przesłankami określonymi w powołanym § 8 ust.
4. Uznaniowość wysokości dodatku funkcyjnego oznacza, że nawet policjanci zajmujący takie same stanowiska służbowe i wykonujący te same zadania służbowe mogą posiadać dodatek funkcyjny w różnej wysokości. Nieuprawnione jest zatem stwierdzenie, że stanowiska różniące się jedynie kwotą należnego na nich dodatku funkcyjnego nie są stanowiskami równorzędnymi, a mianowanie policjanta na stanowisko służbowe, na którym przysługuje niższy dodatek funkcyjny jest przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe w rozumieniu art. 38 ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A.N. wniósł o jej odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna Komendanta Głównego Policji nie odniosła zamierzonego skutku, ponieważ podstawy na jakich została oparta zostały skonstruowane wadliwie, podobnie jak bez związku z rozpoznawaną sprawa została udzielona odpowiedź na skargę skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Sposób sformułowania środka zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna ma decydujące znaczenie, bowiem stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 279 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. Rozpoznanie w granicach skargi kasacyjnej oznacza, iż Sąd II instancji nie może ocenić zaskarżonego wyroku w zakresie szerszym niż pozwalają mu na to zarzuty stanowiące podstawy skargi kasacyjnej. Innymi słowy nawet gdy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok jest wadliwy, brak prawidłowych zarzutów pod jego adresem uniemożliwia niejako z urzędu uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie wyroku.
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt. 2 Ppsa powołuje się wyłącznie na zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa., przez niezasadne przyjęcie, że organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy. Powiązanie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa z art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa jest niezrozumiałe, a uzasadnienie skargi kasacyjnej w ogóle nie wyjaśnia na czym polega naruszenie przez Sąd I instancji art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tej kwestii. Wystarczy przypomnieć, że art. 156 § 1 Kpa dotyczy kwalifikowanych wad decyzji administracyjnych, a nie wad jakimi może być obarczony wyrok sądu administracyjnego. Okoliczność, iż sprawa była rozpatrywana przez organy w tzw. zwykłym trybie, co do zasady wyklucza możliwość postawienia zarzutu naruszenia art. 156 § 1 Kpa.
Natomiast w kwestii zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa należy wyjaśnić, że wymieniony przepis ma charakter wynikowy i może znaleźć zastosowanie w przypadku stwierdzenia przez sąd I instancji naruszenia prawa procesowego (a więc konkretnych przepisów Kpa), które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
Przepis art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa nie jest, co do zasady, przepisem, który można naruszyć w toku postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż reguluje on sposób rozstrzygnięcia sprawy. Skuteczność skargi kasacyjnej w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego zależy zaś od wykazania, że sąd administracyjny popełnił błąd w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia, oceniając wadliwie przepisy regulujące materię lub tryb postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014r. II OSK 2313/12 LEX nr 1483447).
Z powyższego wynika, że aby można było skutecznie zarzucić Sądowi I in stancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa każdorazowo należy dodatkowo wykazać jakie przepisy postępowania Sąd I instancji wadliwie uznał za naruszone w toku postępowania administracyjnego, skutkiem czego w sposób niewłaściwy zastosował art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa. Inaczej rzecz ujmując obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest powiązanie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa z tymi przepisami Kpa, których naruszenie stwierdził Sąd w toku kontroli zaskarżonej decyzji. Sam art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa nie stanowi, tak samo jak art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a Ppsa samodzielnej podstawy kasacyjnej. Z uwagi na to, że skarga kasacyjna nie wskazuje jakie przepisy postępowania Sąd I instancji nieprawidłowo uznał za naruszone przez organ, wskutek czego wadliwie zastosował art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa, procesowa podstawa skargi kasacyjnej nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Gdy chodzi natomiast o podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 32 w zw. z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U z 2011r.Nr. 287, poz. 1687 ze zm.), to również i one okazały się nieskuteczne, albowiem ich uzasadnienie wskazuje, że autor skargi kasacyjnej poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego stara się zakwestionować ustalenia, na jakich oparty został zaskarżony wyrok. Trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 174 pkt. 1 Ppsa naruszenie prawa materialnego może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Błędna wykładnia prawa materialnego może polegać zaś na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy. Ustawodawca nie przewidział naruszenia prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie określonego ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy, podczas gdy skarga kasacyjna zarzut materialny upatruje w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ nie wykazał równorzędności stanowiska poprzednio zajmowanego przez skarżącego ze stanowiskiem na które został mianowany.
Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie chce zakwestionować stan faktyczny sprawy, temu celowi nie służą jednak zarzuty o charakterze materialnym, lecz procesowym. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się, że nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego (nawet gdy przepis ten zostanie konkretnie wskazany), jeżeli z uzasadnienia zarzutu i skargi kasacyjnej wynika, że podważane są okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył Sąd I instancji (przykładowo wyrok NSA z dnia 25 marca 2014r. I GSK 711/12 LEX nr 1487737).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.
- - ---------------------- 11