Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. F. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie zamiany lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, na bezczynność organów w przypadkach, gdy organy były zobowiązane do wydania decyzji, lub skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Sąd zauważył, że o bezczynności organu administracji można mówić w sytuacji, gdy organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w ustawowym terminie, a zwłoka w rozstrzygnięciu sprawy jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 37 § 1 kpa, na nie załatwienie sprawy w terminie, strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego takie zażalenie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia. Jeżeli strona wystąpiła z zażaleniem do organu administracji wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, a organ ten nie zareagował na to wystąpienie lub organ pierwszej instancji zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, terminu tego nie dochował, wówczas stronie będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do załatwienia sprawy.
Strona może wnieść do sądu skargę na bezczynność organu, jeżeli wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa. W niniejszej sprawie, jak zdaniem Sąd wynika z akt administracyjnych, skarżąca nie wyczerpała tego trybu, a zatem skarga była niedopuszczalna.
Ponadto Sąd stwierdził, że skoro pismo Naczelnika Wydziału Zasobów Lokalowych dla [...] nr [...] z dnia 13 grudnia 2004 r. nie zawiera rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, lecz jedynie informuje zainteresowaną, że wystąpienie jej, dotyczące wynajmu większego lokalu komunalnego w zamian za lokal obecnie zajmowany nie uzyskało pozytywnej opinii Komisji Mieszkaniowej, i że stan prawny budynku pozwala na dokonanie zamiany lokali między stronami - to nie jest ono decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 kpa, i nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
W skardze kasacyjnej na to postanowienie M. F., reprezentowana przez adwokata ustanowionego z urzędu, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie przepisów art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na nieuwzględnieniu fakt, iż decyzja administracyjna charakteryzuje się przede wszystkim tym, iż rozstrzyga o prawach i obowiązkach stron postępowania, co jest klauzulą generalną. Ponadto skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej albowiem jego uchybienie przez skarżącą było niezawinione. Pełnomocnik skarżącej został ustanowiony przez Okręgową Radę Adwokacka już po upływie terminu do złożenia przez skarżącą niniejszej skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, iż zgodnie z ugruntowaną opinią doktryny pismo rozstrzygające w zakresie praw i obowiązków strony postępowania administracyjnego, nawet pomimo pewnych uchybień formalnych, jest decyzją administracyjną. Odmówienie zatem przez Sąd pismu takiemu, które niewątpliwie stanowiło o prawach i obowiązkach strony, waloru decyzji administracyjnej było, jej zdaniem, niewłaściwe.
Termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez M. F. przywrócony został postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2005 r. sygn. akt I SAB/Wa 23/05.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna M. F. nie posiada uzasadnionych podstaw.
Zarzut naruszenia art. 107 kpa, na które wskazuje skarżąca w swojej skardze kasacyjnej, nie może być uznany za zasadny, albowiem przepis ten nie odnosi się do postępowania przed sądami administracyjnymi, które regulowane jest przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 wskazanej ustawy.