Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wyrokiem z 25 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1242/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z 24 marca 2021 r., nr DSZ.V.5321.1.67.2021.MK, w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego w postaci dodatku dyferencyjnego 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 20 listopada 2020 r. nr 7806/PSXII/2020;
- 2. zasądził od Ministra Rodziny i Polityki Społecznej na rzecz A. K. kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył Minister Rodziny i Polityki Społecznej. W punkcie 5 skargi kasacyjnej wniósł o zadanie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego Trybunałowi w trybie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 20004 r. Nr 90, poz. 864, ze zm.) o następującej treści:
"Czy tytuł przysługiwania świadczeń rodzinnych, o którym mowa art. 68 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia 883/2004 i od którego zależy pierwszeństwo udzielania świadczeń rodzinnych, należy interpretować jako tytuł, na podstawie którego osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych na dane dziecko (najczęściej rodzic dziecka) podlega ustawodawstwu danego państwa członkowskiego, czy też dla właściwego rozumienia tytułu przysługiwania świadczeń rodzinnych konieczna jest analiza ustawodawstwa innego państwa członkowskiego pod kątem warunków przyznawania konkretnych świadczeń rodzinnych?" a w konsekwencji przedstawienia tego pytania skarżący kasacyjnie wniósł o zawieszenia postępowania stosownie do art. 124 § 1 pkt 5 w związku z art. 193 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie przedstawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu albo Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2004.90.864/2) dalej: TFUE, stanowi, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym:
- a) o wykładni Traktatów;
- b) o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii.
W przypadku gdy pytanie z tym związane jest podniesione przed sądem jednego z Państw Członkowskich, sąd ten może, jeśli uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o rozpatrzenie tego pytania.
W przypadku gdy takie pytanie jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, sąd ten jest zobowiązany wnieść sprawę do Trybunału.
Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 6 października 2021 r., C-561/19, Consorzio Italian Management i Catania Multiservizi Spa przeciwko Rete Ferroviaria Italiana Spa., wskazał, że artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, ma obowiązek skierowania do Trybunału podniesionego przed nim pytania dotyczącego wykładni prawa Unii, chyba że stwierdzi, iż pytanie to nie jest istotne dla sprawy lub że dany przepis prawa Unii stanowił już przedmiot wykładni Trybunału, albo że prawidłowe stosowanie prawa Unii jest tak oczywiste, iż nie pozostawia ono miejsca na jakiekolwiek racjonalne wątpliwości.
Istnienie takiej ewentualności należy oceniać z uwzględnieniem cech charakterystycznych prawa Unii i szczególnych trudności, jakie sprawia jego wykładnia, oraz niebezpieczeństwa rozbieżności w orzecznictwie wewnątrz Unii.
Sąd ten nie może być zwolniony z tego obowiązku tylko z tego powodu, że zwrócił się już do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w tej samej sprawie krajowej. Jednakże wspomniany sąd może powstrzymać się od zwrócenia się z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału z właściwych dla postępowania przed tym sądem względów powodujących niedopuszczalność, z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności.
Warunkiem koniecznym przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest zatem nie tyle podniesienie przez stronę wątpliwości co do wykładni przepisów prawa unijnego zastosowanych w danej sprawie, ale powzięcie przez sąd orzekający w sprawie wątpliwości co do wykładni przepisów prawa unijnego.
Stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie nie ziściły się przesłanki, które mogłyby uzasadniać wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie odnoszącym się do kwestii, które przedstawione zostały we wniosku strony skarżącej kasacyjnie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wątpliwości co do wykładni wskazanych przez stronę skarżącą przepisów prawa unijnego w zakresie mającym zastosowanie w sprawie niniejszej. Wskazywana przez stronę skarżącą kasacyjnie istniejąca w jej ocenie rozbieżność pomiędzy przyjętym przez Sąd I instancji rozumieniem przepisów prawa unijnego, a rozumieniem tych przepisów w orzecznictwie TSUE oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych w podobnych sprawach nie świadczy o istnieniu wątpliwości co do wykładni tych przepisów, a jedynie o tym, że sąd I instancji przyjął ich wykładnię odbiegającą zdaniem strony skarżącej kasacyjnie od powszechnie przyjętej w orzecznictwie.
Ze wskazanych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 131 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.