Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2005r. sygn. akt II SA/Wa 2512/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego.
Przyczyną wypowiedzenia ppłk M. S. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej było zmniejszenie stanu etatowego jednostki wojskowej, w której w/w pełnił służbę na stanowisku Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...]. Wykazano ponadto, że stan etatowy WKU w [...] uległ zmniejszeniu oraz uległy obniżeniu stopnie etatowe stanowisk służbowych przeznaczone do obsadzenia w nowej strukturze etatowej, w związku z czym brak było możliwości wyznaczenia ppłk M. S. na inne – równorzędne lub też wyższe stanowisko.
Oddalając skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, zarówno co do przepisów prawa materialnego jak również przepisów postępowania administracyjnego w takim stopniu, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawę materialno-prawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997r. Nr 10 poz. 55 ze zm.) w szczególności art. 78 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową, podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.
Podstawowa przesłanka uzasadniająca zastosowanie tego przepisu została w niniejszej sprawie spełniona, bowiem na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr PF 309/Org. P1 z dnia 26 lipca 2002r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w wojskowych komendach uzupełnień, stan etatowy jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową (Wojskowa Komenda Uzupełnień w [...]) uległ z dniem 1 listopada 2003r. zmniejszeniu, przy czym Sąd nie był władny ocenić zasadności i celowości tego typu zmian strukturalnych i organizacyjnych w Siłach Zbrojnych RP.
W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie w sposób wyczerpujący wykazały, że brak było możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe.
Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, iż spełnione zostały przesłanki o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, uzasadniające wypowiedzenie stosunku służbowego.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2005r. wniósł M. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wyrażającym się w bezzasadnym przyjęciu, iż w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w [...] z dniem 30 listopada 2003r. zmniejszył się stan etatowy.
Zdaniem skarżącego materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie dawał podstaw do oceny, iż spełnione zostały przesłanki określone w art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy.
W szczególności skarżący kwestionował prawdziwość faktu zmniejszenia się stanu etatowego jednostki, bowiem nowy etat w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w [...] wprowadzony dnia 30 listopada 2003r. obejmuje jego zdaniem większą liczbę osób w tym żołnierzy zawodowych i pracowników cywilnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwaną dalej ppsa) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie odpowiada tym wymogom, jednakże podniesione w niej zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ Sąd rozpoznając sprawę nie naruszył przepisów prawa.
Na wstępnie należy zaznaczyć, iż z dniem 1 lipca 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179 poz. 1750 ze zm.), która w art. 169 stanowi, że ustawy wszczęte lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r., prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.
Podstawy skargi kasacyjnej sprowadzają się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, wskutek błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997r. Nr 10 poz. 55 ze zm.).
Powyższy zarzut jest całkowicie chybiony.
Zgodnie z powołanym przepisem, dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.
Przy czym, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, przez które należy rozumieć zapotrzebowanie na żołnierzy zawodowych, w poszczególnych korpusach kadry zawodowej i korpusach osobowych, o określonych dla poszczególnych stanowisk służbowych stopniach wojskowych, wymaganiach kwalifikacyjnych i grupach uposażenia, wynikające z etatów jednostek organizacyjnych resortu obrony narodowej oraz posiadanych środków budżetowych (art. 35 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 30 czerwca 1970r.). Równocześnie nadmienić należy, że notatka służbowa sporządzona dla Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 29 marca 2004 r. wskazująca na niemożność wyznaczenia na inne stanowisko stanowiła dowód podlegający ocenie organu jak i Sądu I instancji.
W przedmiotowej sprawie stan etatowy Wojskowej Komisji Uzupełnień w [...] uległ zmniejszeniu oraz uległy obniżeniu stopnie etatowe stanowisk służbowych przeznaczone do obsadzenia w nowej strukturze etatowej WKU, w której skarżący pełnił służbę. W związku z powyższym brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Spełnione zostały więc przesłanki do wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Mając powyższe na uwadze oraz stan faktyczny zaistniały wskutek wydania rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 26 lipca 2002r., w pełni uzasadnionym było zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Zatem dokonana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona została zgodnie z obowiązującym prawem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji.