Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30.06.2005 r. sygn. akt I SA/Wa 949/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę PKP S.A. Centrala Zakład Gospodarki Nieruchomościami we Wrocławiu na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 23.10.2003 r. nr KKU-163/03 w przedmiocie komunalizacji. Decyzją tą Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta Wrocławia od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 7.07.2003 r. nr RR.V.K.7723/G/155/32-2/03 o umorzeniu postępowania komunalizacyjnego, uchyliła zaskarżoną decyzję i stwierdziła nabycie z mocy prawa przez gminę miejską Wrocław prawa własności nieruchomości położonej we Wrocławiu przy ul. Kołobrzeskiej 8, oznaczonej nr 4/3 AM-6. Polskie Koleje Państwowe zarzuciły Krajowej Komisji, iż nie miała podstaw do skomunalizowania tej nieruchomości wobec regulacji zawartej w art. 34a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa PKP, wyłączającej z komunalizacji grunty, o których mowa w art. 34 tej ustawy.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd stwierdził, że skarżące PKP nie legitymują się tytułem prawnorzeczowym do skomunalizowanej nieruchomości, bowiem nie wynika on ani z aktów normatywnych dotyczących PKP, ani z decyzji administracyjnej o ustaleniu opłaty rocznej z tytułu zarządu nieruchomością, podniósł również, że postępowanie komunalizacyjne toczyło się w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 171 ze zm.), zaś przepisy ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" dotyczą mienia stanowiącego aktualnie własność ogólnonarodową, komunalizowanego w trybie art. 5 ust. 3 i 4 cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Wojewódzki Sąd przytoczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12.04.2005 r. sygn. akt K 30/03, z którego wynika, iż grunty, o których mowa w art. 34a cyt. wyżej ustawy o komercjalizacji PKP nie dotyczą mienia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające cytowane wyżej.
Skoro przedmiotowa nieruchomość nie była na mocy art. 11 tej ustawy wyłączona z komunalizacji wobec braku tytułu prawnego do niej PKP, a nie podlega ona przepisom ustawy o komercjalizacji PKP, to decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej jest zgodna z prawem – skonkludował Sąd.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosły Polskie Koleje Państwowe S.A., domagając się jego zmiany i uchylenia decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 23.10.2003 r. i zarzucając naruszenie art. 15 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 1.19 i art. 5 ustawy z dnia 28 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe (Dz. U. Nr 89, poz. 720) w zw. z art.
- 18. 2 oraz art.
- 5. 1, art. 11 pkt 1,2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) w zw. z art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Sąd oddalił skargę chociaż decyzja Krajowej Komisji naruszała zasadę dwuinstancyjności, co pozbawiło stronę możliwości obrony w jednej instancji, a nadto, że nieruchomość podlegała wyłączeniu z komunalizacji z mocy prawa, jako nienależąca do toap w dniu 27.05.1990 r., gdyż służyła ona PKP, stanowiąc obszar linii kolejowej. Powołano się również na posiadanie od 1926 r. przez PKP własnej, odrębnej regulacji prawnej, z której, w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, wynikało, iż mienie PKP stanowi część wydzieloną mienia ogólnonarodowego, zatem wyrok Sądu utrzymujący decyzję o komunalizacji mienia PKP jest wadliwy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że Naczelny Sąd może brać pod uwagę tylko zarzuty postawione przez wnoszącego skargę kasacyjną i tylko w ramach przez nie zakreślonych oceniać zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 ppsa stanowiąc, iż są nimi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie prawa procesowego, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tym przepisem, przytoczenie podstaw będzie polegało na powołaniu konkretnych przepisów konkretnego aktu prawnego, mającego zastosowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz wskazaniu charakteru naruszenia. Ponieważ art. 176 ppsa jako jeden z koniecznych elementów skargi kasacyjnej wskazuje przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie, konieczne jest wyjaśnienie postawionych zarzutów.
Przytoczenie przez skarżące PKP podstaw skargi kasacyjnej nie w pełni odpowiada wskazanym wyżej wymogom. Przede wszystkim nie wskazano charakteru naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów, które zdaniem skarżącej, zostały naruszone.
Dotyczy to zarówno przytoczonych przepisów prawa materialnego jak i procesowego, nie wyjaśniono także w uzasadnieniu na czym naruszenie to miałoby polegać.
Jeśli idzie o zarzut naruszenia prawa procesowego, to jest on chybiony. Jak powiedziano wyżej, zarzuty powinny być kierowane do przepisów, które miały zastosowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zasady postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś w skardze kasacyjnej PKP postawiono Sądowi zarzut naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Akt ten reguluje zasady postępowania przed organami administracji, a wojewódzkie sądy administracyjne jedynie oceniają działanie organów w świetle tego aktu procesowego.
Związanie przez Naczelny Sąd Administracyjny granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten nie jest ani uprawniony ani zobligowany do poprawiania czy uzupełniania skargi kasacyjnej. Podstawy skargi powinny być przytoczone w sposób odpowiadający art. 174, tj. tak aby Naczelny Sąd nie musiał się domyślać o co skarżącemu chodzi, bowiem nie może tego czynić. Niewskazanie w podstawach niniejszej skargi kasacyjnej charakteru naruszenia prawa materialnego, tj. czy chodzi o błędną wykładnię, czy niewłaściwe zastosowanie, czyni te zarzuty bezskutecznymi.
Jednak pomijając ww. wadliwość zarzutów i gdyby je uznać za właściwie przytoczone, to i tak skarga kasacyjna nie mogłaby być uwzględniona.
Grunty, o których mowa w art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 80, poz. 720), a więc te, które wskazuje art. 34 tej ustawy nie dotyczą gruntów, które podlegają komunalizacji z mocy art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 171 ze zm.), tj. tych, które z dniem 27.05.1990 r. stały się z mocy prawa mieniem gminnym. Wskazuje to wyraźnie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12.04.2005 r. sygn. akt K 30/03, oceniający zgodność z Konstytucją art. 1 pkt 19 i art. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 80, poz. 720), które traktują o gruntach, o których mowa w art. 34 ustawy nowelizowanej. Takie stanowisko, iż art. 34 nie ma zastosowania w sprawie zaprezentował też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku i odpowiada ono prawu.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ppsa.