Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 listopada 2004 r. /II SA/Lu 669/04/, po rozpoznaniu skargi Zbigniewa S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 2 września 2004 r. (...) w przedmiocie zasiłku okresowego - oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że zaskarżona decyzja i decyzja I instancji nie naruszają prawa materialnego i prawa procesowego. Podstawowym warunkiem koniecznym uwzględnienia wniosku Z. S. było spełnienie kryterium dochodowego, określonego w przepisie art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej /Dz.U. nr 64 poz. 593/.Ustawowe kryterium dochodowe rodziny Z. S. to 1.580 zł. Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, pomniejszona o ustawowo wskazane odliczenia. W przypadku skarżącego ustalona w ten sposób kwota wynosiła 1.651,67 zł a zatem przekraczała ustawowe kryterium dochodowe i w tej sytuacji organy zasadnie przyjęły, że skarżący nie spełniał ustawowych przesłanek przyznania zasiłku okresowego. Trudna sytuacja finansowa rodziny nie uzasadniała, przy niespełnieniu podstawowej przesłanki - przyznania zasiłku okresowego. W przekonaniu Sądu nie zostały naruszone także przepisy proceduralne, w tym zasady postępowania administracyjnego.
Pełnomocnik Zbigniewa S. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 8 ust. pkt 3 i ust. 3 oraz art. 38 ustawy o pomocy społecznej poprzez przyjęcie, że rodzina Z. S. nie spełnia ustawowego kryterium przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego i naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie orzeczenia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że ustalenie Sądu że rodzina Z. S. nie spełniała kryterium dochodowego jest błędne, bo za podstawę rozpatrzenia wniosku złożonego w lipcu należało przyjąć dochody z czerwca 2004 r. W decyzji I instancji organ nie powoływał się na przekroczenie kryterium dochodowego a tylko na ograniczone możliwości finansowe Ośrodka.
W piśmie przesyłającym odwołanie do Kolegium wskazano dochód z lipca w kwocie 1.651,67 zł a dopiero w decyzji organu odwoławczego pojawia się stwierdzenie, że jest to dochód z czerwca 2004 r. Nieprawidłowo został przyjęty dochód z gospodarstwa rolnego, bo z zaświadczenia wynika, że wyniósł on 213,42 zł miesięcznie a nie 254,14 zł jak przyjęto w decyzji. Jeśli zatem decyzja opierała się na nieprawidłowo wyliczonym dochodzie to Sąd nie mógł ocenić czy skarżący spełnia lub nie spełniał kryterium dochodowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona. Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w granicach skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ i z tego względu podstawy skargi kasacyjnej muszą spełniać wymogi określone w art. 174 pow. ustawy. Zarzut naruszenia przepisów postępowania musi być powiązany ze wskazaniem naruszonych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, tymczasem skarga i jej uzasadnienie nie zawiera takiego wskazania. Powołanie się na to, że Sąd oparł się na niekompletnym materiale dowodowym jest zatem niewystarczające dla uznania tak sformułowanej podstawy kasacyjnej za prawidłową. Zgodzić się należy natomiast z zarzutem naruszenia przepisu art. 8 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej /Dz.U. nr 64 poz. 593 ze zm./ ze względu na błędne, co wynika z zaświadczenia w aktach sprawy, obliczenie wysokości dochodu z gospodarstwa rolnego.
To uchybienie, w okolicznościach danej sprawy i w stanie faktycznym wynikającym m.in. z wywiadu środowiskowego, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bo skorygowanie tego błędu nie zmienia dochodu rodziny w takim zakresie by miało to wpływ na rozstrzygnięcie. W świetle art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z akt wynika że organ I instancji takich możliwości, w danym okresie, nie miał.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.