Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 października 2005 r. sygn. akt IV SA/Gl 64/04 oddalił skargę P. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby celnej.
Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.
Dyrektor Izby Celnej w Katowicach, działając na podstawie art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302) i art. 27 ust. 1, art. 81 ust. 1, 1a, ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 ze zm.), decyzją z dnia [...] nr [...] zwolnił P. G., młodszego rewidenta celnego, ze służby stałej w Izbie Celnej w Katowicach w terminie trzymiesięcznym od dnia doręczenia decyzji. Dnia [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Celnej w Katowicach poprzednie rozstrzygnięcie utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu obu decyzji wskazał, że rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego nastąpiło z uwagi na nieprzyjęcie przez niego propozycji przeniesienia do Izby Celnej w Białej Podlaskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę P. G., podzielił stanowisko organu, że odmowa przyjęcia propozycji przeniesienia do innej izby celnej stanowi obligatoryjną podstawę zwolnienia celnika ze służby.
Skargę kasacyjną od wymienionego wyżej wyroku wniósł P. G., reprezentowany przez radcę prawnego. Zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, domagał się zmiany powyższego orzeczenia poprzez uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji. W przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż brak jest podstaw do zastosowania art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał, że nie odnosi się ani do zarzutów przedstawionych przez samego skarżącego ani do dotyczących ich rozważań sądu pierwszej instancji. Zarzuca wyłącznie, iż nie było podstaw do zastosowania art. 32 ust. 6 pkt. 2 cyt. ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r., gdyż przedstawiona P. G. propozycja przeniesienia do innej izby celnej była niezgodna z ust. 4 i 5 art. 32 ustawy, a zatem nie mogła prowadzić do zwolnienia go ze służby. Pełnomocnik skarżącego stwierdził przy tym, że prawidłowa wykładnia art. 32 ust. 4 i ust. 5 powołanej ustawy wskazuje, iż termin rozpoczęcia służby w nowym miejscu jej pełnienia mógł być ustalony nie wcześniej niż po upływie 20 dni od daty otrzymania propozycji przeniesienia, gdyż funkcjonariusz celny miał 10 dni na złożenie oświadczenia o przyjęciu lub odmowie przyjęcia propozycji, po czym miał 10 dni na otrzymanie pisemnego potwierdzenia nowych warunków zatrudnienia.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie P. G. ofertę doręczono w dniu 30 października 2003 r., proponując mu przeniesienie do Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dniem 10 listopada 2003 r. Skarżący został więc pozbawiony faktycznej możliwości podjęcia stosownej decyzji, gdyż określona w propozycji data przeniesienia obligowała go do stawienia się w innym miejscu służby przed otrzymaniem nowych warunków zatrudnienia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż postawiony w niej zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie jest nieuzasadniony.
Art. 32 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302) stanowi, że, między innymi, funkcjonariusze celni zatrudnieni w izbach celnych mogą w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy, otrzymać od kierownika jednostki dotychczas zatrudniającej, uzgodnioną z kierownikiem jednostki, w której mają być zatrudnieni, pisemną propozycję przeniesienia pomiędzy tymi jednostkami (ust.1). Celnik, któremu przedstawiono taką propozycję, może w terminie 10 dni od dnia jej otrzymania złożyć oświadczenie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji przeniesienia (ust. 4). Stosownie zaś do art. 32 ust. 6 pkt. 2 ustawy, odmowa przyjęcia omawianej propozycji jest podstawą do zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby.
Z treści powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że funkcjonariusz celny zobowiązany jest w ciągu 10 dni ustosunkować się do propozycji przeniesienia. Stanowisko w tym zakresie może wyrazić w sposób wyraźny lub milcząco. Milczenie, niezależnie od przyczyn niezłożenia w ściśle zakreślonym terminie oświadczenia, zawsze musi być uznane za odmowę przyjęcia propozycji przeniesienia. W konsekwencji zawsze prowadzi do obligatoryjnego rozwiązania z celnikiem stosunku służbowego.
W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że P. G. zaproponowano przeniesienie z dniem 10 listopada 2003 r. Propozycja taka została sporządzona wprawdzie w dniu 29 października, ale doręczona 30 października 2003 r. Termin do złożenia omawianego oświadczenia upływał więc w dniu, w którym miało nastąpić przeniesienie skarżącego do innej izby celnej. Ten szczególny zbieg okoliczności nie wpływał jednak na bieg ustawowego terminu, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 ustawy. Skarżący mógł ustosunkować się do przedstawionej mu propozycji nawet dziesiątego dnia od chwili otrzymania tej oferty, bez ponoszenia żadnych konsekwencji służbowych. Nie składając w terminie stosownego oświadczenia, milcząco wywołał skutek przewidziany w art. 32 ust. 6 pkt. 2 ustawy.
Zauważyć ponadto należy, że nieuzasadnione jest przekonanie autora skargi kasacyjnej, iż okres pomiędzy doręczeniem funkcjonariuszowi celnemu propozycji jego przeniesienia a samym przeniesieniem wynosił co najmniej 20 dni. Każdy z 10-dniowych terminów określonych w art. 32 ust. 4 (na złożenie oświadczenia) i art. 32 ust. 5 (na przedstawienie pisemnego potwierdzenia nowych warunków służby) może podlegać skróceniu, w pierwszym przypadku przez funkcjonariusza celnego, a w drugim przez kierownika jednostki dotychczas zatrudniającej celnika. Termin do przedstawienia nowych warunków zatrudnienia zaczyna zatem bieg od dnia przyjęcia propozycji, a nie po upływie 10 dni od chwili jej złożenia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.