Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 337/06 oddalił skargę A. S. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
A. S. zastępca naczelnika Wydziału [...] w dniu 13 października 2005 r. otrzymał pismo Dyrektora Biura [...] ABW w uzgodnieniu z zastępcą dyrektora Biura Kadr ABW i p.o. Dyrektora Departamentu [...] ABW zawierające propozycje przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe z zachowaniem prawa do dotychczas pobieranego uposażenia. W piśmie tym powołano się na wprowadzone zarządzeniem nr [...] Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] (k. 4–6 akt administracyjnych) zmiany polegające między innymi na likwidacji obecnych siedmiu wydziałów i powołaniu w to miejsce pięciu nowych wydziałów, przy czym zajmowane dotychczas przez A. S. stanowisko służbowe uległo likwidacji, a wejście w życie ww. zmian spowoduje konieczność mianowania go na niższe stanowisko służbowe. Jako podstawę prawną przeniesienia wskazano art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2004 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U.
Nr 74, poz. 676 ze zm.), zaś art. 118 ust. 1 cyt, ustawy jako przepis uzasadniający zachowanie przez funkcjonariusza prawa do dotychczas pobieranego uposażenia. Pismo zawierało także pouczenie, że odmowa przyjęcia zaproponowanego stanowiska może zgodnie z art. 57 ust. 4 cyt. ustawy stanowić podstawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Zostało ono zatwierdzone przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, o czym świadczył zamieszczony na nim podpis.
A. S. odmówił wyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe.
W dniu 17 października 2005 r. wszczęto postępowanie w sprawie zwolnienia A. S. ze służby oraz wydano postanowienie wyznaczające mu trzydniowy termin do zapoznania się z aktami postępowania oraz zajęcia stanowiska co do zgromadzonego materiału. Oba dokumenty podpisała z upoważnienia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego M. P. – specjalista Wydziału II Biura Kadr ABW.
W dniu 24 października 2005 r. A. S. złożył dwa wnioski dowodowe. Pierwszy dotyczył sporządzenia opinii radców prawnych ABW na temat podstawy prawnej ewentualnego zwolnienia, porównania zakresu działania poszczególnych nowych wydziałów z zakresem obowiązków wydziałów dotychczasowych (tu skarżący sprecyzował szereg sugestii co do przedmiotowego zakresu tej opinii). Drugi wniosek dotyczył przesłuchania jego bezpośredniego przełożonego, na okoliczność porównania zakresu obowiązków i obsady personalnej dotychczasowego wydziału, w którym pełnił on służbę z zakresem obowiązków i obsady personalnej nowoutworzonego wydziału.
Postanowieniem z dnia [...] działająca z upoważnienia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego M. P. odmówiła uwzględnienia powyższych wniosków dowodowych, argumentując, iż nie mają one znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż zakres obowiązków i obsada personalna wydziałów jest znana organowi. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że M. P. posiada upoważnienie do prowadzenia niniejszej sprawy w imieniu Szefa ABW.
W piśmie skierowanym do Szefa ABW A. S. powyższe upoważnienie zakwestionował. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w odpowiedzi z dnia 22 listopada 2005 r. wyjaśnił, iż w dniu 16 maja 2005 r. wydał dla funkcjonariuszy ABW upoważnienie do załatwiania w ustalonym zakresie spraw osobowych i wskazał, że uprawnienie to wynika z § 3 statutu ABW (k. 34 postępowania administracyjnego).
Następnie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 50 i art. 57 ust. 4 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu zwolnił A. S. ze służby z dniem 15 grudnia 2005 r.
W uzasadnieniu rozkazu wskazał, że zmiany organizacyjne, likwidacja dotychczas zajmowanego przez skarżącego stanowiska, brak możliwości przeniesienia go na stanowisko równorzędne oraz fakt, iż odmówił on wyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe stanowiło podstawę zwolnienia go ze służby.
Na skutek złożenia przez funkcjonariusza wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz w części określającej termin zwolnienia ze służby i ustalił termin zwolnienia na dzień 16 listopada 2006 r., zaś w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu wyjaśnił, że zmiana terminu zwolnienia funkcjonariusza ze służby nastąpiła wskutek jego choroby trwającej od 15 listopada 2005 r., poświadczonej zwolnieniem lekarskim co zgodnie z art. 63 ust. 1 cyt. ustawy spowodowało odpowiednie przesunięcie terminu zwolnienia.
Odnosząc się do podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów wskazał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy przez umocowanego pracownika działu kadr, zaś przeniesienie na niższe stanowisko zostało zatwierdzone przez Szefa ABW. Podał również przesłanki przeniesienia na niższe stanowisko służbowe o których mowa w art. 57 ustawy o ABW oraz AW. Podkreślił, że funkcjonariusz nie wyraził na to zgody. Następnie wskazał argumenty, które uzasadniały zwolnienie skarżącego ze służby.
Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozkazowi skarżący zarzucił naruszenie art. 50 ust. 1, art. 57 ust. 2 pkt 4 i art. 63 ustawy o ABW oraz AW oraz szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i wniósł o jego unieważnienie i przywrócenie do służby. Skarżący zakwestionował podstawę faktyczną przeniesienia na niższe stanowisko służbowe stwierdzając, że przedstawione zmiany organizacyjne są nieprawdziwe, gdyż uważa, że nadal mógłby pełnić służbę na dotychczasowym stanowisku.
Ponadto skarżący zarzucił, iż prowadzenie postępowania w przedmiocie jego zwolnienia ze służby przez pracownika Biura Kadr ABW było nieprawidłowe, gdyż w świetle art. 50 ust. 1 powołanej ustawy należy to do kompetencji Szefa ABW. W ocenie skarżącego nie można było go zwolnić ze służby, gdyż przepis art. 57 ust. 4 cytowanej ustawy określa taką możliwość jedynie fakultatywnie. Ponadto zwolnienie to było niezgodne z art. 63 wyżej wymienionej ustawy, a w postępowaniu administracyjnym pozbawiono go prawa brania czynnego udziału.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest bezzasadna, gdyż Szef ABW wydając rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w sprawie wykazano istnienie zmian organizacyjnych wprowadzonych zarządzeniem nr [...] Szefa ABW z dnia [...] (k. 4–6 akt postępowania administracyjnego), w następstwie których zlikwidowano stanowisko zajmowane dotychczas przez skarżącego oraz to, że zmiany te uniemożliwiły wyznaczenie go na stanowisko równorzędne. Wówczas zaproponowano mu przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z zachowaniem prawa do dotychczasowego uposażenia na co nie wyraził on zgody. Odmowa wyrażenia przez skarżącego zgody dawała Szefowi ABW możliwość zwolnienia go ze służby.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że ocena przydatności funkcjonariusza do zajmowania określonego stanowiska należy do organu, który w tym zakresie kieruje się potrzebami służby. Dyspozycyjność funkcjonariusza jako cecha stosunku służbowego nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków jego służby według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniając skuteczność działania jednostek organizacyjnych ABW oraz przydatność funkcjonariusza do zajmowania określonego stanowiska w świetle oceny organu, a nie osobistych odczuć funkcjonariusza.
Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 50 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, gdyż rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby wydał Szef ABW i on także zatwierdził pismo dotyczące propozycji przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Jako niezasadny ocenił także zarzut skarżącego, że w postępowaniu administracyjnym został on pozbawiony możliwości czynnego udziału. Tezie tej przeczą bowiem dokumenty takie jak zawiadomienie go o wszczęciu postępowania administracyjnego, zakreślenie mu terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem, złożenie przez niego wniosków dowodowych, które wprawdzie nie zostały uwzględnione lecz w stosownym postanowieniu uzasadniono stanowisko w tym przedmiocie. Sąd pierwszej instancji podał również, iż organ prawidłowo wyjaśnił upoważnienie M. P. specjalisty Wydziału II Biura Kadr ABW do prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.
Podał także, iż zastosowanie przez organ art. 63 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW było prawidłowe, gdyż stosunek służbowy funkcjonariusza w okresie jego choroby podlega ochronie przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. Zatem zmiana terminu zwolnienia skarżącego ze służby była zasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą P.p.s.a. skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. S. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 57 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy ABW (Dz.U. Nr 120, poz. 1125), który jest rozwinięciem art. 94 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o ABW oraz AW oraz art. 50 ust. 1 i art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu,
- 2) zaniechanie badania przebiegu postępowania administracyjnego, którego wadliwe przeprowadzenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- 3) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w procesie materiału.
Podnosząc powyższe wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie skargi w całości bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, iż zastosowanie przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego art. 57 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW nie było możliwe w sytuacji, gdy między skarżącym a ABW istniał spór co do zakresu zmian organizacyjnych w Biurze [...] ABW i likwidacji dotychczas zajmowanego przez niego stanowiska w następstwie których otrzymał propozycję przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.
Zdaniem skarżącego w celu jego rozstrzygnięcia, stosownie do treści § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. należało wszcząć postępowanie administracyjne. W ocenie skarżącego stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż wykazano istnienie zmian organizacyjnych oraz fakt likwidacji jego stanowiska nie zostało poprzedzone obiektywną oceną, która powinna być dokonana przez porównanie zarządzenia Szefa ABW z dnia [...] [...] z jego rozkazem z dnia [...] [...]. Ich porównanie prowadzi do wniosku, że likwidacji uległy wydziały [...] i [...], a nie wydział [...], w którym pełnił służbę. Nie uległo zatem likwidacji dotychczas zajmowane przez niego stanowisko służbowe.
Takie działanie Sądu pierwszej instancji uniemożliwiło wykazanie naruszenia przez Szefa ABW art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW, a tym samym art. 57 ust. 4 tej ustawy, gdyż jego zastosowanie jest możliwe tylko wtedy, gdy spełnione zostały przesłanki z art. 57 ust. 2 pkt 4.
Skarżący wskazał, iż powodem odmowy wyrażenia przez niego zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe było to, iż nie zgadzał się on z zawartym w piśmie z dnia 13 października 2005 r. stwierdzeniem dotyczącym zmian organizacyjnych i likwidacji dotychczas zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Rozstrzygnięcie tego sporu pozwoliłoby na dokonanie oceny, czy rzeczywiście istniały przesłanki do przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe, co przy fakcie odmowy jego objęcia umożliwiało Szefowi ABW zwolnienie go ze służby.
Ponadto skarżący podniósł, ze naruszenie przez Szefa ABW art. 75 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odmowę uwzględnienia złożonych przez niego wniosków dowodowych nie pozwoliło wykazać pozorności zmian organizacyjnych i gołosłowności stwierdzeń o likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego oraz o braku możliwości powierzenia mu równorzędnego stanowiska. Świadczy to o naruszeniu przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego art. 57 ust. 2 pkt 4 oraz art. 57 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW.
W konsekwencji skarżący stwierdził, że skoro nie zostały udowodnione przesłanki przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe, o których mowa w piśmie z dnia 13 października 2005 r. to tym samym podstawa prawna rozkazu o zwolnieniu go ze służby nie mogła mieć zastosowania.
Skarżący ponownie zakwestionował uprawnienia M. P. do prowadzenia postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby, gdyż przepis art. 50 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW pozostawia podjęcie takiej decyzji wyłącznie kompetencji Szefa ABW. Nastąpiło zatem wszczęcie postępowania administracyjnego przez organ nieuprawniony.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 57 ust. 4 jak również art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW stwierdził, iż jest on niezasadny. Organ wykazał fakt likwidacji stanowiska zajmowanego dotychczas przez skarżącego oraz to, że zmiany organizacyjne wprowadzone zarządzeniem Szefa ABW [...] z dnia [...] uniemożliwiły wyznaczenie go na równorzędne stanowisko służbowe. Natomiast skarżący odmówił wyrażenia zgody na przeniesienie go na niższe stanowisko służbowe mimo zastosowania art. 118 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW gwarantującego zachowanie dotychczasowego uposażenia.
W świetle art. 57 ust. 4 cyt. ustawy brak zgody skarżącego na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe mógł stanowić podstawę do zwolnienia go ze służby.
W rozkazie o zwolnieniu skarżącego ze służby wykazano wszystkie przesłanki warunkujące zarówno propozycję przeniesienia na niższe stanowisko służbowe jak i zwolnienia go ze służby w ABW.
Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art. 50 ustawy o ABW oraz AW, gdyż rozkaz o zwolnieniu skarżącego ze służby wydał Szef ABW, który wcześniej zatwierdził pismo w przedmiocie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe.
Za nietrafny uznano również zarzut dotyczący wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego, przez funkcjonariusza Wydziału Spraw Osobowych Biura Kadr ABW, w sprawie dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego upoważnił funkcjonariuszy tego wydziału do prowadzenia w jego imieniu postępowań administracyjnych, których stroną są funkcjonariusze pełniący służbę w jednostkach organizacyjnych ABW wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 1 do 15 zarządzenia Nr 73 Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie nadania statutu Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (M.P. Nr 26, poz. 432).
Zdaniem Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nieuzasadniony jest zarzut pozorności zmian organizacyjnych. W ich następstwie w strukturze Biura [...] ABW, w miejsce poprzednich 7 wydziałów utworzono tylko 5. Zmniejszeniu uległa także obsada etatowa kadry kierowniczej tych komórek organizacyjnych. Z 13 etatów naczelników wydziałów i ich zastępców powstało 9. Nowe komórki organizacyjne w porównaniu do poprzednio funkcjonujących wydziałów i sekcji miały zmieniony zakres zadań. Szef ABW zgodnie z przysługującą mu kompetencją na stanowiska kierownicze powołał tych funkcjonariuszy, którzy jego zdaniem będą najlepiej wykonywać powierzone im zadania.
Odnosząc się do zarzutu zaniechania badania przez Sąd pierwszej instancji przebiegu postępowania administracyjnego oraz sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego stwierdzono, iż w skardze kasacyjnej nie wskazano konkretnych przepisów prawa, jakie zdaniem skarżącego zostały naruszone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki normatywne określa § 2 art. 183. Ponieważ w niniejszej sprawie przesłanki nieważności nie zachodzą Sąd drugiej instancji rozpoznał sprawę w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej.
Stosownie do art. 176 ustawy P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna w szczególności zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Należy przede wszystkim wskazać konkretny przepis (przepisy) prawa materialnego lub procesowego, który w ocenie wnoszącego tę skargę został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Z kolei przepis art. 174 określa dwie podstawy kasacyjne:
- – naruszenie (przez sąd – art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a.) prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1),
- – naruszenie (przez sąd) przepisów postępowania (odnosi się do postępowania sądowego), jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wymóg wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 ustawy P.p.s.a. jest konieczny, gdyż wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jak wyżej wskazano Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a.). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, należy więc wskazać konkretny przepis (przepisy) oznaczony numerem artykułu, paragrafu, ustępu, który został naruszony. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem zastępować strony i precyzować lub uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych.
W rozpoznawanej sprawie przedstawiono w skardze kasacyjnej zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania.
W pierwszej kolejności ocenie podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzut naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. Podkreślić należy, że podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a. odnosi się do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, a nie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, których Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował, a tylko oceniał prawidłowość ich stosowania przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a. skarga kasacyjna stanowi środek prawny skierowany przeciwko orzeczeniu sądu administracyjnego pierwszej instancji.
Oceniając zasadność podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, iż w jej petitum ograniczono się do ogólnikowego stwierdzenia zaniechania badania przebiegu postępowania administracyjnego, którego wadliwe przeprowadzenie miało wpływ na wynik sprawy oraz sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Opisowe określenie naruszenia przepisów postępowania bez próby wykazania, który konkretnie przepis został w postępowaniu sądowym naruszony, uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę, czy rzeczywiście doszło przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie do naruszenia przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z kolei w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jako naruszone przez Szefa ABW, a nie przez Sąd administracyjny pierwszej instancji wskazano przepisy art. 75 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wadliwe sformułowanie podstawy kasacyjnej z art. 174 § 2 ustawy P.p.s.a. spowodowało nieskuteczność zarzutu naruszenia przepisów postępowania oraz to, że Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za miarodajny stan faktyczny sprawy, uznany przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowy.
Za niezasadny uznać należy zarzut dotyczący naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r. OSK 873/05, Lex nr 194866) przyjęto, że dopuszczalne jest zamieszczenie w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a. obydwu form naruszenia prawa materialnego, w sytuacji, gdy niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa było konsekwencją błędnej wykładni. Jednakże stawiając Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, w następstwie której doszło do niewłaściwego zastosowania prawa materialnego należy wskazać na czym polegał błąd Sądu w zakwestionowanej treści konkretnej normy prawnej i podać jaka powinna być wykładnia właściwa i dlaczego przyjęta przez Sąd wykładnia skutkowała niewłaściwym zastosowaniem błędnie wyłożonego przepisu.
W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 57 ust. 4 w związku z art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz.U. Nr 120, poz. 1125) przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Przed odniesieniem się do zasadności tego zarzutu należy zwrócić uwagę na to, że stawiając ten zarzut nie wskazano na czym polegała błędna wykładnia tych przepisów.
Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że zasadniczym zagadnieniem wymagającym oceny w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości zastosowania art. 57 ust. 4 ustawy o ABW oraz AW, która jest przez skarżącego kwestionowana. Uchybienie w tym zakresie skarżący łączy z zarzutem naruszenia art. 57 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy oraz § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r.
W ocenie skarżącego skoro zajmowane przez niego stanowisko służbowe nie zostało zlikwidowane, a zmiany organizacyjne miały charakter pozorny to brak było podstaw do przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe, a więc zastosowania art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Wobec istnienia w tej kwestii sporu należało wszcząć postępowanie administracyjne w celu jego rozstrzygnięcia, stosując § 3 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Przepis ten stanowi, że do postępowania w sprawach osobowych dotyczących między innymi przenoszenia, zwalniania ze stanowiska służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 57 ust. 2 pkt 4 powołanej wyżej ustawy to brak było podstaw prawnych zwolnienia go ze służby w oparciu o przepis art. 57 ust. 4 tej ustawy.
Wskazać należy, że niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że brak jest możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 13 października 2004 r. sygn. akt FSK 548/04 niepubl. stwierdził, że "brak skutecznego zarzutu podważającego legalność w sprawie ustalenia stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego", zaś w wyroku z dnia 14 października 2004 r. sygn. akt FSK 568/04 niepubl. uznał, że "nie można w sposób skuteczny stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania normy prawa materialnego, gdy z uzasadnienia skargi wynika, że wadliwie ustalone zostały okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania zostały naruszone przez Sąd w procesie kontroli legalności decyzji".
W rozpoznawanej sprawie skarżący formułując analizowany zarzut nie zakwestionował skutecznie okoliczności faktycznych, w oparciu o które Sąd pierwszej instancji wydał zaskarżony wyrok. Z przyczyn wyżej wskazanych uznać należy, iż okoliczności te są bezsporne. W konsekwencji oznacza to, że skarżący nie mógł zasadnie twierdzić, że wskazane w zarzucie skargi kasacyjnej przepisy prawa materialnego art. 57 ust. 2 pkt 4 i art. 57 ust. 4 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu zostały wadliwie zastosowane.
Jako chybiony ocenić należy również zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. W świetle tego przepisu Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest właściwy do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W sprawie jest niesporne, iż rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby został wydany przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W tej sytuacji wszczęcie i prowadzenie przez funkcjonariusza upoważnionego przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postępowania administracyjnego w tej sprawie nie stanowiło naruszenia powołanego przepisu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.