Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 399/05, oddalił skargę K. M. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...], w przedmiocie mianowania na inne stanowisko służbowe.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...], wydanym na podstawie art. 57 ust. 2 pkt 4 oraz art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), mianował K. M. na stanowisko służbowe w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. K. M. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o zmianę uzasadnienia zaskarżonego rozkazu przez usunięcie nieprawdziwej informacji dotyczącej tego, iż mianowanie go na stanowisko służbowe ma związek z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r., zmianą stanowiska służbowego na stanowisko równorzędne do poprzednio zajmowanego. K. M. stwierdził ponadto, iż błędnie wskazano jego wysługę uwzględnianą przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku K. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Organ odwoławczy uznał, że rozkaz personalny nr [...] nie narusza przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. W zniesionym Urzędzie Ochrony Państwa K. M. pełnił służbę na stanowisku dyrektora Delegatury w [...]. Stanowisko służbowe w pełni odpowiadające warunkom stanowiska, które skarżący zajmował w zniesionym UOP jest obsadzone. Zarówno w dniu wydania zaskarżonego rozkazu, jak i podjęcia rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym, funkcjonowały w obrocie prawnym rozkazy personalne wyznaczające na to stanowisko innego funkcjonariusza. Dlatego też, Szef ABW mianował skarżącego na najwyższe w hierarchii służbowej, nieobsadzone i odpowiadające jego kwalifikacjom stanowisko, przewidziane w etacie jednostki organizacyjnej ABW, do której zakresu działania przeszły kompetencje i obowiązki jednostki organizacyjnej zniesionego UOP, w której skarżący pełnił służbę.
Zgodnie z § 3 ust. 3-4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy ABW (Dz. U. Nr 172, poz. 1402), zaliczanie do wysługi lat okresów nieuwzględnionych w rozkazach personalnych, określających inną wysługę lat oraz datę, w której upłynął okres wysługi lat uprawniający do wzrostu uposażenia zasadniczego następuje w kolejnych rozkazach personalnych. W związku z powyższym, w dniu 26 października 2004 r. Dyrektor Delegatury ABW w [...], działając z upoważnienia Szefa ABW wydał rozkaz personalny nr [...], ustalający łączną wysługę lat dla celów uposażeniowych i jubileuszowych na dzień 7 października 2004 r. w wymiarze 20 lat 7 miesięcy i 17 dni.
Organ wskazał, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2004 r. (sygn. II SA/WA 1004/04), uchylający rozkazy personalne Szefa ABW, wydane na podstawie wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego, powoduje przerwanie skutku prawnego wymienionych rozkazów od dnia uprawomocnienia się wyroku. Do dnia poprzedzającego dzień uprawomocnienia się wyroku rozkazy personalne Szefa ABW wywoływały skutki prawne. Jedynie wyrok stwierdzający nieważność decyzji oznacza zniesienie jej skutków prawnych od momentu wejścia w życie wadliwej decyzji do obrotu prawnego. Skoro zatem, w okresie od wywołania przez rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] skutku w postaci zwolnienia skarżącego ze służby do czasu uprawomocnienia się wyroku WSA o uchyleniu tego rozkazu, stosunek służbowy skarżącego nie istniał, to brak podstaw prawnych do żądania uwzględnienia wymienionego okresu jako służby w ABW.
Powyższa decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stała się przedmiotem skargi K. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o jej uchylenie.
W ocenie skarżącego w/w decyzja narusza art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Konsekwencją tego było mianowanie go na niższe stanowisko służbowe w sytuacji, gdy nie nastąpiła likwidacja zajmowanego przez niego uprzednio stanowiska służbowego i istniała możliwość mianowania go na to lub równorzędne stanowisko służbowe. Skarżący podniósł również, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wbrew rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 1004/04, w którym stwierdzono naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonego rozkazu wbrew wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. oraz niezastosowanie art. 51 Kodeksu pracy i w konsekwencji brak wliczenia do wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej okresu od 1 września 2002 r. do 7 października 2004 r.
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2004 r. (sygn. akt II SA/Wa 1004/04) uznał zasadność skargi K. M. na rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z dnia [...], wydany w przedmiocie wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) uchylił zaskarżony rozkaz oraz poprzedzający go rozkaz nr [...] z dnia [...].
Z uwagi na powyższe, Szef ABW ukształtował na nowo sytuację służbową K. M. i rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 57 ust. 2 pkt 4 oraz art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, mianował go na stanowisko służbowe w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zgodnie z powołanym przepisem, funkcjonariusza ABW można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu nr [...] wyjaśniono motywy zastosowania art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW. Wskazano bowiem, że na skutek przeprowadzonych zmian organizacyjnych, stanowisko służbowe w pełni odpowiadające warunkom stanowiska, które skarżący zajmował w zniesionym UOP zostało obsadzone. Dlatego też, Szef ABW mianował skarżącego na nieobsadzone i odpowiadające jego kwalifikacjom stanowisko, przewidziane w etacie jednostki organizacyjnej ABW, do której zakresu działania przeszły kompetencje i obowiązki jednostki organizacyjnej zniesionego UOP, w której skarżący pełnił służbę. Na podstawie art. 118 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, Szef ABW zezwolił na zachowanie przez skarżącego prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, Szef ABW podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie działał zgodnie z postanowieniami art. 7 k.p.a., tj. dążył do zharmonizowania interesu służby i słusznego interesu funkcjonariusza. Jednocześnie nie można zapominać, że istotą służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Owa dyspozycyjność nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających skuteczność działania jednostek organizacyjnych ABW, a nie według osobistych odczuć funkcjonariusza ABW.
Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wykraczają one poza granice, jakie wyznacza przedmiot zaskarżonych decyzji. Mianując skarżącego na stanowisko służbowe, Szef ABW nie rozstrzygał bowiem kwestii związanych z uwzględnieniem bądź odmową uwzględnienia do wysługi lat okresów służby i pracy skarżącego przed dniem 7 października 2004 r. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji nr Kp-3584/04, zaliczanie do wysługi lat funkcjonariusza okresów nieuwzględnionych w rozkazie o mianowaniu na stanowisko służbowe następuje w kolejnych rozkazach personalnych, określających łączną wysługę lat oraz datę, w której upłynął okres wysługi lat uprawniający do wzrostu uposażenia zasadniczego. Nadmienić trzeba, że w dniu 26 października 2004 r. Dyrektor Delegatury ABW w [...], działając z upoważnienia Szefa ABW, wydał rozkaz personalny w tej sprawie.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie Ppsa), skargę oddalił
K. M. reprezentowany przez adwokata złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną i zaskarżając wyrok w całości zarzucił
- − naruszenie prawa materialnego przez:
- 1) błędne zastosowanie art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu i w konsekwencji mianowanie skarżącego na niższe stanowisko służbowe w sytuacji, gdy nie nastąpiła likwidacja zajmowanego przez skarżącego poprzednio stanowiska i istniała możliwość mianowania go na równorzędne stanowisko, co nie zostało wyłączone przez uzasadnione potrzeby organizacyjne,
- 2) niezastosowanie art. 51 kodeksu pracy i w konsekwencji brak wliczenia okresu od 1 września 2002 roku do 7 października 2004 roku do wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej, poprzez uznanie, że przepisy kodeksu pracy nie mają zastosowania do stosunków służbowych w sytuacji, gdy ustawa o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, jak również rozporządzania wykonawcze, nie normują kwestii zaliczania okresu pracy w wyniku ponownego zatrudnienia, co uzasadnia stosowanie odpowiednio przepisów kodeksu pracy, w zakresie wliczania do okresu zatrudnienia okresu pozostawania bez pracy po przywróceniu do pracy,
- − naruszenie prawa procesowego, przez uznanie, że zarzuty dotyczące zaliczenia okresu pozostawania poza służbą do wysługi lat wykraczają poza granice przedmiotu zaskarżonych decyzji i brak merytorycznego ustosunkowania się do nich, w sytuacji gdy K. M. po otrzymaniu rozkazu nr pf-1494 w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, odwołał się od niego kwestionując jednocześnie błędnie wskazaną jego wysługę uwzględnianą przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego, co winno skutkować rozpoznaniem podniesionych zarzutów.
Wskazując na powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 57 ust. 2 ustawy o ABW funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe.
W ocenie autorów skargi kasacyjnej, skoro zajmowane przez skarżącego uprzednio stanowisko nie zostało zlikwidowane, to Szef ABW powinien obsadzić go na zajmowanym dotychczas stanowisku. W okresie od 19 października 2004 roku do 15 grudnia 2004 roku, stanowisko to nie było obsadzone, a decyzja utrzymująca w mocy przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko została wydana [...]. Brak jest także podstaw do twierdzenia, że to potrzeby organizacyjne uzasadniały mianowanie go na niższe stanowisko służbowe.
Skarżący podkreślił także, iż stanowisko, które zajmował przed zwolnieniem ze służby było w dniu, w którym zapoznał się z rozkazem przywracającym go do służby wolne. Istniała więc faktyczna możliwość przywrócenia go nie tylko na stanowisko równorzędne, ale i na dokładnie to samo.
K. M. podniósł ponadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 sierpnia 2004 roku, w sprawie o sygnaturze II SA/Wa 1004/04, stwierdził, że decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego nie podlega wykonaniu w całości, co oznacza, że obowiązkiem Szefa ABW było przywrócenie skarżącego na dotychczas zajmowane stanowisko.
Zdaniem autorów skargi kasacyjnej, gołosłowne jest twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że Szef ABW podejmując zaskarżone decyzje działał zgodnie z przepisami prawa, dążąc do zharmonizowania interesu służby i słusznego interesu funkcjonariusza. Uzasadnienie, iż istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariuszy, a stosunek służbowy to taki stosunek, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza poprzez ocenę dopuszczalności jednostronnych zmian warunków służby według kryteriów zobiektywizowanych, nie może być, w ocenie skarżącego, rozpatrywane z pominięciem stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 czerwca 2003 r. (K 52/02, OTK ZU nr 6/A/2003) wskazał, że szczególne gwarancje stabilności stosunku służbowego funkcjonariuszy spełniają w demokratycznym państwie prawnym wieloraką rolę. Stanowią ważną gwarancję realizacji art. 60 Konstytucji RP, dają ochronę indywidualnym prawom funkcjonariusza, zapobiegając arbitralności w jego ocenie przez zwierzchnika w sytuacji, w której warunki służby wymagają podporządkowania i daleko idącej dyspozycyjności funkcjonariusza, a także spełniają ważną funkcję ustrojową.
Skarżący podniósł również, że w przypadku ostatecznego uchylenia decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy z mianowanym urzędnikiem państwowym, pracownikowi przysługują roszczenia ze stosowanego odpowiednio kodeksu pracy. Jest to równoznaczne z uznaniem, że wyrok uchylający decyzję o rozwiązaniu stosunku pracy znosi skutek czynności prawnej rozwiązującej ten stosunek
Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. (K/45/02, ZU 2004/4A/30) oraz na uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 stycznia 1995 r. (W/14/94, OTK z 1995 r., cz. I, poz. 19), skarżący wskazał, że funkcjonariusze nie pozostają w stosunku pracy, lecz w stosunku służbowym, który ma charakter stosunku administarcyjnoprawnego, co nie oznacza jednak całkowitej odrębności od zasad ogólnych, a jedynie takie odstępstwo i w takim zakresie, w jakim ustawodawca uznał to za konieczne ze względu na potrzeby danego stosunku służbowego. Zatem, zdaniem skarżącego, okres pozostawania poza służbą winien być zaliczany do stażu pracy, albowiem nie ma przepisów szczególnych, które inaczej normowałyby tę kwestię. Nie ma przede wszystkim konieczności stosowania odstępstw z uwagi na potrzeby stosunku funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Mając na uwadze powyższe nie sposób zgodzić się również z przyjętą przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa i Wywiadu argumentacją, iż skoro stosunek służbowy nie istniał w okresie pomiędzy datą rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby a uchylającym go wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to brak jest podstaw do żądania jakichkolwiek świadczeń wynikających ze stosunku służbowego.
Ponownie, skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2004 r., w którym wskazano, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu w całości, albowiem przepisy ustawy, na podstawie których rozwiązano z nim stosunek pracy są niekonstytucyjne. Oznacza to, że zwolnienie go ze służby należy uznać za niebyłe, co winno skutkować jednoczesnym zaliczeniem okresu pozostawania poza służbą do stażu pracy.
Skarżący zwrócił również uwagę na zarzuty, do których Sąd pierwszej instancji się nie odniósł, a które, jak wskazał skarżący, były podnoszone przez cały tok postępowania. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdził, że istotą wznowienia postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Zatem nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy wydaje się jak gdyby w sprawie nie było w danej instancji rozstrzygnięcia. Wyrok Sądu Administracyjnego uchylił rozkazy personalne zwalniające skarżącego ze służby. Miał on więc charakter deklaratoryjny, stwierdzający skutek prawny, który nastąpił z mocą ex tunc tj. od dnia wydania decyzji podlegającej uchyleniu.
W konsekwencji rozkazy zwalniające skarżącego ze służby należy traktować jako nie istniejące, a zatem nie mogące wywoływać skutków prawnych. Przyjmując na tej podstawie, że stosunek służbowy trwał nieprzerwanie, a nie został reaktywowany, skarżącemu przysługuje prawo do zaliczenia innej wysługi lat.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie Ppsa) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazanie dodatkowo, że to wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Oceniając skargę kasacyjną wniesioną w rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, iż nie odpowiada ona w pełni wymogom stawianym przez art.176 Ppsa w zw. z art. 174 Ppsa. Nie powołano wprawdzie art. 174 Ppsa, lecz przedstawione zarzuty mieściły się w obu podstawach wskazanych w tym przepisie. Uchybienia te nie mogły jednak skutkować odrzuceniem skargi.
W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia prawa procesowego. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że przyjęty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny jest prawidłowy i nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego.
Wskazać należy, że "uznanie, że zarzuty dotyczące zaliczenie okresu pozostawania poza służbą do wysługi lat wykraczają poza granice przedmiotu zaskarżonych decyzji i brak merytorycznego ustosunkowania się do nich (...) nie stanowi podstawy kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wynika to jednoznacznie z art. 174 Ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny działając jako Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej (wyrok NSA z 24.06.2004 r. OSK 421/04, Lex 146732). Niewskazanie przez autora skargi kasacyjnej żadnego przepisu postępowania, który został naruszony w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy spowodowało, że do tak sformułowanego zarzutu Sąd nie mógł się odnieść.
Za niezasadny uznać należy wskazany w skardze kasacyjnej zarzut błędnego zastosowania art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie autorzy skargi kasacyjnej uzasadniając ten zarzut, podważyli stanowisko Sądu pierwszej instancji, który zaaprobował stanowisko organów, w którym wskazano motywy zastosowania wobec skarżącego przepisu o przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe z zachowaniem prawa do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku.
Ustawą z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, Urząd Ochrony Państwa, w którego Delegaturze w [...] skarżący zajmował stanowisko zastępcy dyrektora, został zniesiony. Na skutek przeprowadzonych zmian organizacyjnych, zarówno w chwili wydawania rozkazów w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym, w obrocie prawnym funkcjonowały rozkazy personalne wyznaczające na stanowisko zastępcy dyrektora innego funkcjonariusza.
Z tych względów, Szef ABW mianował skarżącego na nieobsadzone i odpowiadające jego kwalifikacjom stanowisko przewidziane w etacie jednostki organizacyjnej ABW, do której zakresu działania przeszły kompetencje i obowiązki jednostki organizacyjnej zniesionego UOP. Spełnione zostały zatem przesłanki z art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW i AW umożliwiające przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe, uzasadnione potrzebami organizacyjnymi i brakiem możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne.
Zakwestionowano zatem ustalenia faktyczne i ocenę dowodów, na podstawie których ustalono stan faktyczny. Niewskazano przy tym naruszenia przez Sąd pierwszej instancji jakichkolwiek przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odnośnie konsekwencji stosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 152 Ppsa wskazać należy, iż zagadnienie to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2004 r. OSK 591/04 ONSA i WSA 2004/2/32.
Podkreślić należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, gdyż taka próba mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2003 r. sygn. akt I CKN 256/01, Lex 78889).
W tym miejscy podnieść należy, że również drugi zarzucany w skardze kasacyjnej sposób naruszenia prawa materialnego niezastosowanie w sprawie art. 51 kodeksu pracy, nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie, przedmiotem jego oceny nie była kwestia związana z uwzględnieniem bądź odmową uwzględnienia do wysługi lat, okresów służby i pracy skarżącego przed dniem 7 października 2004 r. Nadmienił jedynie, ze rozkaz dotyczący tego zagadnienia został wydany przez Dyrektora Delegatury ABW w [...] w dniu 26 października 2004 r.
Przedmiotem sprawy była ocena legalności wydanych w sprawie rozkazów personalnych, dotyczących mianowania skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowił art. 57 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 118 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu. Tak więc przepis art. 51 kodeksu pracy, nie mógł być w tej sprawie zastosowany.
Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę oddalił.