Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 601/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R. W. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej.
W dniu 16 sierpnia 2006 r. R. W. został zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł., a decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia 1 września 2006 r. uzyskał status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku od dnia 16 sierpnia 2006 r.
Decyzją z dnia [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 i art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 r. ze zm.) Prezydent Miasta Ł. orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 2 listopada 2006 r. W uzasadnieniu organ podał, iż dnia 2 listopada 2006 r. R. W. odmówił bez uzasadnionej przyczyny podjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, co zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 i 7 ustawy stanowi okoliczność powodującą utratę statusu osoby bezrobotnej na okres 90 dni.
W odwołaniu R. W. wniósł o uchylenie decyzji podnosząc, że otrzymane skierowanie do pracy nie zawierało informacji o jej charakterze (zakład chemiczny - przetwórstwo pianki), a jedynie wskazano stanowisko pracy - ślusarz. Pracodawca poinformował, że przeprowadzana jest dopiero faza rekrutacji, a o decyzje wyborze pracowników zapadną po dniu 14 listopada 2006 r. Ponadto zapytano skarżącego o uprawnienia do obsługi wózków widłowych, których nie posiada. Wobec powyższego R. W. zdecydował o zwrocie skierowania do Powiatowego Urzędu Pracy, co spowodowało skreślenie go z listy bezrobotnych.
Utrzymując decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: k.p.a.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 16, art. 33 ust. 4 pkt 3, art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) Wojewoda Ł. wskazał, iż starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, który odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, szkolenia, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni (art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy). Organ wyjaśnił, że R. W. otrzymał w dniu 2 listopada 2006 r. kartę referencyjną - skierowanie do pracy w [...] Sp. z o.o.
Wynikało z niej, że pracodawca poszukiwał pracownika na stanowisku brygadzisty i wymagał, aby kandydaci legitymowali się wykształceniem mechanicznym lub ślusarskim, posiadali zdolności organizacyjne oraz minimum dwuletni staż pracy. R. W. w czasie rejestracji w urzędzie pracy w dniu 16 sierpnia 2006 r. zadeklarował zdolność i gotowość do podjęcia pracy oraz została pouczony o warunkach posiadania i utraty statusu osoby bezrobotnej. Z karty referencyjnej wynikało natomiast, że skarżący odmówił propozycji zatrudnienia z powodu konieczności świadczenia pracy "w warunkach chemicznych". Okoliczność tę potwierdził zapis w podpisanej przez skarżącego karcie - "stawiennictwo w urzędzie pracy i propozycje przedłożone bezrobotnemu". Wojewoda powołał również pochodzące od pracodawcy pismo z dnia [...], w którym stwierdził on, że R. W. sam zrezygnował z oferty pracy z uwagi na zbyt długi czas rekrutacji oraz problemy zdrowotne.
W ocenie organu przedstawiona skarżącemu propozycja zatrudnienia stanowiła odpowiednią pracę w rozumieniu przepisów art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W myśl tego przepisu odpowiednia praca oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, jakie podlegają ubezpieczeniom społecznym, do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. R. W. miał zostać zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy, a zatem stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr z 1998 r. 137, poz. 887 ze zm.) podlegałby ubezpieczeniu społecznemu. Wojewoda zaznaczył, iż skarżący ukończył technikum mechaniczne i przez kilka lat pracował w zawodzie mechanika oraz pełnił funkcje kierownicze w zakładach należących do branży technicznej.
W karcie referencyjnej wskazano, że pracę na stanowisku brygadzisty może wykonywać osoba z wykształceniem mechanicznym lub ślusarskim. Nie wymagano natomiast żadnych szczególnych kwalifikacji, a jedynie preferowano osoby o zdolnościach organizacyjnych. Zdaniem organu skarżący spełniał wszystkie warunki zatrudnienia. Zarówno w druku zgłoszenia wolnego miejsca pracy, jak i piśmie pracodawcy z dnia [...] nie napisano, aby od kandydatów do pracy wymagano umiejętności obsługi wózków widłowych. Jednocześnie R. W. nie przedłożył żadnych dokumentów o przeciwwskazaniach do wykonywania pracy w zakładach chemicznych. Organ odwoławczy zaznaczył, że pracodawca przed zatrudnieniem pracownika ma obowiązek skierować go na badania wstępne. Gdyby w wyniku badań lekarskich okazało się, że stan zdrowia kandydata do pracy uniemożliwia zatrudnienie go na określonym stanowisku, lekarz wydaje opinię o niedopuszczeniu tej osoby do pracy.
W skardze R. W. podniósł, iż nie udzielono mu w urzędzie pracy informacji o warunkach proponowanej pracy, a on nie miał możliwości ich uzyskania. Stwierdził, że pracodawca wyraził zdziwienie jego przybyciem, bowiem proces rekrutacji dopiero się rozpoczął, a decyzje miały zapaść w późniejszym terminie. Jednym z wymaganych warunków było posiadanie uprawnień na obsługę wózków widłowych, których nie miał. Podał także, że nie może pracować w warunkach działania środków chemicznych. Jego zdaniem organy pominęły tę okoliczność bez odpowiedniej diagnozy stanu zdrowia i konsultacji z lekarzem.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Oddalając skargę wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 601/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że w myśl art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która bez uzasadnionej przyczyny odmówiła podjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni.
Sąd wyjaśnił, że jedną z przesłanek pozbawienia bezrobotnego tego statusu jest odmowa przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, jeśli bezrobotny nie poda uzasadnionej przyczyny takiej odmowy. Organowi nie pozostawiono przy tym luzu decyzyjnego. Zdaniem Sądu z akt nie wynika, iż skarżący zgłosił organowi rejestrującemu zastrzeżenia, co do ewentualnych propozycji pracy. Wskazuje na to fakt, że dokonując rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł., na karcie rejestracyjnej złożył oświadczenie, w którym zadeklarował gotowość do podjęcia pracy nie zgłaszając żadnych dodatkowych warunków. W karcie rejestracyjnej, a także karcie referencyjnej (opatrzonej jego podpisem) znajdowało się pouczenie o warunkach posiadania statusu osoby bezrobotnej oraz o przyczynach jego utraty.
Sąd ustalił także, że otrzymana przez R. W. oferta pracy od [...] Sp. z o.o. odpowiadała kwalifikacjom skarżącego opisanym w karcie rejestracyjnej. Tymczasem z karty referencyjnej z dnia 2 listopada 2006 r. zawierającej skierowanie do pracy wynikało, że skarżący odmówił podjęcia pracy z powodu konieczności świadczenia jej w warunkach chemicznych. W ocenie Sądu organy administracji zasadnie uznały, iż nie była to uzasadniona przyczyna w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt u ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący w trakcie rejestracji, a także później, po otrzymaniu skierowania do pracy na odpowiednim, bo odpowiadającym jego kwalifikacjom, stanowisku, nie przedstawił żadnego dowodu na to, iż nie może pracować w zakładzie, w którym występują związki chemiczne. Okoliczność tą podniósł dopiero po otrzymaniu skierowania do pracy, nie okazując jednakże żadnych dokumentów potwierdzających ten fakt (jak choćby zaświadczenie lekarskie).
Ograniczył się jedynie do stwierdzenia (w oświadczeniu z dnia [...]), że jest uczulony na chemikalia, ale nie leczył się w tym kierunku. Tymczasem z pisma pracodawcy z dnia [...] wynika, iż na terenie zakładu produkującego kształtki styropianowe występują wprawdzie związki chemiczne (pentan i styren), jednakże w wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, iż ich stężenie nie przekracza dopuszczalnych norm. Sąd podał, że jednym z postulatów wynikających z obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) jest obowiązek oparcia rozstrzygnięcia sprawy o wyjaśniony stan faktyczny sprawy, co oznacza, że wszelkie okoliczności faktyczne sprawy mające znaczenie dla jej rozstrzygnięcia muszą być udowodnione. Organy administracji mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.
W ocenie Sądu nie oznacza to jednak, aby obowiązek poszukiwania dowodów ciążył tylko na organie, bowiem strona w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie stosownych środków dowodowych. Strona postępowania dążąc do wykazania, że ustalenia poczynione w toku tego postępowania są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym powinna wskazać środki dowodowe potwierdzające jej stwierdzenia w celu umożliwienia organowi prowadzącemu postępowanie wypełnienia obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Sąd stwierdził, że usprawiedliwianie odmowy przyjęcia propozycji pracy koniecznością jej świadczenia "w warunkach chemicznych", bez przedstawienia jakichkolwiek dowodów potwierdzających jego twierdzenia, należało uznać za odmowę bez uzasadnionej przyczyny.
Sąd podzielił stanowisko organu, że wydanie decyzji nie wymagało jej poprzedzenia konsultacjami z lekarzem skoro i tak pracodawca przed zatrudnieniem pracownika ma obowiązek skierować go na badania wstępne. Gdyby badania te potwierdziły, że stan zdrowia skarżącego nie pozwala mu na podjęcie pracy w proponowanych warunkach, wówczas lekarz wydałby opinię o niedopuszczeniu go do pracy. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego konieczności posiadania uprawnień do kierowania wózkami widłowymi Sąd podał, że posiadanie takiej kwalifikacji nie było warunkiem zatrudnienia na stanowisku brygadzisty. Samo pytanie pracodawcy w tym zakresie nie oznacza, iż był to niezbędny warunek przyjęcia do pracy. Oczekiwania pracodawcy były precyzyjnie formułowane w zgłoszeniu wolnego miejsca zatrudnienia lub przygotowania zawodowego. Wymagane kwalifikacje ograniczały się do wykształcenia mechanicznego lub ślusarskiego, a pracownik miał wykazywać się zdolnościami organizacyjnymi i 3 letnim stażem pracy.
Sąd wskazał również na pismo pracodawcy z dnia [...], które zawierało szczegółowy opis zadań pracownika na oferowanym stanowisku i jednocześnie nie zawierało wzmianki o konieczności obsługi wózków widłowych. W konkluzji Sąd uznał, oferowana skarżącemu praca stawiła pracę dla niego odpowiednią. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 16 za taką uważa się zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin.
Skarżący miał zostać zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy, posiadał wykształcenie mechaniczne, pracował w zawodzie mechanika i pełnił funkcje kierownicze, a staż pracy miał dłuższy niż trzy lata, a także w myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. z 1998 r. Nr 137, poz. 887 ze zm.) podlegałby ubezpieczeniu społecznemu.
W skardze kasacyjnej R. W. zarzucił naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zgłaszane przez niego uwarunkowania zdrowotne nie stanowią uzasadnionej przyczyny odmowy zatrudnienia. Wskazał również naruszenia przepisów postępowania, to jest: art. 145 ust 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo, że organy dopuściły się uchybień przepisów postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a.; art. 9 k.p.a.). Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej R. W. stwierdził, iż jego stan zdrowia, w tym alergia, może być uzasadnionym i istotnym powodem odmowy zatrudnienia.
Nie ma też przepisu ograniczającego przyczyny odmowy zatrudnienia tylko do zastrzeżeń uprzednio zgłoszonych podczas rejestracji w urzędzie pracy. Zdaniem skarżącego organy powinny wezwać go do przedstawienia zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego wskazywane przez niego dolegliwości zdrowotne. Wezwania takiego (ani pouczenia) nie otrzymał, a ponadto już na jeden dzień po wizycie w zakładzie pracy została wydana decyzja o pozbawieniu go statusu osoby bezrobotnej, co uniemożliwiło mu dokonanie jakichkolwiek czynności w postępowaniu. Podał, że jakkolwiek ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z danego faktu wyprowadza skutki prawne, to jednak nie można pominąć art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. R. W. podniósł również, że Sąd niezasadnie odmówił uwzględnienia podnoszonych przez niego okoliczności, iż pracodawca wymagał od kandydata uprawienia do kierowania wózkami widłowymi. W jego ocenie kwestia ta powinna być wyjaśniona przez organy, a samo stwierdzenie braku oznaczenia tego wymogu w dokumentach pochodzących od pracodawcy, nie było wystarczające. Stwierdził, że Sąd nie może wydać wyroku merytorycznego, jeżeli stan faktyczny ustalony przez organy budzi wątpliwości. W takiej sytuacji musi uchylić zaskarżoną decyzję z powodów proceduralnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem treść zaskarżonego wyroku odpowiadała prawu.
W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Zarzuty skargi kasacyjnej objęły naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za konieczne rozważenie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych, gdyż dopiero przesądzenie, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, pozwala na ocenę wykładni i zastosowania norm materialno prawnych w sprawie.
Dalszy wywód trzeba poprzedzić uwagą, iż R. W. błędnie sformułował zarzut skargi kasacyjnej, bowiem wskazał na naruszenie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z "§ 2" p.p.s.a., nie określając jakiego artykułu dotyczy wskazany paragraf. Nie doprecyzował tego również w uzasadnieniu. W dalszych wywodach skargi kasacyjnej skarżący wskazywał jedynie na uchybienie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stąd też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut jedynie tego przepisu.
R. W. wyjaśnił, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, co nastąpiło wskutek pominięcia naruszeń przepisów postępowania administracyjnego jakich dopuściły się organy. Podał, że nie podjęły one wystarczających czynności zmierzających do wyjaśnienia czy wskazane przez niego przyczyny zdrowotne mogły uzasadniać odmowę podjęcia zatrudnienia w [...] Sp. z o.o. Zdaniem skarżącego obowiązkiem organów jest zebranie pełnego materiału dowodowego, jeżeli strona powołuje określone i ważne dla niej okoliczności (art. 7 k.p.a.), a w każdym razie powinna być ona pouczona o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.).
Powyższy zarzut, w konkretnym stanie faktycznym i prawnym sprawy, nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Jakkolwiek zasady wyrażone we wstępnych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego przerzucają ciężar postępowania dowodowego na organy (art. 7 k.p.a.) nakazując im czuwanie nad tym, by strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 k.p.a.), to jednak nie oznacza to, iż strona może pozostawać w postępowaniu bierna, w szczególności, jeżeli z przepisów wynika, że wykazanie określonej okoliczności obciąża właśnie ją. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) starosta pozbawia statusu bezrobotnego na okres 90 dni osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. R. W. został pouczony o treści tego przepisu w piśmie z dnia 16 sierpnia 2006 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanie, iż przyczyna odmowy podjęcia zatrudnienia powinna być uzasadniona, oznacza, że bezrobotny powinien podać okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiają wykonywanie konkretnej pracy w proponowanych warunkach.
R. W. wskazał jedynie, że nie podjął pracy z powodu konieczności świadczenia jej w warunkach chemicznych. Uzupełniając postępowanie dowodowe organ drugiej instancji zwrócił się do pracodawcy [...] Sp. z o.o., który wyjaśnił, że w zakładzie pracy nie panują ponadnormatywne stężenia szkodliwych związków chemicznych. Podważało to zasadność podanej przez skarżącego przyczyny odmowy zatrudnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela również stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż wydanie decyzji o utracie statusu bezrobotnego nie wymagało poprzedzenia jej konsultacjami z lekarzem skoro pracodawca przed zatrudnieniem pracownika ma obowiązek skierować go na badania wstępne. W badaniach uwzględnia się środowisko pracy na danym stanowisku, a w razie wykrycia u pracownika przeciwwskazań do jej wykonywania lekarz wydaje opinię o niedopuszczeniu do pracy.
Mając na względzie powyższe podana przez skarżącego przyczyna odmowy zatrudnienia, w konkretnym stanie faktycznym sprawy, mogła być uznana przez organy a priori za niewystarczającą i nie wymagała uzupełniania. Nie był zatem zasadny również zarzut naruszenia prawa materialnego: art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, choć rację ma skarżący stwierdzając, że okoliczności zdrowotne co do zasady mogą uzasadniać odmowę podjęcia zatrudnienia, to jednak powinny być one określone przez bezrobotnego w sposób umożliwiający odniesienie ich do konkretnych warunków proponowanej pracy. Jak wskazano wyżej, w zakładzie pracy [...] Sp. z o.o. nie panowały ponadnormatywne stężenia związków chemicznych, stąd też odmowa podjęcia zatrudnienia z powodu pracy "w warunkach chemicznych" nie mogła być uznana przez organy za przyczynę uzasadnioną.
W skardze kasacyjnej R. W. wskazał również inną przyczynę, dla której nie podjął zatrudnienia w zakładzie [...] Sp. z o.o. Podał, że pracodawca wymagał od niego uprawnień do kierowania wózkami widłowymi, jakich nie posiadał. Sąd pierwszej instancji kwestię tę rozpoznał jedynie na podstawie zgromadzonych akt, pomimo, że zagadnienie to powinno być wnikliwie wyjaśnione na etapie postępowania administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zagadnienie dotyczące uprawnień do kierowania wózkami widłowymi nie miało wpływu na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej wskutek odmowy podjęcia przez niego zatrudnienia, a nie wskutek niespełnienia przezeń warunków kwalifikacyjnych. Dla wydania decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ma znaczenia fakt, jakie kryteria zatrudnienia pracowników przyjmuje pracodawca.
Na marginesie można dodać, że pracodawca nie powinien wymagać od pracowników skierowanych z urzędu pracy innych kwalifikacji i uprawnień aniżeli wskazane w zgłoszeniu wolnego miejsca pracy. Wyjaśnienie tej kwestii pozostaje jednak poza granicami sprawy.
Mając na względzie powyższe, skoro nie zachodziły podstawy do uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.