Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1912/11 oddalił skargę P.W. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia 30 czerwca 2011 r. nr OKD-0062/7/11 w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej upomnienia.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Komisja Dyscyplinarna przy Mazowieckim Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie orzeczeniem z dnia 13 kwietnia 2011 r. nr 0062/1/2011 uznała asp. P.W. za winnego tego, że w dniu 31 grudnia 2010 r. podjął czynności zawodowe w Komendzie Powiatowej PSP w Legionowie w stanie po spożyciu alkoholu, tj. o czyn sprzeczny ze złożonym ślubowaniem - art. 115 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz.U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.) i na podstawie art. 117 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wymierzyła mu karę dyscyplinarną upomnienia.
Na skutek złożenia przez wyżej wymienionego odwołania sprawę rozpoznawała Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej, która orzeczeniem z dnia 30 czerwca 2011 r. nr OKD-0062/7/11 działając na podstawie art. 437 § 1 Kodeksu postępowania karnego, zaskarżone orzeczenie utrzymała w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia podała, że przy rozstrzyganiu sprawy wzięła pod uwagę następujące okoliczności:
- 1. W dniu 31 grudnia 2010 r. obwiniony asp. P.W. pełnił służbę w stanie po spożyciu alkoholu, co zostało udowodnione w trakcie badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu (pierwsza próba wykonana o godz. 10.07 – wynik 0,14 mg/l, druga próba wykonana o godz. 10.10 – 0,15 mg/l., następnie kolejna próba o godz. 10.59 – 0,07 mg/l i o godz. 11.02 – 0,06 mg/l).
- 2. Urządzenia kontrolno – pomiarowe do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu użyte do badania obwinionego posiadały aktualne świadectwa wzorcowania.
- 3. W protokołach użycia urządzeń kontrolno – pomiarowych do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu obwiniony nie żądał ponownego badania wydychanego powietrza, nie żądał pobrania krwi oraz nie zgłaszał uwag co do prawidłowości zabezpieczenia ustnika.
- 4. W dniu 31 grudnia 2010 r. obwiniony pełnił służbę dyżurnego operacyjnego powiatu.
- 5. Stan po spożyciu alkoholu obwinionego powodował osłabienie jego reakcji przy pełnieniu służby.
Wskazała, że nie uwzględniła argumentów podnoszonych przez obrońcę obwinionego. W jej ocenie istotny jest fakt obecności u obwinionego alkoholu w wydychanym powietrzu. Strażak odpowiedzialnie pełniący służbę nie może bowiem doprowadzić do sytuacji, w której nawet czasowo mógłby pozostawać pod wpływem alkoholu. Ponadto Komisja zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi obwiniony, mając wątpliwości co do pozostawania w stanie po spożyciu alkoholu, mógł żądać badania krwi.
Zdaniem organu odwoławczego, argumenty przytoczone przez obrońcę w odwołaniu nie usprawiedliwiają faktu pełnienia przez obwinionego służby w stanie po spożyciu alkoholu. Zakładając, że obwiniony zażył lek zawierający alkohol, który obniżał jego zdolność psychofizyczną, to biorąc pod uwagę charakter piastowanego przez niego stanowiska, powinien fakt ten zgłosić przełożonemu. Osoba zajmująca stanowisko dyżurnego decyduje o uruchomieniu sprzętu i systemu ratowniczo – gaśniczego, w związku z czym wymagana jest stała czujność i bezwzględna dyscyplina oraz pełna sprawność psychofizyczna, tym bardziej, że obwiniony pełnił służbę jednoosobowo.
Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi wniesionej przez P.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie:
- 1. art. 413 § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego w związku z 124n ustawy o PSP, poprzez brak dokładnego opisania zarzucanego czynu i dokonanie jego kwalifikacji prawnej sprzecznej z brzmieniem ustawy oraz poprzez sprzeczność opisu zarzucanego czynu i jego kwalifikacji prawnej w sentencji orzeczenia i jego uzasadnieniu;
- 2. art. 193 § 1 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 124n ustawy o PSP, albowiem organy orzekające dokonały samodzielnych ustaleń istotnych dla sprawy okoliczności, które wymagały wiadomości specjalnych, a więc powinny być ustalone w oparciu o opinię biegłego;
- 3. art. 17 i art. 47 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżący powinien w przedmiotowej sprawie domagać się badań krwi, podczas gdy obowiązek przeprowadzenia takiego badania mógł spoczywać na organach wyjaśniających sprawę.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia organu pierwszej instancji i uniewinnienie go od stawianych zarzutów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi podał m.in., że postępowanie w sprawie nie potwierdziło faktu, iż podjął on czynności zawodowe w stanie po spożyciu alkoholu. W ocenie skarżącego zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je postępowanie są dotknięte wadami prawnymi, które wskazują, iż powinno ono zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.
Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.
W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 115 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, strażak odpowiada dyscyplinarnie za zawinione, nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych oraz czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem. Powołany przepis stał się podstawą orzeczenia, którym P.W. uznano winnym zarzucanego mu czynu, sprzecznego ze złożonym ślubowaniem i nałożono karę dyscyplinarną upomnienia.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie jest bezsporne, iż skarżący w dniu 31 grudnia 2010 r. podjął czynności zawodowe w Komendzie Powiatowej PSP w Legionowie po spożyciu alkoholu w ilości nieznacznie przekraczającej dopuszczalne normy. Dobrowolnie poddał się dwukrotnemu badaniu elektronicznym urządzeniem pomiarowym typu Alkometr A.2.0. Użyte urządzenie posiadało aktualne świadectwo wzorcowania. Z badań wynika, że stężenie alkoholu w ciele skarżącego wyniosło odpowiednio 0,14 mg/l i 0,15 mg/l w wydychanym powietrzu. Wynik ten nie został przez niego zakwestionowany i własnoręcznie podpisał on wydruki oraz protokół. Nie zgłosił on również żadnych okoliczności, w następstwie których miałaby pojawić się wskazana wartość alkoholu w tym zażycia leku zawierającego w swoim składzie alkohol. Podał jedynie, że poprzedniego dnia spożywał piwo.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, oświadczenie skarżącego złożone w toku postępowania przed komisją, że znajdujący się w jego organizmie alkohol był wynikiem przyjęcia leku, jest przyjętą przez niego linią obrony. Odnosząc się do kwestii surowości wymierzonej kary dyscyplinarnej wskazać należy na wagę popełnionego przewinienia. Stawienie się do służby w stanie wskazującym na spożycie alkoholu, i to w sytuacji, gdy skarżący pełni samodzielnie odpowiedzialną funkcję, jest czynem nagannym i niedopuszczalnym, który można zakwalifikować jako zawinione, nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych. Jego zachowanie musiało wskazywać na znajdowanie się w stanie po spożyciu alkoholu, skoro został poddany badaniu alkometrem. Przewinienie skarżącego można było zatem rozpatrywać w kategoriach sprzeniewierzenia się złożonemu ślubowaniu.
Strażak podejmując służbę w Państwowej Straży Pożarnej ślubuje m.in. przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz etyki zawodowej. Wymierzenie skarżącemu przy uwzględnieniu wagi popełnionego przez niego przewinienia dyscyplinarnego, kary upomnienia, będącej najłagodniejszą z kar przewidzianych przez ustawę, nie stanowi zatem dowolności.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej w skrócie P.p.s.a.) skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P.W. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:
- a) art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie dyscyplinarnej strażaka, skutkujące zastosowaniem wzorca kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego do postępowania opartego na procedurze karnej;
- b) art. 3 § 3 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie do kontroli postępowania dyscyplinarnego strażaka, skutkujące zastosowaniem wzorca kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego do postępowania opartego na procedurze karnej;
- c) art. 269 § 1 P.p.s.a., poprzez rozstrzygnięcie kwestii rodzaju procedury, który powinien mieć zastosowanie w sprawie odmiennie do treści uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt
d) art. 3 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez brak ustosunkowania się Sądu pierwszej instancji do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w złożonej skardze, co wpłynęło w sposób istotny na wynik sprawy;
e) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w związku z art. 4 i art. 5 K.p.k., które powinny mieć zastosowanie do niniejszej sprawy na postawie art. 124n ustawy o PSP oraz art. 145 § 2 P.p.s.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że organy orzekające wydały zaskarżone orzeczenie z naruszeniem zasady procedury nakazujących uwzględnianie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego i stosowanie zasady in dubio pro reo;
f) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w związku z art. 413 § 2 pkt 1 K.p.k., który powinien mieć zastosowanie do niniejszej sprawy na postawie art. 124n ustawy o PSP oraz art. 145 § 2 P.p.s.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że organy, wydając zaskarżone orzeczenie, nie określiły rodzaju, stopnia winy i zamiaru obwinionego, jak również nie określiły, który z przepisów zawartych w art. 115 ustawy o PSP skarżący naruszył oraz nie dokonały właściwego opisania zarzucanego obwinionemu czynu i dokonały kwalifikacji prawnej czynu sprzecznej z brzmieniem ustawy, a także odmiennie opisały czyn i jego kwalifikację prawną w sentencji orzeczenia i jego uzasadnieniu;
g) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w związku z art. 193 § 1 K.p.k., który powinien mieć zastosowanie do niniejszej sprawy na postawie art. 124n ustawy o PSP oraz art. 145 § 2 P.p.s.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że organy dokonały samodzielnych ustaleń istotnych dla sprawy okoliczności, które wymagały wiadomości specjalnych, a więc powinny być ustalone jedynie w oparciu o opinię biegłego;
h) art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 174 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niezgodny z wymogami określonymi w art. 141 § 4 P.p.s.a., co zmusza stronę i Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się motywów działania Sądu pierwszej instancji i uniemożliwia ocenę, czy rozstrzygnięcie Sądu oparte było na właściwych przesłankach i czy stanowiło prawidłową kontrolę legalności działania administracji publicznej, a więc uniemożliwia kontrolę kasacyjną, które to naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 1.000,00 zł, skorygowanego na rozprawie w dniu 1 marca 2013r. do kwoty 720,00 zł.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał m.in, że mimo, iż w tej sprawie skarga dotyczyła orzeczenia komisji dyscyplinarnej, do której w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Państwowej Straży Pożarnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania Karnego. Sąd pierwszej instancji uznał, że ma do czynienia| z orzeczeniem wydanym w trybie postępowania administracyjnego i zastosował wzorzec kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej. Wskazał, że skoro skarżący w postępowaniu dyscyplinarnym podał, że pozytywny wynik badania alkomatem wynikał z faktu przyjęcia przez niego leków zawierających alkohol, to obowiązkiem organu w celu ustalenia, czy jego twierdzenie jest wiarygodne, było dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, a nie dokonanie samodzielnej oceny tej kwestii. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 413 § 2 pkt 1 K.p.k stwierdził, że ani orzeczenia organów obu instancji, ani zaskarżony wyrok nie zawierają jednoznacznych ustaleń w tym zakresie.
Powołując art. 413 § 2 pkt 1 K.p.k w zw. z art. 124n ustawy o PSP wskazał na sprzeczność opisu zarzuconego skarżącemu czynu i jego kwalifikacji prawnej w sentencji orzeczenia i jego uzasadnieniu. Argumentując zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a podał, iż Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ustosunkował się do podniesionych w skardze zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, określonej w art.174 pkt 2 P.p.s.a., tj. zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia art. 3 § 2 pkt 1, art. 3 § 3 i art. 269 § 1 P.p.s.a., w których autor skargi kasacyjnej upatruje błędne zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji wzorca kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego do postępowania opartego na procedurze karnej. Skarżący trafnie zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podano, iż sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania, a skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Stwierdzenie to stanowiło bowiem ogólne rozważanie przedmiotowej właściwości sądów administracyjnych i w tym zakresie wskazywało na treść art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Natomiast z pozostałej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji dokonując oceny wydanych w sprawie orzeczeń dyscyplinarnych stosował przepisy dotyczące procedury administracyjnej, zamiast przepisów Kodeksu postępowania karnego, które w świetle art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w zakresie nieuregulowanym należy stosować do postępowania dyscyplinarnego strażaków.
W związku z powyższym zarzuty naruszenia powołanych przepisów nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadny uznać należy również zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w związku z art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. oraz art. 145 § 2 P.p.s.a., przejawiające się w tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że organy, wydając zaskarżone orzeczenie, nie określiły rodzaju, stopnia winy i zamiaru obwinionego, jak również nie określiły, który z przepisów zawartych w art. 115 ustawy o PSP skarżący naruszył oraz nie dokonały właściwego opisania zarzucanego obwinionemu czynu i dokonały kwalifikacji prawnej czynu sprzecznej z brzmieniem ustawy, a także odmiennie opisały czyn i jego kwalifikację prawną w sentencji orzeczenia i jego uzasadnieniu.
Zgodnie z art. 115 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, strażak odpowiada dyscyplinarnie za zawinione, nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych oraz za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem (ust. 1).Strażak odpowiada dyscyplinarnie również za popełnione przestępstwa lub wykroczenia, niezależnie od odpowiedzialności karnej (ust. 2). Autor skargi kasacyjnej wskazał, że organy obu instancji w orzeczeniach dyscyplinarnych jako podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego podały art. 115 ustawy o PSP, nie określiły jednak, czy chodzi o jego ust. 1, czy też ust.
2. Tymczasem z opisu zarzucanego skarżącemu czynu, orzeczenia o karze i uzasadnień orzeczeń organów obu instancji w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że podstawą ukarania karą dyscyplinarną upomnienia było popełnienie przez niego czynu sprzecznego ze złożonym ślubowaniem, o którym mowa w art. 115 ust. 1 ustawy.
W sentencji orzeczenia organu pierwszej instancji z dnia 13 kwietnia 2011 r. wyraźnie stwierdzono, że P.W. został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu sprzecznego ze złożonym ślubowaniem. Także w sentencji orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia 30 czerwca 2011 r. wyraźnie określono, iż zarzucanym obwinionemu czynem jest czyn sprzeczny ze złożonym ślubowaniem, zaś w uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, iż zachowanie P.W. jest czynem sprzecznym z treścią art. 30 ustawy o PSP (który określa treść ślubowania strażaka). Oznacza to, że zarówno w sentencjach orzeczeń organów obu instancji jak i w ich uzasadnieniach nie ma żadnych rozbieżności w opisie czynu zarzucanego skarżącemu i jego kwalifikacji prawnej. Podstawę prawną odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego stanowiło popełnienie czynu sprzecznego ze złożonym ślubowaniem.
A zatem powołanie się przez organ dodatkowo na art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń nie oznacza, że również ten przepis był podstawą jego ukarania. W związku z powyższym podnoszenie przez autora skargi kasacyjnej zarzutu dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń jest nietrafne, gdyż jak wyżej wskazano przepis ten nie był podstawą prawną czynu zarzucanego skarżącemu. Ponadto uznać należy, iż jest to i tak wyłącznie polemika semantyczna, która w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ma znaczenia, gdyż wykazano, że w dniu 31 grudnia 2010r. u skarżącego pełniącego służbę zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przekraczała dozwolone normy, a zatem stwierdzenie, czy był on po "spożyciu" czy też "użyciu" alkoholu, jak również nazwanie przez organ pełnionych przez niego czynności "zawodowymi" zamiast "służbowymi" było nieistotne z punktu widzenia wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż zarówno opis czynu zarzucanego skarżącemu, jak i jego kwalifikacja prawna nie uchybiała procedurze w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w związku z art. 4, art. 5 i art. 193 § 1 K.p.k. oraz art. 145 § 2 p.p.s.a., przejawiającego się w tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że organy orzekające wydały zaskarżone orzeczenie z naruszeniem zasady procedury nakazującej uwzględnianie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego i stosowanie zasady in dubio pro reo oraz, że dokonały one samodzielnych ustaleń istotnych dla sprawy okoliczności, które wymagały wiadomości specjalnych, a więc powinny być ustalone jedynie w oparciu o opinie biegłego. Dokonując analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, należy podzielić stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, który zaaprobował stanowisko Komisji, że fakt podjęcia przez skarżącego w dniu 31 grudnia 2010 r. czynności zawodowych w Komendzie Powiatowej PSP w Legionowie pod wpływem alkoholu, którego zawartość w wydychanym powietrzu przekraczała dopuszczalną normę jest niesporny.
Przeprowadzone dwukrotnie przy użyciu elektronicznego urządzenia pomiarowego typu Alkometr A.2.0., posiadającego aktualne świadectwo wzorcowania badanie wykazało u skarżącego stężenie w wydychanym powietrzu odpowiednio 0,14 mg/l i 0,15 mg/l. Wyniki te nie zostały przez niego zakwestionowane. Skarżący podpisał własnoręcznie wydruki wyników jak i protokół. Wyjaśnił, że poprzedniego dnia spożywał piwo. Nie wskazał żadnych okoliczności, w następstwie których miałaby pojawić się u niego wskazana ilość alkoholu, w tym kwestii zażycia leku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo zatem uznano, że powoływanie się przez skarżącego w postępowaniu przed Komisją na przyjęcie leków stanowiło wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony i wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, nie nakładało na nią obowiązku powołania w tej sprawie biegłego.
Usprawiedliwionych podstaw nie ma również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Analizując pisemne motywy zaskarżonego wyroku stwierdzić należy, iż spełnia ono wymogi określone w tym przepisie. Brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i skoncentrowanie się na kwestiach mających istotne znaczenie w sprawie nie stanowi uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2007r., sygn.akt IOSK 634/06 Lex nr 320607) Okoliczność, że stanowisko zajęte w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom zawartym w tym przepisie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.