Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2005 r. VI SA/Wa 1981/04 oddalił skargę "K." Spółki z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] [...], którą – na podstawie art. 92 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) – nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez zaświadczenia, o jakim mowa w art. 33 ust.1 powołanej ustawy.
Podczas kontroli w dniu 5 marca 2004 r. kierowca pojazdu Spółki nie miał takiego zaświadczenia, dostarczone zaś później zaświadczenie z dnia 22 listopada 2002 r. dotyczyło J. K., prowadzącego przedsiębiorstwo pod nazwą "K." w [...], które z dniem 31 grudnia 2003 r. wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej, od 1 stycznia 2004 r. zaś – jako aport – wniesiono do "K." Spółki z o.o. w [...].
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi sąd uznał, że potwierdzające zgłoszenie przez przedsiębiorcę J. K. prowadzenia przewozów drogowych na potrzeby własne zaświadczenie dotyczy wyłącznie tego podmiotu, nie może więc wywoływać skutków prawnych na rzecz Spółki, natomiast będąc związane z osobą przedsiębiorcy J. K. stało się prawem niezbywalnym a jako prawo niezbywalne – stosownie do art. 14 § 1 k.s.h. – nie mogło być przedmiotem wkładu do spółki kapitałowej.
Sąd uznał w szczególności, że "wobec jednoznacznej regulacji przewidzianej w art. 14 k.s.h. bezprzedmiotowym jest odwoływanie się przez skarżącego do przepisów kodeksu cywilnego w szczególności art. 551 o 552 k.c. i art. 158 k.s.h.".
Wnosząca skargę kasacyjną "K." Spółka z o.o. w [...] jako jej podstawy przytoczyła naruszenie prawa materialnego "a to art. 14 k.s.h. przez błędną jego wykładnię i zastosowanie co do rozumienia co to jest prawo niezbywalne. Ponadto art. 158 k.s.h. i 551 oraz 552 k.c. przez taką wykładnię, że w skład aportu nie może wchodzić jako element przedsiębiorstwa zaświadczenie o prowadzeniu przewozów na potrzeby własne".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że będące tylko stwierdzeniem pewnego faktu zaświadczenie "nie może w żadnym wypadku przybrać postaci prawa niezbywalnego", zatem nie ma żadnego odniesienia do kwestii zdolności aportowej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że oświadczenie o wniesieniu aportu jest nadrzędne wobec oświadczenia o wykonywaniu transportu drogowego na potrzeby własne, oświadczenie zaś o wniesieniu aportu obejmującego przedsiębiorstwo "jest jednocześnie oświadczeniem o wykonywaniu transportu na potrzeby własne przez te same środku transportu na rzecz tej samej firmy, tyle że o innej nazwie i konstytucji prawnej, jako kontynuacji dotychczasowej działalności".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wprawdzie trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, że zaświadczenie o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne nie może być utożsamiane z prawem niezbywalnym w rozumieniu art. 14 § 1 k.s.h., jednak zaskarżony wyrok mimo błędnego w tej części uzasadnienia odpowiada prawu.
Istota sprawy bowiem, nie sprowadzała się do zagadnienia, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., i co obejmuje czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo (art. 552 k.c. oraz art. 158 § 1 k.s.h.), lecz do zagadnienia, czy zaświadczenie wydane J. K. prowadzącemu przedsiębiorstwo "K." zachowuje swą moc wobec "K." Spółki z o.o., do której przedsiębiorstwo zostało wniesione jako aport po zaprzestaniu własnej działalności gospodarczej.
Stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej.
Zaświadczenie wydano przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, natomiast przewóz wykonywała osoba prawna, a zatem inny podmiot niż ten, który dokonał zgłoszenia, i o tożsamości przedsiębiorstw nie może być mowy, gdyż Spółka "K." została zarejestrowana 12 marca 2003 r., kiedy jeszcze przedsiębiorstwo "K." prowadziło własną działalność gospodarczą, wykreślenie zaś przedsiębiorstwa z ewidencji i wniesienie aportem do Spółki powodowało, że Spółka była obowiązana wystąpić o zaświadczenie, jeżeli zamierzała prowadzić przewozy na swoje potrzeby.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.