Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 628/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], Prezydent Miasta Gdańska zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], obręb [...], tj. działki nr [...] (nr jedn. rej. [...], KW [...]), będącej własnością M.C., na działki nr [...],[...],[...],[...],[...].
W uzasadnieniu wskazano, że projekt podziału nieruchomości sporządzono w oparciu o wstępny projekt podziału w związku z realizacją celu publicznego - zadanie [...] - budowa zbiornika retencyjnego [...] w G. Projekt ten jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Brętowo - Nowiec, Dolne Młyny, Migowo zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Gdańska z dnia 23 maja 2002 r. nr XLIX/1462/2002, co potwierdzono postanowieniem Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] sierpnia 2006 r.
Na skutek wniesionego przez M.C. odwołania, powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych (art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). W niniejszej sprawie, zdaniem Kolegium, takim publicznym celem jest budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 pkt 4 ustawy). Wskazano także, że w niniejszej sprawie wymagana prawem opinia o zgodności proponowanego podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została wydana przez Prezydenta Miasta Gdańska w formie postanowienia (data wydania [...] sierpień 2006 r., nr [...]), w treści którego pozytywnie zaopiniowano podział działki nr [...].
Nadto podniesiono, że podstawę orzekania w przedmiotowej sprawie, zarówno dla wydania postanowienia opiniującego, jak i zaskarżonej decyzji, stanowiły ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Brętowo - Nowiec, Dolne Młyny, Migowo, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Gdańska z dnia 23 maja 2002 r. nr XLIX/1462/2002 (Dz. Urz. Woj. Pomor. Nr 48, poz. 1177), oznaczonego nr 0904, która weszła w życie w terminie 14 dni od dnia publikacji, którym to aktem prawa miejscowego organy są związane.
Odnosząc się do treści zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, iż uchwała nr XL/1142/09 Rady Miasta Gdańska z dnia 24 września 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Brętowo, działki nr od [...] do [...], obręb [...], w rejonie ulic Potokowej i Dolne Migowo (Dz. Urz. Woj. Pomor. z dnia 19 listopada 2009 r. Nr 155, poz. 2899) jest jedyną uchwałą podjętą jeszcze przed wszczęciem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, która jeszcze nie obowiązywała w dacie wydania decyzji organu I instancji. Uchwała ta weszła w życie 30 dni po publikacji dziennika urzędowego i chociaż orzekała o utracie mocy we fragmentach objętych granicami niniejszego planu, miejscowy plan uchwalony uchwałą Rady Miasta Gdańska nr XLIX/1462/2002 z dnia 23 maja 2002 r. nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ dotyczyła terenu oznaczonego numerem ewidencyjnym [...]. Obszar ten nie obejmuje działki wskazanej w treści zaskarżonej decyzji.
W ocenie Kolegium zatwierdzony projekt podziału nieruchomości jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zatem, w przypadku zgodności miejscowego planu z projektem podziału, zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy mają obowiązek zatwierdzić ten projekt. Dlatego zarzuty dotyczące skutków budowy zbiornika retencyjnego nie mogą być brane pod uwagę jako wymagające wyjaśnienia przed zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł skarżący, zarzucając jej naruszenie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7, 8, 9, 10 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem nie dopatrzono się naruszenia prawa, w tym przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, że projekt podziału jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta Gdańska z dnia 23 maja 2002 r. nr XLIX/1462/2002 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Brętowo - Nowiec, Dolne Młyny, Migowo, opubl. w Dz. Urz. Woj. Pomor. z dnia 17 lipca 2002 r. Nr 48, poz. 1177) oraz, iż z urzędu znany jest sądowi fakt, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] września 2006 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], pozytywnie opiniujące projekt podziału przedmiotowej nieruchomości było już kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który prawomocnym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007r., sygn. akt II SA/Gd 105/07 oddalił skargę M.C. na powyższe postanowienie. Wyrok ten, na mocy art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wiąże także sąd orzekający w niniejszej sprawie.
Nadto Sąd I instancji przytoczył fragmenty uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 105/07, wskazujące na to, że w ocenie Sądu orzekającego w sprawie II SA/Gd 105/07 przedmiotowy projekt podziału jest zgodny z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie przeznaczenia nieruchomości skarżącego w części pod budowę ul. [...], w części pod projektowany ciąg pieszo-jezdny, w części pod wody chronione – zbiornik retencyjny i tereny zieleni [...] oraz w części pod zieleń dostępną. Nadto podniesiono, że w wyroku tym, wiążącym na mocy art. 170 p.p.s.a. zarówno organy jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, Sąd Wojewódzki stwierdza, że postępowanie w sprawie zaopiniowania projektu podziału zostało wszczęte z urzędu, w związku z realizacją celu publicznego – zbiornika retencyjnego [...], zadanie [...].
W dalszej części uzasadnienia wskazano, że w prawomocnym postanowieniu Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] sierpnia 2006 r. stwierdzono, że przedmiotowa nieruchomość (działka nr [...]) objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Brętowo – Nowiec, Dolne Młyny, Migowo (plan nr 0904), zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Gdańska z dnia 23 maja 2002 r. Przeznaczenie projektowanych działek jest zgodne z ustaleniami obowiązującego planu, działka oznaczona numerem [...] – wody chronione – zbiornik retencyjny i tereny zieleni (oznaczenie w miejscowym planie 022-61 i 023-62); działki nr [...] i [...] – zieleń dostępna (oznaczenie w miejscowym planie 022-61 i 022-63); działka nr [...] projektowany ciąg pieszo-jezdny (oznaczenie w miejscowym planie 039-81); działka nr [...] ulica [...], ulica lokalna (oznaczenie w miejscowym planie 033-81).
Zatem, w ocenie Sądu, skoro postępowanie o zatwierdzenie podziału nieruchomości jest etapem postępowania podziałowego należy podkreślić, że organ zatwierdzający podział nieruchomości jest związany opinią o podziale. Przy czym moc prawna takiego postanowienia opiniującego jest ściśle związana z mocą obowiązującą tego planu, co oznacza, że jedynie w razie zmiany planu lub jego uchylenia, postanowienie opiniujące, wydane na jego podstawie, przestaje być aktualne, a co za tym idzie przestaje wiązać organ orzekający w sprawie o zatwierdzenie podziału nieruchomości.
Nadto Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji przeprowadzając postępowanie podziałowe przedmiotowej nieruchomości powołały się na ustalenia planu zarówno co do przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu przyjmując zasadnie, że przedstawiony projekt podziału realizuje to przeznaczenie. Organy administracji orzekające w tej sprawie dokonały interpretacji planu miejscowego (jego formy graficznej i tekstowej) jako planu szczegółowego i wywiodły, że granice wydzielonych działek nakładają się na linie rozgraniczające terenu o symbolach określających ich przeznaczenie i sposób zagospodarowania. Pozostaje przy tym niesporne, że na dzień orzekania przez organ odwoławczy nie nastąpiła taka zmiana miejscowego planu, która miałaby wpływ na rozstrzygnięcie.
W ocenie Sądu istotne w niniejszej sprawie jest także to, że podziału dokonano z urzędu, a więc w warunkach określonych art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Pozostaje przy tym poza sporem, że o wszczęciu postępowania z urzędu oraz o sporządzonym projekcie podziału skarżący został zawiadomiony pismem doręczonym w dniu 26 listopada 2009 r.
Sąd wyjaśnił także, że co do zasady, z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, iż o zamiarze i sposobie podziału nieruchomości decyduje jej właściciel (art. 97 ust. 1). Natomiast uprawnienia właściciela w tym zakresie mogą być ograniczone wówczas, gdy podział nieruchomości może być dokonany z urzędu (art. 97 ust. 3 tej ustawy). Zaś wg art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli: 1) jest on niezbędny do realizacji celów publicznych;
- 2) nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste.
W ocenie Sądu dopuszczalność podziału z urzędu w kontrolowanej sprawie wynika z prawidłowych ustaleń i oceny dokonanej przez Kolegium co do tego, że określony cel podziału – budowa zbiornika retencyjnego [...] w G., stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tak więc w niniejszej sprawie wystąpiła sytuacja objęta normami zarówno art. 97 ust. 3 jak i art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegająca na dopuszczalności podziału nieruchomości z urzędu, niezbędnego do realizacji celu publicznego i pozostającego w zgodzie z ustaleniami planu miejscowego.
Zdaniem Sądu wszystkie zarzuty skarżącego związane są głównie z kwestionowaniem ustaleń planu, podważaniem zasadności realizacji inwestycji oraz wskazywaniem na jej skutki w wypadku realizacji przedsięwzięcia. Jednakże tak sformułowane zarzuty nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu, ograniczonym do zatwierdzenia projektu podziału w warunkach określonych przepisami Rozdziału 1 Działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd wyjaśnił skarżącemu, że kwestionowanie postanowień planu odbywa się w drodze zaskarżenia uchwały w trybie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1991 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zaś sprawy techniczne związane z budową i usytuowaniem zbiornika retencyjnego – w innych postępowaniach administracyjnych związanych z realizacją samego przedsięwzięcia.
Podniesiono także, że w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości nie są przesądzone kwestie własności gruntu, aczkolwiek skutkiem przeznaczenia w planie danego terenu na cele publiczne w sytuacji realizacji tego celu jest wywłaszczenie prawa. Niemniej Sąd zaznaczył, że ustawodawca przewidział ochronę tych osób, których interes prawny zostanie naruszony ustaleniami planu poprzez możliwość żądania odszkodowania, wykupienia nieruchomości lub jej zamiany na inną.
W ocenie Sądu nietrafne są zarzuty naruszenia przepisów art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ nie mają one w niniejszej sprawie zastosowania. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się tylko wówczas, gdy brak jest miejscowego planu dla określonego terenu. Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia przepisów art. 7, 9 i 77 § 1 k.p.a., albowiem organy dopełniły obowiązku wyczerpującego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Natomiast, jak już Sąd zauważył wcześniej, podnoszone w skardze zarzuty kwestionujące zasadność realizacji przedmiotowego celu publicznego nie mogły być przez organy uwzględnione jako podlegające rozważeniu w innym postępowaniu, zatem w tym zakresie organy nie miały obowiązku dokonywania ustaleń ani też oceny, czy realizacja celu publicznego wynikającego z treści obowiązującego planu będzie naruszała interesy skarżącego, sformułowane w szczególności w ten sposób, że "jego działka będzie (po podziale) bezużyteczna gospodarczo i spadnie jej cena".
Ponadto uznani, iż nie można także zarzucić Kolegium, że zaniedbało obowiązek odniesienia się do zarzutów odwołania. Mimo niejasnych sformułowań pisma skarżącego odnoszących się do bliżej niesprecyzowanego planu, który miałby zmieniać postanowienia dotychczasowe i podniesionym w związku z tym zarzutem przedwczesności decyzji organu I instancji, Kolegium zbadało, czy ustalenia innego planu, który wszedł w życie po wydanej przez ten organ decyzji, mogą dotyczyć terenu obejmującego działkę skarżącego. Prawidłowo w związku z tym organ ustalił, że postanowienia uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 24 września 2009 r. nr XL/1142/09 nie obejmują działki skarżącego, a zatem zmiana we fragmentach uchwały z dnia 23 maja 2002 r. nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Natomiast zarzut sformułowany na rozprawie w związku z podjęciem uchwały o przystąpieniu do planu nie ma znaczenia prawnego, bowiem po pierwsze Sąd kontroluje zaskarżone rozstrzygnięcie według stanu prawnego z daty jego podjęcia, po wtóre zaś, uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu nie kreuje normy prawnej (nie jest przepisem prawa miejscowego), a jest tylko niezbędnym wstępnym elementem procedury planistycznej określającym teren objęty przyszłym planem.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., albowiem jak wynika z akt administracyjnych skarżący miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Wskazał również, że istotnie skarżący nie został zawiadomiony o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co nie miało znaczenia o tyle, że zastrzeżenia zgłaszane w postępowaniu odwoławczym, a dalej w skardze, koncentrują się na "oddziaływaniu inwestycji na środowisko", "sprzeczności podziału z interesem społecznym i ważnym interesem strony" oraz braku ustaleń związanych z "wyglądem terenu objętego wnioskiem". W tym zaś zakresie postępowanie nie wymagało uzupełnienia i wyjaśnienia, a zgłaszane zastrzeżenia, co trafnie uznało Kolegium, nie mogły być brane pod uwagę jako warunki od których uzależniony jest podział nieruchomości.
Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd I instancji skargę oddalił.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł M.C., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- 1. art. 93 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędne uznanie, że ustalony stan faktyczny w sprawie odpowiada hipotezie normy prawnej określonej w tych przepisach,
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez błędne uznanie, że ustalony stan faktyczny w sprawie nie odpowiada hipotezie normy prawnej określonej w art. 106, art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 oraz art. 100 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez nieuwzględnienie przez Sąd naruszenia przez Prezydenta Miasta Gdańska art. 106, art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 oraz art. 100 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,
- 3. art. 15 w zw. z art. 10, art. 7, art. 8, art. 28, art. 77, art. 80 k.p.a.,
- 4. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym,
- 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. i art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego niewłaściwe, bo przedwczesne, zastosowanie z uwagi na niezawieszenie postępowania i rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego wobec braku ku temu przesłanek, a więc wskutek błędów procesowych orzekających w sprawie organów (art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 100 § 1 i § 2 k.p.a.) niedostrzeżonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, a mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z tym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W uzasadnieniu wskazano, że Sąd I instancji nie zauważył, iż postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska opiniujące projekt podziału nie mogło mieć charakteru ostatecznego jeszcze przed wszczęciem postępowania podziałowego, którego jest częścią i stanowiło w istocie podstawę rozstrzygnięcia decyzji. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie zastosował prawidłowej wykładni i subsumcji art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dowodzi tego fakt, że skarżący o wszczęciu postępowania podziałowego został powiadomiony pismem z dnia [...] listopada 2009 r., zaś postanowienie opiniujące wydane zostało w dniu [...] sierpnia 2006 r., a więc zanim postępowanie podziałowe zostało wszczęte. Nie było zatem integralną częścią postępowania i nie mogło go dotyczyć, a więc nie mogło stanowić podstawy wydania decyzji.
Nadto wskazano, że tryb postępowania, o jakim stanowi art. 93 ust. 4 i 5 powyższej ustawy wymagał od Prezydenta Miasta Gdańska nie tylko wydania opinii w toku prowadzonego postępowania podziałowego w formie postanowienia, ale również umożliwienia skarżącemu wniesienia zażalenia na to postanowienie. Zdaniem skarżącego zasadność zarzutu odnoszącego się do naruszenia prawa w postaci niewydania opinii w toku postępowania podziałowego znajduje uzasadnienie w orzecznictwie – orzeczenie SN z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt III RN 50/01.
Nadto, w ocenie skarżącego, w sprawie została naruszona, wyrażona w art. 10 k.p.a., zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, albowiem skarżący nie został powiadomiony przez organ o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. W związku z powyższym naruszona została także zasada dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), albowiem skarżącego pozbawiono możliwości rozpoznania sprawy przez organy obu instancji na okoliczność, która miała decydujące znaczenie dla sprawy, zaś organy związane były ustaleniami poczynionymi bez udziału skarżącego. Tym samym decyzja organu I instancji została wydana w sposób arbitralny, czym naruszono również przepis art. 77 i 80 k.p.a., poprzez odpowiednio "nie przeprowadzenie postępowania i przeprowadzenie dowodów w sposób wyczerpujący" oraz dowolną ocenę materiału dowodowego.
W ocenie skarżącego w wyniku naruszenia cyt. "art. 93 ust. 1, ust. 4 i 5 ustawy prawo o gospodarce nieruchomościami skarżący prawa tego został pozbawiony z naruszeniem art. 15 i art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto Skarżący nie został powiadomiony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a więc z naruszeniem zasad postępowania wyrażonych w art. 7 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego." Zaś niedopatrzenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w powyższym stanie faktycznym i prawnym, naruszenia prawa, skutkuje naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, lit. a p.p.s.a.
Dodatkowo podniesiono, że w 2006 r. brak było przepisu, na podstawie którego organ administracji mógłby działać. W szczególności nie mógł to być przepis art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż postępowanie nie toczyło się. A zgodnie z treścią art. 123 § 1 k.p.a. organ mógł wydać opinię jedynie w toku postępowania. Tymczasem Sąd nie dopatrzył się tego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje naruszeniem art. 145 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Zdaniem skarżącego Sąd I instancji nie dostrzegł uchybienia prawa w tym, że mimo podnoszonych zarzutów niezgodności z prawem miejscowego planu organ I instancji winien zawiesić przedmiotowe postępowanie i wezwać skarżącego do wystąpienia w oznaczonym terminie do sądu administracyjnego celem zbadania legalności wszystkich uchwał Rady Miasta Gdańska. Prezydent Miasta Gdańska postępowania nie zawiesił i załatwił sprawę mimo braku przesłanek z art. 100 § 2 k.p.a. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, naruszony został art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego niewłaściwe, bo przedwczesne, zastosowanie z uwagi na niezawieszenie postępowania i rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego wobec braku ku temu przesłanek, a więc wskutek błędów procesowych orzekających w sprawie organów (art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 100 § 1 i § 2 k.p.a.), niedostrzeżonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, a mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący kasacyjnie wskazał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 1338/09.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W tej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w ramach podniesionych zarzutów. Te zaś, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie zasługiwały na uwzględnienie.
W złożonej skardze kasacyjnej, w jej petitum w punktach od 1 do 5, uczyniono wyrokowi Sądu I instancji zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Jednakże sposób sformułowania tych zarzutów nie jest prawidłowy i to co najmniej z dwóch powodów. Przede wszystkim w skardze kasacyjnej nie określono formy naruszenia przepisów prawa materialnego. Jak wynika z dyspozycji art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego polega na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu, czyli tzw. błędzie w subsumcji. W orzecznictwie NSA przyjmuje się, iż naruszenie prawa materialnego może polegać także na niezastosowaniu tego przepisu prawa, który winien być zastosowany (porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 publikowany ONSA i WSA 2004, nr 1, poz. 11). We wniesionej zaś skardze kasacyjnej nie określono w żadnym z zarzutów formy wskazywanego naruszenia prawa materialnego.
Zamieszczenie natomiast w motywach skargi kasacyjnej jedynie w odniesieniu do przepisu art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami (strona 4 skargi kasacyjnej) sformułowania, iż Sąd nie zastosował prawidłowej wykładni i subsumcji ww. przepisu nie stanowi o prawidłowości sporządzonej kasacji w zakresie należytego określenia formy przedstawionych zarzutów. Takie braki skargi kasacyjnej niewątpliwie utrudniają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prawidłowe odniesienie się do podnoszonych zarzutów. Ponadto niezależnie od powyższego, błędnie wskazano, formułując zarzuty w pkt 2, 3 i 5 skargi kasacyjnej, iż naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 15 w zw. z art. 10, art. 7, art. 8, art. 28, art. 77, art. 80 k.p.a. czy też art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. jest naruszeniem przepisów prawa materialnego, gdy tymczasem w/w uregulowania są przepisami prawa procesowego.
Dla określenia charakteru prawnego danego przepisu nie jest istotne w jakim akcie normatywnym przepis ten jest zamieszczony, ale decyduje jego treść i cel. Przepisami prawnomaterialnymi są przepisy regulujące bezpośrednio stosunki administracyjno-prawne (określają zachowanie podmiotów) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (nakładają obowiązki i przyznają prawa lub uprawnienia). Przepisami procesowymi są zaś normy instrumentalne, które określają drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych. Zarówno przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i normy kodeksu postępowania administracyjnego wyżej powołane stanowią przepisy prawa procesowego. Jednakże błędne zakwalifikowanie przepisów norm prawa procesowego jako przepisów prawa materialnego nie uniemożliwia rozpoznania ich w ramach wniesionej kasacji jako zarzutów z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co w tej sprawie uczyniono.
Odnosząc się natomiast do tak podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wyjaśnić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie można skutecznie przyjąć, iż zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem przepisów art. 91 ust. 1, 4, 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarcze nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) - zwanej dalej u.g.n. Podstawową zasadą wprowadzoną przez art. 93 ust. 1 u.g.n. jest zgodność podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego. Przeprowadzanie podziału w sytuacji, gdy nie ma obowiązującego planu miejscowego, uregulowane zostało w art. 94 u.g.n. Zachowanie zgodności podziału nieruchomości z planem miejscowym właściwy organ ocenia wstępnie, wydając w tej sprawie postanowienie, na które służy zażalenie (art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n.). Postanowienie to wydawane jest po złożeniu wniosku o podział nieruchomości (por. art. 97 ust. 1a i 1b u.g.n.).
Wynika to m.in. z tego, że skoro część dokumentów wymienionych w art. 97 ust. 1a pkt 1–8 u.g.n. dołącza się do wniosku o podział dopiero po uprzednim uzyskaniu postanowienia opiniującego, to oceny konieczności wydania tego postanowienia dokonuje organ orzekający po otrzymaniu wniosku o podział nieruchomości wraz z załącznikami wymienionymi w art. 97 ust. 1a pkt 1–4 u.g.n.
Jednocześnie podkreślić należy, iż postanowienie opiniujące projekt podziału nieruchomości, którym organ wydający opinię będzie związany przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, jest częścią postępowania administracyjnego o zatwierdzenie podziału nieruchomości i niewątpliwie stanowi jego integralną część (porównaj wyrok NSA z dnia 23 września 1998 r., sygn. akt SA/Rz 899/98, publikowany OSP 1999 r., z. 5, poz. 106, uchwałę NSA z dnia 1 marca 1999 r., sygn. akt OPK 1/99, opublikowaną ONSA 1999 r., nr 3, poz. 84, oraz wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., I OSK 683/05, publikowany LEX nr 209513).
Postępowanie dotyczące podziału nieruchomości w rozpoznawanej sprawie wszczęte zostało z urzędu stosownie do treści art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., albowiem podział nieruchomości jest niezbędny do realizacji celów publicznych, a to budowy zbiornika retencyjnego [...] w G., w tym przeznaczenia nieruchomości skarżącego w części pod budowę ul. [...], w części pod projektowany ciąg pieszo - jezdny, w części pod wody chronione – zbiornik retencyjny i tereny zieleni [...] oraz w części pod zieleń dostępną. Po jego wszczęciu Prezydent Miasta Gdańska postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. [...] pozytywnie zaopiniował proponowany przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta Gdańska wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] obręb [...]. Na skutek zażalenia wniesionego przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Skargę zaś M.C. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wskazane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. oddalono prawomocnym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 105/07 (rozstrzygnięcie dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).
Natomiast zaskarżonymi decyzjami po ostatecznym i prawomocnym rozstrzygnięciu kwestii zgodności podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntu jako działka nr [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na tym terenie, na podstawie art. 93 ust. 1, art. 96 ust. 1 oraz art. 97 ust. 3 i art. 99 u.g.n. orzeczono o zatwierdzeniu projektu podziału działki nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], tj. działki nr [...] na działki nr [...],[...],[...],[...],[...].
Oczywiście nie sposób nie dostrzec, iż pomiędzy datą wydania ostatecznego i prawomocnego postanowienia opiniującego, a datą wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie upłynął znaczny okres czasu. Kwestii tej ustawodawca wprost nie uregulował, jednakże okres "ważności" postanowienia opiniującego można wyprowadzić z zasad ogólnych. Należy bowiem mieć na uwadze, iż postanowienia opiniujące podział podejmowane są na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego byt prawny opinii jest ściśle związany z mocą obowiązującą tego planu. Oznacza to, że w razie zmiany planu lub jego uchylenia, postanowienie opiniujące, wydanie na podstawie tego planu, przestaje wiązać organ, gdyż przestaje być aktualne – porównaj Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami G. Bieniek, St. Kalus, Z. Marmaj, E. Mzyk, wyd. Lexis Nexis Warszawa 2005 r., str. 338). Pogląd ten jest w pełni podzielany przez skład orzekający w tej sprawie.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż nie doszło do utraty bytu prawnego opinii wskutek uchylenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu, o który zostało podjęte postanowienie o zaopiniowaniu proponowanego podziału, co trafnie przyznał Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Za prawidłowe należy uznać ustalenie Sądu I instancji, że postanowienia uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 24 września 2009 r. nr XL/1142/09 (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 19 listopada 2009 r. Nr 155, poz. 2899), na które powoływała się strona, nie obejmują działki skarżącego, a zatem zmiana we fragmentach uchwały z dnia 23 maja 2002 r. nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Dodatkowo zaś należy podkreślić, że skarga kasacyjna w tym zakresie nie wskazuje również na jakiekolwiek przesłanki pozwalające na uznanie, iż doszło do utraty bytu prawnego wskazanego wyżej rozstrzygnięcia opiniującego podział.
Natomiast zarzuty kasacji koncentrują się na tym, że zaskarżone decyzje wydane zostały z pominięciem postępowania o jakim mowa w art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n., bowiem o wszczęciu postępowania podziałowego skarżący został powiadomiony pismem z dnia [...] listopada 2009 r., zaś postanowienie opiniujące wydane zostało w dniu [...] sierpnia 2006 r., a więc zanim postępowanie podziałowe zostało wszczęte. Tym samym postanowienie opiniujące nie było integralną częścią niniejszego postępowania, a tym samym pozbawiono skarżącego prawa zaskarżenia opinii o zgodności projektu podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w czym między innymi skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 10, art. 7, art. 8, art. 28, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Zarzuty te jednakże, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie znajdują potwierdzenia.
Jak już wyżej wskazano postępowanie podziałowe w tej sprawie wszczęte zostało w 2006 r., a nie jak błędnie przyjmuje skarżący z dniem [...] listopada 2009 r. To, że organ administracji powiadomił skarżącego w ww. piśmie o toczącym się postępowaniu i o sporządzonym projekcie podziału nie oznacza, że z tym dniem zostało ono wszczęte, w szczególności gdy uwzględni się specyfikę postępowania podziałowego, która wiąże się z precyzyjnie określonym przez przepisy u.g.n. trybem postępowania.
Niespornym pozostaje również to, iż przed wydaniem w tej sprawie decyzji zatwierdzających projekt podziału nieruchomości skarżącego (działka nr [...]), zgodnie z przepisem art. 93 ust. 1, 4 i 5 u.g.n., pozytywnie zaopiniowano proponowany wstępny podział przedmiotowej nieruchomości, umożliwiając skarżącemu wyczerpanie toku instancji jak i zaskarżenie ostatecznego rozstrzygnięcia w tym zakresie do sądu administracyjnego. To, że Prezydent Miasta Gdańska wydał dopiero w dniu [...] grudnia 2009 r. decyzję o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...], nie oznacza naruszenia wskazanych w kasacji w tym zakresie przepisów prawa materialnego jak i przepisów procedury administracyjnej, a tym bardziej nie można uznać, jak na to wskazuje uzasadnienie kasacji, że w tej sprawie doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa.
Nie można zatem skutecznie zarzucić Sądowi I instancji wadliwej wykładni jak i niewłaściwego zastosowania art. 93 ust. 1, 4 i 5 u.g.n. Podobnie uznać należy, iż nieusprawiedliwione są związane z tym zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 15 w związku z art. 10, art. 7, art. 8, art. 28, art. 77 i art. 80 k.p.a.
Brak było zatem podstaw do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. pozwalającego na uwzględnienie skargi na decyzję i jej uchylenie w całości w przypadku, gdy Sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uchylając na tej podstawie decyzję zobowiązany byłby wykazać, iż gdyby nie stwierdzone w sprawie naruszenie przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie najprawdopodobniej byłoby inne. Do takiego jednak naruszenia, co wyżej wykazano, w tej sprawie nie doszło, więc nie można było uchylić zaskarżonych decyzji w oparciu o ten przepisy procedury sądowoadministracyjnej. Jedynie zauważyć należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. związane z niezawiadomieniem strony o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem przedmiotowej decyzji nie miało wpływu na wynik sprawy, zaś przedstawione w motywach zaskarżonego wyroku przesłanki na poparcie takiego stanowiska w pełni zasługują na aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Poza tym, jak wynika z utrwalonych poglądów NSA, zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych - porównaj wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r, sygn. akt II OSK 831/05, publikowany ONSA i WSA 2006/6/157, OSP 2007/3/26. Natomiast skarga kasacyjna w odniesieniu do zaskarżonych decyzji nie podnosi takich okoliczności, które pozwalałyby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przyjąć w tym zakresie naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna w petitum zawiera w jej pkt 2 także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez: cytat – "błędne uznanie, że ustalony stan faktyczny w sprawie nie odpowiada hipotezie normy prawnej określonej w art. 106, art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 oraz 100 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez nieuwzględnienie przez Sąd naruszenia przez Prezydenta Miasta Gdańska art. 106, art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 oraz 100 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami" - koniec cytatu. Tak sformułowany zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż norma art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a odnosi się do naruszenia przepisów prawa procesowego, natomiast powołane wyżej uregulowania ustawy o gospodarce nieruchomościami są niewątpliwie przepisami prawa materialnego co obligowało skarżącego do powiązania ich z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Nawet gdyby teoretycznie przyjąć, iż zarzut ten został uczyniony w uzasadnieniu wniesionej kasacji (na stronie 5 kasacji powołano taki przepis), to i tak taki zarzut byłby nieusprawiedliwiony, gdyż przepisy prawa materialnego przywołane wyżej nie miały zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Norma art. 106 u.g.n. dotyczy generalnie scalania i podziału nieruchomości, jak też związanego z tym odszkodowania. Zaś art. 100 u.g.n. odnosi się do przepisów wykonawczych dot. podziału nieruchomości i generalnie nie zawiera w swej jednostce redakcyjnej paragrafów na które powołał się skarżący. Z kolei przepis art. 97 ust. 1 pkt 4 u.g.n. odsyła do art. 95 pkt 3-5 u.g.n. Jednocześnie trudno uznać, że w tym zarzucie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej poprzez wadliwe wskazanie ustawy o gospodarce nieruchomościami skoro dwukrotnie pełnomocnik skarżącego wyraźnie wskazuje na przepisy tej ustawy. Poza tym związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej bez możliwości ich samodzielnej modyfikacji.
Również i pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego wskazane w skardze kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Uczyniony zaskarżonemu wyrokowi zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jak i obrazy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 100 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. oraz art. 93 ust. 1 u.g.n., zdaniem skarżącego, dotyczy rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego wobec braku ku temu przesłanek bez wcześniejszego zawieszenia postępowania administracyjnego. W tej sprawie, w ocenie strony skarżącej, niezbędne było zawieszenie postępowania administracyjnego z urzędu i wezwania strony do wystąpienia w oznaczonym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) ze skargą na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec podnoszonych w trakcie postępowania administracyjnego jak i sądowego zarzutów niezgodności projektu podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Przede wszystkim podkreślić należy, iż w rozpoznawanej sprawie brak było jakichkolwiek przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego przed organami administracji z uwagi na zaistnienie przesłanki prejudycjalnej o jakiej mowa w art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. Samo kwestionowanie uregulowań przepisów prawa miejscowego zamieszczonych w miejscowym planu zagospodarowania przestrzennego w ramach postępowania podziałowego nie stanowi kwestii prejudycjalnej o jakiej mowa w ww. przepisie dopóki strona nie skorzysta z trybu przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i nie wystąpi do sądu administracyjnego ze stosowną skargą w tym zakresie, a sąd nie przyjmie takiej skargi do rozpoznania. Jednakże z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Poza tym jak wynika z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 105/07 dot. zaopiniowania wstępnego podziału działki nr [...], Sąd ten oceniał zgodność wstępnego projektu podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotową nieruchomość i już w tym wyroku jednoznacznie przesądzono o takiej zgodności, a zatem wyrok ten wiązał stosowanie to treści art. 170 p.p.s.a. również i organy państwowe.
Natomiast skarżący na etapie postępowania odwoławczego w tej sprawie, co potwierdza zaskarżona decyzja, bardzo nieprecyzyjnie kwestionował ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie określając jakiej uchwały to dotyczy. Natomiast ustalenia poczynione przez organ odwoławczy potwierdziły tylko to, że przedmiotem kwestionowania była uchwała Rady Miasta Gdańska z dnia 24 września 2009 r. nr XL/1142/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Brętowo, działki od nr [...] do [...] obręb [...] w rejonie ul. Potokowej i Dolne Migowo (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 19 listopada 2009 r. Nr 155, poz. 2899). Uchwała ta orzekała o utracie mocy we fragmentach objętych granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Brętowo - Nowiec, Dolne Młyny, Migowo uchwalonego uchwałą Rady Miasta Gdańska nr XLIX/1462/2002 z dnia 23 maja 2002 r. to jednak nie miała w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ dotyczyła terenu oznaczonego numerem ewidencyjnym [...].
Obszar ten nie obejmował działki wskazanej w treści zaskarżonej decyzji. Zatem skarżący kwestionował w toku postępowania administracyjnego rozwiązania planistyczne, które nie miały zastosowania w sprawie. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż kwestionowanie przez skarżącego rozwiązań planistycznych, które nie miały zastosowania w tej sprawie nie uzasadniały w żadnym wypadku potrzeby obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego w postępowaniu o podział nieruchomości. Nie można, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, również mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż przepis ten dopuszczający zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego, nie był ani wykładany przez Sąd I instancji, jak też nie był wadliwie zastosowany, w szczególności gdy weźmie się pod uwagę, iż zaskarżona decyzja dotyczy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości.
Wskazany zaś w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrok NSA z dnia 23 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1338/09, na poparcie stanowiska o potrzebie zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie przepisów wskazanych w kasacji, wydany został w zupełnie odmiennym stanie faktycznym niż ten w niniejszym postępowaniu i wnioski wyprowadzone w powołanym wyroku nie mogą być automatycznie przenoszone na grunt rozpoznawanej sprawy. Przede wszystkim stanowisko wyrażone w powołanym wyroku NSA odnosiło się do sytuacji kiedy strona kwestionując w formie zarzutów formalnych i materialnych ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęła skuteczne działania zmierzające do zaskarżenia uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś w chwili rozpatrywania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału działki, legitymowała się prawomocnym wyrokiem stwierdzającym nieważność konkretnych zapisów tego prawa miejscowego, w jakiej dotyczyła ona działki objętej postępowaniem podziałowym, dlatego też NSA uchylając zaskarżony wyrok wskazał na konieczność stosowania przy ponownym rozpoznawaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.
Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie można Sądowi I instancji zarzucić naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., albowiem przesłanka wznowieniowa nie mogła doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji, gdyż skarżący nie legitymuje się wyrokiem sądu administracyjnego, w którym stwierdzono by nieważność poszczególnych uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącego podstawę decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości.
Dotychczasowe rozważania prowadzą do wniosku, iż skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów, a to nakazywało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu tak wniesioną skargę kasacyjną oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.