Uzasadnienie
T. S. reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/OL 297/05, oddalającego jego skargę wniesioną na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] Nr [...], podjętą w przedmiocie uchylenia uchwały wymienionej Rady Nr [...] z dnia [...].
Uchwałą Nr [...] z dnia [...] Rada Miejska w [...], zdecydowała o wydzierżawieniu na okres 10 lat, to jest do 2013 r. niezabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej numerem geodezyjnym 734 "w zakresie określonym koncepcją zagospodarowania z przeznaczeniem pod budowę pawilonu handlowego oraz parkingu ogólnodostępnego". Wykonująca tę uchwałę Burmistrz [...] J. P., powzięła wątpliwość czy intencją radnych podejmujących tę uchwałę było wydzierżawienie wymienionej w niej nieruchomości w trybie bezprzetargowym konkretnemu podmiotowi, czy też ogłoszenie przetargu na dzierżawę. W związku z istniejącymi wątpliwościami w dniu 14.VI.2004 r. został ogłoszony pisemny przetarg nieograniczony na zawarcie umowy dzierżawy. Na przetarg ten wpłynęła oferta J. i T. I. oraz wniosek K. i T. S., o unieważnienie tego przetargu z powodu jego niezgodności z wcześniej podjętą uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...].
W wyniku tego przetargu nie wybrano żadnej oferty i następnie, w dniu [...] Rada Miejska w [...] podjęła uchwałę Nr [...] w przedmiocie uchylenia własnej uchwały nr [...] z dnia [...] w sprawie dzierżawy terenu.
W dniu 22 lutego 2005 r. małżonkowie S. wezwali Radę Miejską w [...] o usunięcie naruszenia prawa spowodowanego uchwałą z [...]
W następstwie tego wezwania, Rada Miejska w [...] podjęła w dniu [...] uchwałę Nr [...] uznającą wezwanie za nieuzasadnione. W motywach tej uchwały wskazano, że wnioskodawcy nie mają interesu prawnego w kwestionowaniu uchwały uchylającej uchwałę o wydzierżawieniu terenu, bowiem uchwała Nr [...] nie wskazywała podmiotu, na rzecz którego miała być wydzierżawiona sporna nieruchomość.
Wymieniona uchwałę z dnia [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie T. S. W skardze wniósł o unieważnienie zaskarżonej uchwały lub stwierdzenie, że zapadła ona z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając swoje żądanie skarżący powołał się na przepis art.101 ust.1 ustawy z 8.III.1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) i stwierdził, iż zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, bowiem celem uchylonej przez nią uchwały Nr [...] z 28.XI.2003 r. było wydzierżawienie przedmiotowej nieruchomości w trybie bezprzetargowym K. i T. S. Dla uzasadnienia tego poglądu skarżący powołał się na treść stanowiska zajętego przez jedną z komisji R.M. w [...] oraz pismo Przewodniczącego Rady, skierowane do Burmistrza [...] z dnia 25.V.2004 r. (k 17 i 18 akt Sądu I instancji).
Odpowiadając na tę skargę, Rada Miejska w [...] wniosła o jej oddalenie podnosząc, iż nie narusza ona w żaden sposób interesu prawnego skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznający tę skargę, wyrokiem z dnia 19 lipca 2005 r. skargę oddalił. Sąd podał w motywach tego wyroku, iż Rada Miasta [...] miała uprawnienie do podjęcia uchwały określającej sposób zagospodarowania nieruchomości gminnej i przedmiot uchwały jest niewątpliwie sprawą z zakresu administracji publicznej.
Uchwała z [...] określiła tylko rodzaj formy zagospodarowania nieruchomości, której dotyczyła i nie wskazała, że jej adresatem są K. i T. S. Kolejną uchwałą, uchylającą uchwałę z [...] mógłby zaskarżyć tylko taki podmiot, którego interes prawny, bądź uprawnienie zostało naruszone. Sąd wskazał, iż interes prawny osoby wnoszącej skargę nie istnieje wówczas, gdy nie da się ustalić bezpośredniego ujemnego wpływu danego aktu na jej prawa i obowiązki, oparte na konkretnej normie prawnej. W rozpoznawanej sprawie interes prawny skarżącego nie został w żaden sposób naruszony, co skutkuje oddalenie jego skargi jako wniesionej przez nieuprawniony podmiot.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, T. S. wniósł wskazaną na wstępie skargę kasacyjną. Zarzucił w niej naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - art.151 ustawy z 30.VIII.2002 r. p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) poprzez zastosowanie tego przepisu, gdy skarga powinna być uwzględniona zgodnie z art. 145 p.p.s.a.;
- - art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. przez błędne ustalenie, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku przeciwnego;
- - art.106 § 3 p.p.s.a. przez zaniechanie zgromadzenia i przeprowadzenia z urzędu dowodów wskazujących na to, iż oferta wydzierżawienia w przedmiotowej w sprawie nieruchomości, była skierowana tylko do skarżącego, który w tym celu przygotował koncepcję zagospodarowania terenu;
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, dlaczego nie uwzględniono dowodów przemawiających za stanowiskiem zajętym w sprawie przez skarżącego.
Na podstawie przepisów art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów, to jest: swego wniosku skierowanego 23.IX.2003 r. i pisma z 27.IV.2004 r. skierowanego do Burmistrza [...] oraz protokółu z posiedzenia Komisji Spraw Społecznych Rady Miejskiej w [...] z 19.V.2004 r. We wniosku zawartym w skardze skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Należy podzielić zajęte w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stanowisko, iż przedmiotem uchwał Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] i [...] są sprawy z zakresu administracji publicznej, to jest sposób zagospodarowania składnikiem mienia gminnego (por. w tej kwestii uzasadnienie wyroków składu 7 sędziów NSA z 6.XI.2000 r., OSA 2/00, publ. w ONSA 2001, nr 2, poz. 48, a także z 6.XI.2000 r., OPS 11/00, publ. ONSA 2001 nr 2, poz. 52). Trafny jest też pogląd Sądu I instancji, iż – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – skarżący nie wykazał, by zaskarżona przez niego uchwała naruszała interes prawny lub uprawnienie skarżącego.
Niezależnie bowiem od tego jakie były założenia i intencje osób inicjujących podjęcie uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...], uchwała ta została tak sformułowana, iż nie dawała ona żadnych praw i roszczeń T. S., a jej uchylenie nie naruszało jego interesu prawnego lub uprawnienia. Nie został bowiem wykazany bezpośredni, ujemny wpływ uchwały z [...], uchylającej uchwałę z [...], na prawa i obowiązki skarżącego, oparte na konkretnej normie prawa materialnego. Należy przy tym też zauważyć, że gdyby – jak twierdzi skarżący – uchwała z [...] przewidywała wydzierżawienie przedmiotowej nieruchomości konkretnie oznaczonej osobie, to należałoby ją uznać za zawierającą decyzję administracyjną w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, która w ogóle nie mogłaby być zaskarżona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie bowiem z art. 102 tej ustawy, przepisów rozdziału 10 ustawy (art. 85 – 102a) nie stosuje się do decyzji indywidualnych, w sprawach z zakresu administracji publicznej, wydawanych przez organy gmin, ich związków lub samorządowe kolegia odwoławcze.
Ubocznie też należy zauważyć, czego wyraźnie nie dostrzega strona wnosząca skargę kasacyjną, iż skarga wniesiona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, mogłaby być uwzględniona na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30.VIII.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a nie – jak mylnie podnosi w swoich zarzutach skarga kasacyjna – na podstawie art. 145 tej ustawy, wówczas, gdyby zostało wykazane, że zapadła ona z istotnym naruszeniem prawa (art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym). Strona skarżąca nie podjęła nawet próby wykazania, że zaskarżona przez nią do WSA w Olsztynie uchwała jest dotknięta taką wadą.
Należy więc uznać, iż skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Dotyczy to również podniesionych w niej zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych.
Sąd administracyjny rozpoznający sprawę, nie ma obowiązku wyjaśnienia jej stanu faktycznego, bowiem należało to do organów administracji i inna jest rola sądu kontrolującego działalność administracji publicznej (art. 1 ustawy z 25.VII.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Dlatego nie można uznać za zasadne zarzutów naruszenia przepisów art.106 § 3 i 141 § 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezależnie od oczywistej bezzasadności wniosków dowodowych związanych z tymi zarzutami, a także zamieszczonymi w skardze kasacyjnej.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.