Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1288/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 16/13 oddalił skargę K. K. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

W uzasadnieniu wyroku podano, że Komendant Stołeczny Policji, działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VII z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie zwolnienia K. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.). W oparciu o przepis art. 108 § 1 Kpa powyższemu rozkazowi personalnemu organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że przyczyną wydania przez Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VII rozkazu personalnego był upływ trwającego ponad 12 miesięcy zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, orzeczony postanowieniem Prokuratora Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga sygn. akt V Ds 85/10 z dnia 13 maja 2011 r. oraz okoliczność, iż w dacie wydania przedmiotowego rozkazu postępowanie karne, będące przyczyną tego zawieszenia, toczyło się nadal. Postanowienie Prokuratora z dnia 13 maja 2011 r. stanowiło konsekwencję wszczęcia przeciwko K. K. postępowania karnego, w którym przedstawiono mu następujące zarzuty:

1. - w dniu 29 października 2009 r. w Warszawie, w okolicy ul. [...], działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, w związku z pełnioną funkcją publiczną przyjął korzyść majątkową za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa w ten sposób, że pełniąc służbę jako funkcjonariusz Komendy Rejonowej Policji Warszawa VII, po zatrzymaniu do kontroli drogowej i ujawnieniu, że kierowca pojazdu porusza się pojazdem mechanicznym bez ważnych badań technicznych, mimo zapowiedzianego ukarania mandatem karnym, otrzymawszy propozycję wręczenia korzyści majątkowej w kwocie 100 zł w zamian za odstąpienie od podjęcia przewidzianych prawem czynności, przyjął od kontrolowanego korzyść majątkową w kwocie 100 zł i zakończył kontrolę drogową bez wymierzenia mandatu karnego, holowania pojazdu oraz bez jej udokumentowania w notatniku służbowym, tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 Kk;
2. - w dniu 29 października 2009 r. w Warszawie, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, w związku z pełnioną funkcją publiczną przyjął korzyść majątkową w ten sposób, że pełniąc służbę jako funkcjonariusz Komendy Rejonowej Policji Warszawa VII, po przeprowadzonej kontroli drogowej w związku z popełnionym przez kierującego wykroczeniem w ruchu drogowym, polegającym na zaparkowaniu pojazdu w miejscu niedozwolonym, po pouczeniu kierującej i udokumentowaniu kontroli w notatniku służbowym przyjął korzyść majątkową w kwocie 20 zł, tj. o czyn z art. 228 § 1 Kk;
3. - w dniu 25 października 2009 r. w Warszawie działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą nie dopełnił ciążących na nim obowiązków funkcjonariusza Policji określonych w ustawie o Policji w ten sposób, że zatrzymawszy do kontroli drogowej w związku z popełnionym przez kierującego wykroczeniem w ruchu drogowym i ujawnieniu, że porusza się on pojazdem mechanicznym nie posiadając do tego uprawnień oraz stwierdzeniem wykroczenia jakiego dopuściła się inna osoba polegającego na udzieleniu możliwości prowadzenia pojazdu mechanicznego osobie nie mającej uprawnień, mimo zapowiedzianego skierowania do sądu wniosku o ukaranie za popełnione wykroczenie zakończył kontrolę drogową bez podjęcia wymaganych czynności oraz bez udokumentowania jej w notatniku służbowym, tj. o przestępstwa przewidziane w art. 231 § 1 Kk.

Policjant wniósł odwołanie do Komendanta Stołecznego Policji od rozkazu personalnego o zwolnieniu.

W trakcie trwania postępowania odwoławczego, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Południe IV Wydział Karny sygn. akt IV K 1257/11 z dnia 5 października 2012 r. uchylono środek zapobiegawczy zastosowany wobec K. K. postanowieniem Prokuratury Okręgowej Warszawa Praga z dnia 13 maja 2011 r. w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w świetle złożonych na rozprawie dokumentów, a przede wszystkim świadectwa służby z dnia 4 września 2012 r. oskarżony K. K. nie jest już policjantem, a tym samym odpadła przesłanka, jak i sens stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych.

Komendant Stołeczny Policji nie znajdując podstaw do uchylenia kwestionowanego rozkazu wskazał, że K. K. na dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz zwolnienia ze służby był zawieszony w czynnościach służbowych przez okres ponad 12 miesięcy, to jest od dnia 13 maja 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r., czyli przez 1 rok, 3 miesiące i 18 dni, zaś postępowanie karne, będące przyczyną tego zawieszenia nadal toczy się przed sądem, a termin jego zakończenia nie jest znany. Zatem przesłanki określone przepisem art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zostały spełnione, a zarzucane policjantowi czyny są bezpośrednio związane z pełnieniem służby w Policji.

Nadto długotrwałe odsunięcie policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych oraz konieczność ich wykonywania przez innych policjantów pozostających w służbie, zasadnie stanowiło w ocenie Komendanta Stołecznego Policji dostatecznie zindywidualizowany powód zwolnienia K. K. ze służby w Policji, co pozostawało w związku z potrzebą zapewnienia właściwej realizacji ustawowych zadań Policji.

Odnosząc się do uchylenia przez Sąd karny środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, organ II instancji stwierdził, iż zarówno na dzień wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu, jak również na dzień zwolnienia ze służby w Policji, tj. dzień 31 sierpnia 2012 r., K. K. pozostawał w zawieszeniu w czynnościach służbowych przez okres ponad 1 roku, 3 miesięcy i 18 dni. Nie ma znaczenia fakt uchylenia przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe IV Wydział Karny zawieszenia w czynnościach służbowych postanowieniem z dnia 5 października 2012 r., tym bardziej, że w uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż przesłanki stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych ustały w związku ze zwolnieniem oskarżonego policjanta ze służby w Policji. W zakresie ważenia w rozstrzygnięciu o zwolnieniu ze służby aspektów interesu służby i interesu policjanta, Komendant Stołeczny Policji podzielił ustalenia w tym zakresie poczynione przez organ I instancji.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Komendanta Stołecznego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. K., zarzucając naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 9 i art. 39 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.").

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą jego zawieszenia, został wprowadzony do ustawy o Policji nowelą z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 158, poz. 1122). Regulacja ta podyktowana została z jednej strony specyfiką statusu policjantów jako funkcjonariuszy publicznych w demokratycznym państwie prawnym i związanymi z nią szczególnymi, wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa i nieposzlakowany charakter umacniały autorytet władzy państwowej - z drugiej zaś strony, przy uwzględnieniu słusznego interesu strony, ochroną interesu społecznego, w tym wypadku rozumianego, jako interes służby. Niepełnienie bowiem czynności służbowych przez policjanta przez okres ponad 12-tu miesięcy może ujemnie (w szerokim tego słowa znaczeniu) wpływać na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną ustawowych zadań należących do Policji.

Sąd I instancji stwierdził, że zwolnienie ze służby K. K. dokonane rozkazem personalnym organu I instancji nastąpiło w sytuacji, gdy upływ okresu owych dwunastu miesięcy, umożliwiający wydanie tego rodzaju decyzji, nastąpił wcześniej niż data, w której skarżący został zwolniony, a nadto przyczyna powodująca zawieszenie – proces karny – trwała nadal. Także przyjęcie przez organ, że dalsze, formalne pozostawanie skarżącego w służbie nie leżało w interesie służby, a więc w interesie społecznym, było zdaniem Sądu I instancji w tych warunkach w pełni dopuszczalne. W okresie zawieszenia funkcjonariusz Policji nie wykonuje w ogóle swoich obowiązków służbowych, choć pobiera 50 % miesięcznego wynagrodzenia, a jego obowiązki służbowe należy rozdzielić na pozostałych policjantów. Zdaniem Sądu I instancji organy obu instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniły sposób ważenia interesu służby i interesu policjanta, wskazując dlaczego dały w tym przypadku prymat interesowi społecznemu, utożsamianemu z interesem służby. Dlatego rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby, jak i decyzja utrzymująca go w mocy nie noszą znamion dowolności.

Sąd I instancji podał, że istota skargi sprowadza się do oceny, poprzez treść art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zaistniałej w niniejszej sprawie okoliczności – uchylenia przez Sąd karny, w trakcie administracyjnego postępowania odwoławczego, postanowienia Prokuratora o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. W ocenie skarżącego, uchylenie powyższego środka zapobiegawczego wskazuje na fakt, iż w chwili jego uchylenia środek ten był zbędny, a zatem powyższe rozstrzygniecie Sądu karnego powinno skutkować uchyleniem decyzji o zwolnieniu.

Zdaniem Sądu I instancji, dla prawidłowego rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia należy przede wszystkim wskazać, iż wobec zastosowania przez organy ścigania wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia go w czynnościach służbowych zbędne było stosowanie w takim przypadku przez organy Policji wobec skarżącego instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych, przewidzianej w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Zastosowanie tego środka przez organy Policji byłoby teoretycznie możliwe jedynie, gdyby zapobiegawczy środek karny ustał przed terminem zakreślonym w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i jednocześnie trwałoby przeciwko policjantowi postępowanie karne. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Po uchyleniu przez Sąd karny środka zapobiegawczego, stosowanie wobec skarżącego przez organy Policji instytucji przewidzianej w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji byłoby niemożliwe z tej przyczyny, iż skarżący nie był już policjantem. Właśnie dlatego Sąd karny uznał za zbędne dalsze stosowanie środka zapobiegawczego.

Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, że w dniu wydania przez Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VII rozkazu personalnego istniały wszystkie ustawowe przesłanki warunkujące zastosowanie wobec skarżącego instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Bezsporne jest, iż na ten czas skarżący pozostawał w zawieszeniu w wykonywaniu czynności służbowych przez okres ponad 12 miesięcy i jednocześnie toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne, stanowiąc przyczynę powyższego zawieszenia w czynnościach służbowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za chybione zarzuty skargi wskazujące na naruszenia prawa materialnego – art. 39 ust. 1 i art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji oraz zarzuty naruszenia prawa procesowego - art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa, albowiem oba organy Policji rozpatrując sprawę zgromadziły i oceniły wystarczający i kompletny materiał dowodowy potrzebny do jej załatwienia oraz dokonały prawidłowej oceny znaczenia dla niniejszej sprawy postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Południe IV Wydział Karny sygn. akt IV K 1257/11 z dnia 5 października 2012 r.

Sąd I instancji wskazał, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie jest w ogóle możliwe odwoływanie się do zasady domniemania niewinności. Zwolnienie ze służby - w omawianym trybie - choć na pewno jest rzeczą dolegliwą dla funkcjonariusza Policji - nie jest jednak karą. Pojęcie winy jest zaś kategorią prawa karnego i związana z nią zasada domniemania niewinności dotyczy statusu podejrzanego, a następnie oskarżonego w procesie karnym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. K. reprezentowany przez adwokata. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 140 kpa, poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że wystarczające do uznania, iż spełniona jest przesłanka do zwolnienia funkcjonariusza Policji na podstawie cytowanego artykułu ustawy o Policji jest okres zawieszenia funkcjonariusza Policji w wykonywaniu obowiązków służbowych trwał co najmniej 12 miesięcy i w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji trwa nadal, natomiast zmiana stanu faktycznego polegająca na uchyleniu zawieszenia w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji a rozstrzyganiem sprawy przez organ odwoławczy, nie ma znaczenia dla rozstrzygania takiej sprawy.

W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że istotą sformułowanego w niej zarzutu jest wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku pogląd prawny, iż ocena zgodności z prawem decyzji wydanej w instancji odwoławczej dokonywana jest w odniesieniu do stanu prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji, inaczej mówiąc, iż prawidłowa i zgodna z prawem była decyzja Komendanta Stołecznego Policji nr [...] z dnia [...] października 2012 roku utrzymująca w mocy wcześniejszy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VII nr [...] z [...] sierpnia 2012 roku o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji, gdyż w dacie decyzji pierwszoinstancyjnej istniały ustawowe przesłanki przewidziane w tym przepisie, zaś zmiana stanu faktycznego polegająca na odpadnięciu w okresie międzyinstancyjnym przesłanki w postaci trwania zawieszenia policjanta w wykonywaniu obowiązków służbowych nie ma znaczenia dla rozpoznania odwołania.

Skarżący prezentuje w tym względzie pogląd odmienny, opierający się m.in. na treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 1994 r. w sprawie o sygn. akt SA/Wr 1891/93 (ONSA 1995/2 poz. 64), iż "Organ odwoławczy jest obowiązany uwzględnić zmiany stanu faktycznego, jakie zaszły w sprawie w okresie między wydaniem decyzji I instancji i II instancji (art. 138-140 kpa)."

Powinnością organu odwoławczego jest merytoryczne rozpoznanie sprawy, a nie tylko kontrola formalnej prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy (Komendant Stołeczny Policji) winien uwzględnić zaistniałą zmianę stanu faktycznego i uchylić zaskarżony rozkaz personalny w całości oraz umorzyć postępowanie wobec stwierdzenia bezprzedmiotowości wynikającej z braku ustawowej przesłanki zwolnienia w postaci trwania przez okres co najmniej 12 miesięcy w dacie podejmowania decyzji zawieszenia funkcjonariusza policji w wykonywaniu obowiązków służbowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w art. 183 § 2 ustawy. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia poprzez błędną interpretację prawa materialnego art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. koncentruje się wokół błędnego – zdaniem wnoszącego tę skargę – uznania przez Sąd I instancji, że ocena zgodności z prawem decyzji wydanej w instancji odwoławczej dokonywana jest w odniesieniu do stanu prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji przez organ I instancji i w sprawach dotyczących zwolnienia ze służby w policji wystarczające jest spełnienie przesłanek z powołanego przepisu w dacie wydania decyzji przez organ I instancji.

Tak sformułowany zarzut nie mógł odnieść oczekiwanego skutku chociażby z tej przyczyny, że treści przypisywane Sądowi I instancji nie zostały przez ten Sąd zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wskazać należy, że Sąd I instancji nie opowiedział się przeciwko konieczności uwzględnienia zmiany stanu faktycznego przez organ odwoławczy. Przeciwnie, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że organy Policji obu instancji zgromadziły i oceniły wystarczający i kompletny materiał dowodowy potrzebny do załatwienia sprawy oraz dokonały prawidłowej oceny znaczenia dla niniejszej sprawy postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Południe IV Wydział Karny sygn. akt IV K 1257/11 z dnia 5 października 2012 r., którym uchylono środek zapobiegawczy, zastosowany wobec K. K. postanowieniem Prokuratury Okręgowej Warszawa Praga z dnia 13 maja 2011 r. w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych.

Sąd prawidłowo uznał, podzielając w tym względzie stanowisko organu odwoławczego, że uchylenie postanowieniem z dnia 5 października 2012 r. środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia K. K. w czynnościach służbowych, które nastąpiło wyłącznie z tej przyczyny, że w ocenie Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe ustały przesłanki stosowania tego środka w związku ze zwolnieniem oskarżonego policjanta ze służby w Policji nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego rozkazu. Skoro rozkazem personalnym z dnia 8 sierpnia 2012 r. zwolniono skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 sierpnia 2012 r. i na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, to okoliczność, że w toku postępowania odwoławczego uchylono stosowany w postępowaniu karnym środek zapobiegawczy z tej tylko przyczyny, że oskarżony został już zwolniony ze służby słusznie uznano za nieistotną w sprawie.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny tego zawieszenia. Wykładnia powołanego przepisu dokonana w zaskarżonym wyroku jest prawidłowa. Błędna wykładnia przepisu to w istocie nieprawidłowe ustalenie treści normy prawnej mającej z tego przepisu wynikać. Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia w pełni odpowiada literalnej treści tego przepisu.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że w dacie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, to jest w dniu 31 sierpnia 2012 r. pozostawał on zawieszony w czynnościach służbowych przez okres przekraczający 12 miesięcy, a postępowanie karne, będące przyczyną tego zawieszenia, toczyło się przed sądem. Przesłanka ta nie odpadła na dalszym etapie postępowania. W dacie wydawania decyzji przez organ drugiej instancji nadal istniała. Akcentowana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność konieczności uwzględniania zmiany stanu faktycznego nie ma zatem w sprawie niniejszej wpływu na rozstrzygnięcie. W dniu rozwiązania stosunku służbowego z K. K. bezspornie upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia go w pełnieniu obowiązków służbowych i nie ustała przyczyna stanowiąca podstawę takiego zawieszenia. Spełnienie wskazanych przesłanek uprawniało więc organ Policji do zwolnienia skarżącego ze służby.

Przedstawiając regulację zawartą w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji Sąd I instancji zauważył, że omawiana podstawa zawieszenia policjanta podyktowana została specyfiką statusu tej grupy funkcjonariuszy publicznych, przy uwzględnieniu słusznego interesu strony, a także ochroną interesu społecznego rozumianego, jako interes służby. Nie budzi wątpliwości wyrażona w zaskarżonym wyroku ocena prawidłowości kwestionowanych rozstrzygnięć personalnych. Sąd I instancji uznał zasadnie, że skoro zwolnienie K. K. ze służby rozkazem personalnym organu I instancji nastąpiło w sytuacji, gdy wcześniej upłynął wymagany przez ustawę okres dwunastu miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, a przyczyna powodująca to zawieszenie w postaci procesu karnego trwa nadal, to dalsze jego formalne pozostawanie w służbie nie leżało w interesie służby, a więc w interesie społecznym i czyniło w pełni dopuszczalnym zwolnienie ze służby w Policji.

Niewątpliwie należało mieć w sprawie na względzie specyfikę i istotę zadań powierzonych Policji oraz potrzebę skutecznej ich realizacji w interesie państwa i wszystkich obywateli. Prawidłowe wykonywanie tych zadań i sprawne funkcjonowanie poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji utrudnia każda długotrwała nieobecność funkcjonariuszy w służbie, jak też długotrwałe zawieszenie każdego policjanta w czynnościach służbowych. Oczywistym bowiem jest, że zadania wykonywane uprzednio przez większą ilość funkcjonariuszy, po odsunięciu choćby jednego z nich od wykonywania obowiązków służbowych, muszą być rozłożone na pozostałych policjantów, co zwiększa i tak duże ich obciążenie oraz może zmniejszać efektywność i negatywnie wpływać na jakość czy terminowość realizowanych czynności. Rozwiązania przyjęte w ustawie wskazują, że ustawodawca zabezpieczył interesy zawieszonego policjanta przede wszystkim przez wprowadzenie gwarantowanego okresu ochronnego i przez instytucje przewidziane w art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, które mogą być stosowane, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego.

Jednocześnie ustawodawca nie zobowiązał organów Policji do tolerowania stanu przedłużającego się zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Organy Policji mogą przeciwdziałać negatywnym skutkom takiego zjawiska, dopuszczając w analizowanych przypadkach możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

Rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny. Decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona tej części treści decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej.

Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10).

Wskazać należy, że w sprawie zwolnienia K. K. ze służby nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, przeprowadzone postępowanie i podjęte decyzje spełniały standardy procesowe wynikające z zasad ogólnego postępowania administracyjnego. W przypadku zarzucanych skarżącemu przestępstw korupcyjnych, popełnionych z wykorzystaniem zajmowanego stanowiska służbowego, indywidualny interes skarżącego w żadnej mierze nie mógł zyskać przewagi nad interesem państwa i formacji, której był on funkcjonariuszem.

Wobec powyższego jako nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.