Uzasadnienie
Na podstawie decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia 9 grudnia 1999 r. J. L. pobierał zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Organ ten decyzją z dnia 2 października 2002 r. orzekł o wstrzymaniu z dniem 1 października 2002 r. prawa do tego zasiłku w związku ze zmianą miejsca pobytu i zameldowania strony.
Wznowienie wypłaty zasiłku nastąpiło z dniem 2 października 2002 r. w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].
W dniu 1 września 2003 r. J. L. ponownie zgłosił zmianę adresu na wcześniejszy w [...]. Dlatego też Prezydent [...] w dniu następnym wydał decyzję o wstrzymaniu z dniem 1 września 2003 r. prawa do pobierania zasiłku przedemerytalnego wypłacanego przez Powiatowy Urząd Pracy w [...].
Po zarejestrowaniu się J. L. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], Prezydent Miasta [...] w dniu 15 września 2003 r. orzekł o przyznaniu mu zasiłku przedemerytalnego od dnia 2 września 2003 r. w wysokości 603,90 zł miesięcznie, tj. w wysokości 120% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano m.in., że Gmina [...] nie figuruje w wykazie powiatów (gmin) zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, który to wykaz stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie określenia powiatów (gmin) zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym (Dz.U. Nr 110, poz. 1264 ze zm.). Dlatego też stronie przysługuje zasiłek przedemerytalny w wysokości 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych.
J. L. wniósł od decyzji odwołanie zarzucając, że od 2 grudnia 1999 r. pobierał zasiłek przedemerytalny w wysokości 160%. Dopiero po wymeldowaniu się ze [...] i powrocie do [...] zabrano mu 40% z zasiłku.
Wojewoda Śląski decyzją z [...] nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na przepis art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 17 grudnia 2001 r. (Dz.U. Nr 154, poz. 1793), według którego osoby, które nabyły prawo do zasiłku przedemerytalnego przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. przed 1 stycznia 2002 r.) zachowują do niego prawo na dotychczasowych zasadach, a więc obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2002 r. Zgodnie z art. 37j ust. 3 i 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobie zamieszkałej w dniu nabycia prawa do tego zasiłku oraz w okresie jego pobierania w powiatach (gminach) zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Strona nie nabyła prawa do podwyższonego zasiłku przedemerytalnego na podstawie tych uregulowań ustawowych lecz w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1999 r. w sprawie określenia gmin zagrożonych strukturalną recesją... (Dz.U. Nr 9, poz. 77). Rozporządzenie to przyznało uprawnienie do podwyższonego zasiłku, określonego w art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, osobom zamieszkałym w gminach wymienionych w wykazie, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Wykazem tym została objęta gmina miejska [...]. W następnym roku 2000 taką możliwość stworzyło kolejne rozporządzenie z dnia 21 grudnia 1999 r. (Dz.U. Nr 110, poz. 1265). Oba rozporządzenia zostały wydane w oparciu o delegację ustawową z art. 37i powołanej ustawy. Po kolejnej nowelizacji tej ustawy – ustawą z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz.U. Nr 122, poz. 1323) – fakt zamieszkiwania w powiecie (gminie) zagrożonym recesją i degradacją społeczną od 1 stycznia 2001 r. nie stanowi podstawy do przyznawania zasiłków przedemerytalnych na zasadach określonych w art. 37j ust. 3 ustawy, tj. w wysokości 160%. Natomiast odwołujący się nie zamieszkuje w powiecie (gminie) zagrożonym szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, a więc nie spełnia warunków ostatnio wskazanego przepisu. Zakres uprawnień bezrobotnego po zmianie miejsca zamieszkania powinien odpowiadać uprawnieniu przysługującemu w swym miejscu rejestracji. Wojewoda przytoczył przepisy regulujące kwestie rejestracji bezrobotnych, w tym związane ze zmianą miejsca zamieszkania strony. W końcu podkreślił, że stosownie do art. 37j ust. 3 powołanej ustawy wysokość zasiłku zależy nie tylko od stanu faktycznego istniejącego w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, ale także od takiego stanu w okresie pobierania owego zasiłku. W przypadku odwołującego się zmiana dotyczyła miejsca zamieszkania i według przytoczonych przepisów doprowadziła do obniżenia wysokości zasiłku przedemerytalnego.
W skardze J. L. uznał rozstrzygnięcie zapadłe w postępowaniu administracyjnym za krzywdzące. Nie podniósł żadnych skonkretyzowanych zarzutów względem zaskarżonej decyzji, a jedynie wyraził przekonanie, że należy mu się zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych. Poza tym podniósł te same okoliczności jak w odwołaniu.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 5 września 2005 r. sygn. akt 4 II SA/Ka 3180/03, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody Śląskiego z [...] nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że prawidłowo organ odwoławczy powołał się na art. 11 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej z dnia 17 grudnia 2001 r. (Dz.U. Nr 154, poz. 1793). Ustawą tą zniesiono bowiem zasiłki przedemerytalne, natomiast wskazany przepis o charakterze intertemporalnym postanowił m.in. o zachowaniu prawa do tego zasiłku na dotychczasowych zasadach. Tak więc orzekanie po dniu 31 grudnia 2001 r. w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego w odniesieniu do osób, którym został on już wcześniej przyznany, musiało opierać się na wskazanym przepisie art. 11 ust.
- Dotychczasowe zasady przyznawania zasiłku przedemerytalnego określone były w art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. Sporną kwestię wysokości zasiłku regulował ustęp trzeci tego artykułu, według którego zasiłek w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych należy się osobom zamieszkałym w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiatach (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Skarżący nie mógł skorzystać z tego unormowania, gdyż gminy [...] i [...] nigdy nie należały do gmin zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. W województwie śląskim jedyną taką gminą były Żory (rozporządzenie z 21 grudnia 1999 r. – Dz.U. Nr 110, poz. 1264 ze zm.). Do dnia 1 stycznia 2001 r. zasiłek w podwyższonej wysokości można było nabyć również w przypadku, gdy stosunek pracy lub służbowy rozwiązany został po dniu 1 lipca 1996 r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy w wyniku jednorazowego lub w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące zmniejszenia zatrudnienia o co najmniej 100 pracowników (art. 37j ust. 5 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2000 r.). Z akt sprawy wynika jednak, że przepis ten skarżącego nie dotyczył. Był on bowiem zatrudniony w Ośrodku Harcerskim w [...] do dnia 30 listopada 1999 r., a stosunek pracy został rozwiązany w trybie art. 32 § 1 Kodeksu Pracy, w zw. z art. 10 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 ze zm.), co wynika ze świadectwa pracy. Wskazany art. 10 odnosił się do indywidualnych decyzji o zwalnianiu pracowników, a nie do zwolnień grupowych, o jakich mowa w przytoczonym art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Tym samym prawo skarżącego do zasiłku w podwyższonej wysokości nie może też wynikać z zastosowania art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. nowelizującej m.in. ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 122, poz. 1323), gdyż odnosi się on do dotychczasowej wysokości zasiłków przedemerytalnych, tj. wysokości ustalonej według kryteriów ustawowych z art. 37j powołanej ustawy sprzed tej nowelizacji. Prawidłowo organ odwoławczy ustalił, że skarżący nie uzyskał prawa do podwyższonego zasiłku przedemerytalnego według tych kryteriów, lecz na podstawie rozporządzenia z dnia 29 stycznia 1999 r. w sprawie określenia gmin zagrożonych strukturalną recesją... (Dz.U. Nr 9, poz. 77). Uprawnienie do takiego zasiłku rozporządzenie to dawało jednak jedynie w 1999 r. Następnie zostało ono uchylone rozporządzeniem z dnia 21 grudnia 1999 r. (Dz.U. Nr 110, poz. 1265), które przyznawało uprawnienia określone w art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu tylko w 2000 r. To z kolei rozporządzenie zostało uchylone rozporządzeniem z dnia 23 stycznia 2001 r. (Dz.U. Nr 7, poz. 57), które już nie przewidziało dla bezrobotnych, zamieszkałych w powiatach (gminach) zagrożonych strukturalną recesją i degradacją społeczną, przyznania uprawnień określonych w art. 37j ust. 3 powołanej ustawy, a to wskutek zmiany treści delegacji ustawowej zawartej w art. 37i tej ustawy, dokonanej ustawą nowelizacyjną z dnia 17 grudnia 2001 r.
W rezultacie uprawnienie skarżącego do podwyższonego zasiłku, uzyskane z mocy dwóch wcześniejszych rozporządzeń, wygasło ostatecznie z dniem 31 grudnia 2000 r. Kontrolą Sądu objęta jest tylko decyzja określająca wysokość zasiłku przedemerytalnego od dnia 2 września 2003 r., w związku z czym w ramach tego postępowania nie będzie dokonywana ocena prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], którą przyznano skarżącemu zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych, mimo że nie spełniał on przesłanek z art. 37j ust. 3 powołanej ustawy. Sąd podkreślił, że nawet gdyby decyzja ta była prawidłowa, to zmiana miejsca zamieszkania skarżącego, a więc jego ponowne zamieszkanie [...], także skutkowałoby obniżeniem wysokości zasiłku, skoro ostatnio wymieniony przepis wymaga zamieszkiwania w powiecie (gminie), uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, nie tylko w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, ale również w okresie jego pobierania, a [...] – co już wcześniej wskazano – do takich gmin się nie zalicza.
J. L. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Podstawą skargi kasacyjnej są zarzuty: 1) naruszenia prawa materialnego, a w szczególności: a) art. 11 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół przez jego błędną wykładnię to jest uznaniu przez Sąd I instancji, że skarżący nie zachował prawa do zasiłku w wysokości 160% podstawy na dotychczasowych zasadach, b) art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 grudnia 1999 r. w sprawie określenia powiatów (gmin) zagrożonych strukturalną recesją i degradacją społeczną, w których stosuje się szczególne instrumenty ekonomiczno-finansowe i inne preferencje oraz przyznaje się prawo do zasiłku i stypendium zamieszkałym w nim bezrobotnym, przez jego niewłaściwe zastosowanie to jest uznanie przez Sąd, że prawo skarżącego do zasiłku przedemerytalnego wygasło w dniu 31 grudnia 2000 r.;
- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na postępowanie, a w szczególności art. 6 pkt 6 lit. b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z art. 155 k.p.a. przez niezastosowanie wskazanych przepisów.
Na tej podstawie wnosił o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
- zasądzenie na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w związku z nieopłaceniem ich w całości przez skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodził, że art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 1 stycznia 2002 r. zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego zachowują do nich prawa na dotychczasowych zasadach, a zatem też co do wysokości. Sąd nie uwzględnił ostatniego zdania art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które brzmi "zasiłek ten przysługuje również w przypadku, gdy w okresie pobierania zasiłku przedemerytalnego gmina została wykreślona z wykazu gmin uznanych za zagrożone szczególnie dużym bezrobociem strukturalnym. Wnioskując per analogiam, należy uznać, że zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych wynikający z treści art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu należy stosować do uprawnionych, którym ustawodawca nie przedłużył na kolejny okres świadczenia w tej wysokości, gdyż nie uznał gminy, w której zamieszkują, za zagrożone recesją i degradacją społeczną. Rozporządzenie z 21 grudnia 1999 r. nie wyłączyło wskazanego zapisu w treści art. 37j ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Uprawnienie zatem do 160% wysokości zasiłku dla bezrobotnych nie wygasło w dniu 31 grudnia 2000 r. Dalej wywodził, że organ, który wydał decyzję o przyznaniu zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych nie zmienił decyzji i nie obniżył świadczenia przedemerytalnego do wysokości 120%. Stanowisko Sądu o wygaśnięciu prawa do zasiłku w wysokości 160% jest wadliwe, gdyż było to prawo nabyte, a decyzja, na mocy której skarżący nabył świadczenie przedemerytalne była prawomocna. Wobec zmiany miejsca zamieszkania skarżącego, organy powiatu miały obowiązek na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wstrzymać prawo do zasiłku, a po ponownym zgłoszeniu w PUP właściwym ze względu na nowe miejsce zamieszkania miały obowiązek wznowić wypłatę zasiłku. Wznowienie wypłaty nie jest nową decyzją. W sprawie doszło natomiast do wydania nowej decyzji, zmieniającej decyzję co do wysokości zasiłku przedemerytalnego. Mogło to nastąpić tylko w trybie art. 155 k.p.a. Skarżący nie wyraził zgody na zmianę decyzji przyznającej zasiłek przedemerytalny w wysokości 160%. Niezastosowanie art. 155 k.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzki komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154, poz. 1793) "Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach". Skarżący miał przyznane prawo do zasiłku przedemerytalnego, a zatem na podstawie art. 11 ust. 2 tej ustawy zachował prawo do zasiłku przedemerytalnego na dotychczasowych zasadach. Zasady przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego regulował uchylony art. 37 lit. j ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.). Do zasad przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego należy zaliczyć też zasadę co do wysokości zasiłku przedemerytalnego. Według art. 37 lit. j ust. 2 "Wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 120% kwoty zasiłku, o której mowa w art. 24 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3-5". Zgodnie z art. 37 lit. j ust. 3 "Wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 160% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1, dla osoby zamieszkałej w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiatach (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Zasiłek ten przysługuje również w przypadku, gdy w okresie pobierania zasiłku przedemerytalnego powiat (gmina) został wykreślony z wykazu powiatów (gmin) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym". Skarżący nie miał przyznanego zasiłku przedemerytalnego na zasadzie co do wysokości określonej w art. 37 lit. j ust. 3, a na zasadzie określonej w art. 37 lit. j ust. 2 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jak zasadnie wywiedziono w zaskarżonym wyroku korzystał z prawa do podwyższonego zasiłku przedemerytalnego, które zostało przyznane w oparciu o wydane, na podstawie delegacji ustawowej w art. 37 lit. i w brzmieniu nadanym ustawą z 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 147, poz. 687), rozporządzenie Rady Ministrów, a mianowicie rozporządzenie z 29 stycznia 1999 r. w sprawie określenia gmin zagrożonych strukturalną recesją i degradacją społeczną, w których stosuje się szczególne instrumenty ekonomiczno-finansowe i inne preferencje oraz przyznaje się prawo do zasiłku i stypendium zamieszkałym w nich bezrobotnym (Dz.U. Nr 9, poz. 77), które w § 1 stanowiło "W 1999 r. bezrobotnym zamieszkałym w gminach województw: dolnośląskiego, łódzkiego, małopolskiego i śląskiego, wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia, przyznaje się uprawnienia określone w art. 37d i art. 37j ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z wyliczonymi zmianami)". Rozwiązanie takie co do szczególnych uprawnień w zakresie wysokości zasiłku przedemerytalnego przyjmowało rozporządzenie Rady Ministrów z 21 grudnia 1999 r. w sprawie określenia powiatów (gmin) zagrożonych strukturalną recesją i degradacją społeczną, w których stosuje się szczególne instrumenty ekonomiczno-finansowe i inne preferencje oraz przyznaje się prawo do zasiłku i stypendium zamieszkałym w nich bezrobotnym (Dz.U. Nr 110, poz. 1265), które w § 1 stanowiło "W 2000 r. bezrobotnym zamieszkałym w powiatach (gminach) znajdujących się w wykazie, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, przyznaje się uprawnienia określone w art. 37d i art. 37j ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1997 r. Nr 25, poz. 129 z wyliczonymi zmianami)". Takiego szczególnego uprawnienia w zakresie wysokości zasiłku przedemerytalnego nie przyjmowało rozporządzenie Rady Ministrów z 23 stycznia 2001 r. w sprawie określenia powiatów (gmin) zagrożonych strukturalną recesją i degradacją społeczną, w których stosuje się szczególne instrumenty ekonomiczno-finansowe oraz inne preferencje oraz przyznaje się prawo do stypendium zamieszkałym w nich bezrobotnym (Dz.U. Nr 7, poz. 57).
W zaskarżonym wyroku Sąd dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania art. 11 ust. 2 powołanej ustawy o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w okresie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społecznego-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół. Skarżący miał przyznane prawo do zasiłku przedemerytalnego co do wysokości zasiłku na zasadach ogólnych określonych w art. 37 lit. j ust. 2 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jedynie w okresie zamkniętym: w roku 1999 i 2000 na podstawie szczególnej regulacji korzystał z prawa do podwyższonego zasiłku. Z tego względu skarżący zachował prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach ogólnych co do wysokości. Do skarżącego nie ma zatem zastosowania ostatnia norma art. 37 lit. j ust. 3 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Decyzja z 9 grudnia 1999 r. znak [...] o przyznaniu zasiłku przedemerytalnego została wydana na zasadach ogólnych art. 37 lit. j powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a nie art. 37 lit. j ust. 3 tej ustawy.
Przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości podwyższonej na okres zamknięty: 1999 i 2000 rok powoduje, że nie można z tej regulacji szczególnej wyprowadzić prawa nabytego. Nie jest zatem zasadny zarzut niezastosowania art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 6 pkt 6 lit. b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 250 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot poniesionych wydatków.