Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2018r. sygn. akt II SA/Sz 1077/17, oddalił skargę R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia [...] maja 2017r. Prezydent Miasta S., na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c, 1d, 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017r. poz. 978), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.k.p.", orzekł o zatrzymaniu R. B. prawa jazdy kat. A, B, C, B+E, C+E na okres 3 miesięcy, licząc od dnia zatrzymania prawa jazdy przez funkcjonariusza Policji, tj. od dnia 15 kwietnia 2017r. do dnia 15 lipca 2017r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od powyższej decyzji Robert Bączkowski podniósł zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 oraz art. 108 § 1 K.p.a. Decyzją z dnia [...] lipca 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w następstwie rozpoznania powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że w dniu 24 kwietnia 2017r. organ I instancji otrzymał informację pochodzącą od funkcjonariusza Komisariatu Policji S., iż R. B. w dniu [...] kwietnia 2017r. o godz. 20:56 na ul. E. w S., kierując pojazdem osobowym marki M. popełnił czyn, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.
Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017r. poz. 1260), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "P.r.d.", dopuszczając się przekroczenia prędkości o 57 km/h. W związku z powyższym zdarzeniem prawo jazdy zostało kierującemu pojazdem zatrzymane przez funkcjonariusza Policji. Kolegium wyjaśniło także, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że starosta jest zobowiązany do jej wydania w przypadku wystąpienia przesłanki z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Starosta w takim postępowaniu nie może powoływać - z urzędu ani na wniosek strony - dowodów na okoliczność weryfikacji treści zawartych w uzyskanej od Policji informacji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie R. B. wniósł o uchylenie obu ww. decyzji z uwagi na ich wydanie z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 oraz art. 108 § 1 K.p.a. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie.
Orzekając o oddaleniu skargi Sąd I instancji stwierdził, że okolicznością niesporną w sprawie jest to, że w dniu 24 kwietnia 2017r. do Prezydenta Miasta S. wpłynęła informacja z Komisariatu Policji S. o popełnieniu przez skarżącego wykroczenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Otrzymanie powyższej informacji zobowiązywało organ do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy oraz do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak podkreślił Sąd I instancji z przepisu art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1c u.k.p. wynika, że o zatrzymaniu prawa jazdy organ orzeka obligatoryjnie w razie spełnienia określonych przesłanek. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r. poz. 541), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "ustawa zmieniająca", podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d.
Przepis ten przesądza, że jedyną, wyłączną i wystarczającą okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wymieniona informacja. Jak wskazały organy orzekające w sprawie, Starosta nie ma ani uprawnień, ani instrumentów, aby prowadzić w tym przedmiocie własne ustalenia faktyczne, pozostając związany informacją przesłaną przez odpowiedni organ Policji, obligującą go do wydania decyzji o zatrzymaniu dokumentu. Zdaniem Sądu I instancji organ właściwie ustalił stan faktyczny opierając się na informacji przedstawionej przez funkcjonariusza Policji, skoro własnych ustaleń weryfikujących ustalenia funkcjonariuszy Starosta czynić nie może. Z tego względu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia dokładnej prędkości z jaką poruszał się skarżący, a także wniosku o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego odpowiedzialności za wykroczenie.
Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu skarżącego, że popełnienie wykroczenia nie zostało udowodnione, ponieważ od wydanego w dniu 17 lipca 2017r. wyroku nakazowego skarżący wniósł sprzeciw, stwierdził, że z treści art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej wynika, iż podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja pochodząca od organu, który ujawnił popełnione naruszenie. Podstawą sformułowania informacji do Prezydenta Miasta S. był fakt stwierdzenia przez dokonującego kontroli drogowej funkcjonariusza Policji przekroczenia prędkości przez skarżącego w obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h, co wynikało z zawiadomienia, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 24 kwietnia 2017r.
Sąd I instancji stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący uzyskał orzeczenie sądu kwestionujące prawidłowość czynności podejmowanych przez funkcjonariusza Policji, czy też zgodność z prawdą informacji zamieszczonych w zawiadomieniu. Natomiast ocena legalności działań policjanta i rzetelności sporządzonego dokumentu leży poza kontrolą zarówno Starosty, jak i Sądu I instancji, co wynika z wprost z powołanych powyżej przepisów prawa. Sąd podkreślił następnie, iż decyzja w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy ma charakter związany i jeśli starosta otrzyma informację sporządzoną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej, to ma obowiązek wydać decyzję, o której mowa w art. 102 ust.1 pkt 4 u.k.p.
Sąd I instancji zauważył, że ustawodawca dopuścił sytuację, w której w stosunku do kierowcy wydano decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h w obszarze zabudowanym, a jednocześnie sprawa dotycząca kary za to wykroczenie została przekazana do rozpoznania przez sąd powszechny. Z treści art. 102 ust. 3 u.k.p. wynika, że jeżeli takie postępowanie nie zakończy się w okresie trzech miesięcy od zatrzymania prawa jazdy, dokument ten zwraca się kierowcy. W rozpatrywanej sprawie dokument uprawniający do kierowania pojazdami został zatrzymany w dniu 15 kwietnia 2017r. podczas kontroli drogowej, a więc winno trwać do dnia 15 lipca 2017r. Do tego dnia nie zostało wydane prawomocne rozstrzygnięcie stwierdzające, że wykroczenia nie popełniono. Przyjęcie stanowiska skarżącego, że dopiero prawomocne orzeczenie stwierdzające, że kierowca popełnił wykroczenie przekraczając dopuszczalną prędkość na obszarze zabudowanym o więcej niż ponad 50 km/h, umożliwiałoby eliminowanie z ruchu drogowego kierowców, którzy swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem stwarzają realne niebezpieczeństwo dla innych użytkowników dróg, jest nieprawidłowe.
Postępowanie dotyczące wykroczenia oraz postępowanie administracyjne w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dotyczą wprawdzie tego samego zdarzenia, ale ich cel jest inny. Zatrzymanie prawa jazdy ma odnieść skutek natychmiastowy i dlatego decyzji takiej obligatoryjnie nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł R. B. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez nieustalenie zgodnego z zasadą prawdy materialnej stanu faktycznego i oparcie wydanego wyroku o ten nienależycie ustalony stan faktyczny oraz dokonanie niewłaściwej kontroli zasadności i legalności działań organów administracji publicznej mimo, że postępowanie dotknięte było wadami w zakresie zebrania i oceny całokształtu materiału, w następstwie czego błędnie przyjęto, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnej prędkości o 57 km/h w terenie zabudowanym, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy;
- 2. art. 141 § 4 w związku z art. 151 P.p.s.a. polegający na nie zawarciu stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w tym przedstawienia oceny stanu faktycznego w sprawie w sposób ograniczający się do stwierdzenia, że organ musiał oprzeć się na informacji funkcjonariusza Policji i pominięciu oceny legalności i rzetelności działań policji, co skutkowało uniemożliwieniem merytorycznej kontroli zastosowania prawa materialnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Przechodząc zatem do oceny zarzutów kasacyjnych należy zasygnalizować, iż istotniejszy charakter - spośród dwóch postawionych zarzutów - ma ten, który wskazuje na naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Od niego zatem należy rozpocząć omówienie zasadności skargi kasacyjnej. Zarzut ten, w zakresie w jakim zarzuca naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., został jednak postawiony nieadekwatnie do okoliczności sprawy. Powszechnie przyjmuje się, iż przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. określa funkcję sądów administracyjnych stanowiąc, iż sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, co obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Powyższa regulacja nie ma charakteru procesowego ale ustrojowy, określa bowiem podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne.
Sąd może w związku z tym naruszyć powołany przepis ustrojowy wyłącznie wówczas, gdy odmówi dokonania owej kontroli bądź też oceni działalność administracji przyjmując inne niż legalność (zgodność z prawem) kryterium kontroli (vide: wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017r. sygn. akt II OSK 1998/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze kasacyjnej brak jest natomiast zarzutów wskazujących na to, że Sąd I instancji odmówił dokonania kontroli administracji publicznej, albo też że dokonał kontroli w oparciu o inne kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.
Jednocześnie należy wskazać, iż to czy dokonana przez sąd I instancji ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, w tym także w zakresie przyjętych przez ten sąd ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyrokowania, nie może być utożsamiane z naruszeniem powyższego przepisu (vide: wyrok NSA z dnia 8 października 2015r. sygn. akt II GSK 2991/14; wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016r. sygn. akt II GSK 912/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wadliwie zatem przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. został powiązany z zarzutem naruszenia przepisów regulujących zagadnienie zbierania i oceny materiału dowodowego w toku postępowania administracyjnego. Ponieważ zarzut naruszenie powyższych regulacji został powiązany także z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., a więc z przepisem wynikowym w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to do tegoż zarzutu należy się teraz odnieść.
Zasadniczym problemem badanej skargi kasacyjnej jest określenie zakresu postępowania dowodowego, które winno zostać przeprowadzone w toku sprawy w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym. Tak zakreślone zagadnienie wywoływało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych co doprowadziło do podjęcia przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, w trybie art. 15 § 1 pkt 2 P.p.s.a., uchwały wskazującej, iż podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zmieniającej, może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, zaś prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. (vide: uchwała NSA z dnia 1 lipca 2019r. sygn. akt I OPS 3/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uchwałę tą Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (art. 269 § 1 P.p.s.a.).
Odnosząc się do powyższej kwestii należy wyrażnie wskazać, iż zakres postępowania dowodowego wyznaczają przepisy prawa materialnego. W niniejszej sprawie o zakresie prowadzonego postępowania dowodowego przesądził art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej. Dokonując analizy powyższych regulacji należy wskazać, iż na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Przy czym w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zmieniającej, podmiot który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d. lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem.
Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że podstawą decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest, obok prawomocnego rozstrzygnięcia za to naruszenie, informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d. Informacja ta jest bowiem dokumentem urzędowym i walor ten jest weryfikowany w trybie postępowania administracyjnego. (vide: uchwała NSA z dnia 1 lipca 2019r. sygn. akt I OPS 3/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Trafnie wskazują organy i Sąd I instancji, iż decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest decyzją związaną, bowiem rozstrzygnięcie to oraz jego zakres nie zostały pozostawione uznaniu organu. Z kolei z literalnego brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej wynika, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy może być wyłącznie informacja o ujawnieniu naruszenia prawa polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Wykładnia gramatyczna owej normy nie odbiega od wyników wykładni funkcjonalnej i celowościowej. Projekt ustawy zmieniającej, rozważając wprowadzenie przepisów umożliwiających czasowe zatrzymanie prawa jazdy w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o 50 km/h, wyraźnie wskazywał na konieczność większego dyscyplinowania kierujących pojazdami w przestrzeganiu przepisów ruchu drogowego, chociażby poprzez wzbudzenie obawy przed utratą możliwości legalnego kierowania pojazdami w sytuacji nagminnego przekraczania przez kierowców prędkości na obszarze zabudowanym. (vide: druk nr 2586 Sejmu RP VII kadencji; uchwała NSA z dnia 1 lipca 2019r. sygn. akt I OPS 3/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto należy mieć na uwadze, iż zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. stanowi sankcję administracyjną o charakterze prewencyjnym, będącą konsekwencją niewykonania obowiązku wynikającego z prawa administracyjnego, a jej istotą jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (vide: wyrok TK z dnia 11 października 2016r. sygn. akt K 24/15, OTK-A 2016/77; wyrok TK z dnia 14 października 2009r. sygn. akt Kp 4/09, OTK-A 2009/9/134). Zatrzymanie prawa jazdy w przypadku naruszenia zakazu administracyjnego ograniczającego prędkość poruszania się pojazdem mechanicznym na obszarze zabudowanym realizuje cel prewencyjno-ochronny i zabezpieczający. Skuteczność realizacji tego celu ustawodawca zapewnił poprzez obligatoryjność i natychmiastowość zastosowania owej sankcji, aby w ten sposób oddziaływać odstraszająco na kierujących pojazdami i zniechęcić ich do nadmiernego przekraczania prędkości.
Realizacji powyższego celu służy właśnie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, pozwalający na orzekanie o czasowym zatrzymaniu prawa jazdy wyłącznie w oparciu o ustalenia zawarte w dokumencie urzędowym, którym jest informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia prawa, o której mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d. Odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa. (vide: uchwała NSA z dnia 1 lipca 2019r. sygn. akt I OPS 3/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega wątpliwości, iż rozstrzyganie o zatrzymaniu prawa jazdy wyłącznie w oparciu o ustalenia zawarte w informacji, o której mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d. stanowi istotne zawężenie zakresu prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Nie oznacza to jednak takiego zawężenia gwarancji procesowych strony postępowania administracyjnego, które byłoby niedozwolone. Wszak zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy uprawnia stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jeżeli później - choćby w toku postępowania, w którym strona kwestionuje popełnienie czynu zabronionego - zostanie ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, a tym samym wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję.
Ponadto dualizm trybów postępowania w odniesieniu do kwestii związanych z przekroczeniem prędkości na obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h, a więc zarówno tryb postępowania administracyjnego w zakresie zatrzymania prawa jazdy, jak i przed sądem powszechnym w zakresie sankcji karnych za popełnienie czynu zabronionego, stanowią dostateczne gwarancje procesowe strony, które przeczą konieczności wyjaśniania poprawności dokonanego pomiaru prędkości pojazdu, odrębnie w każdym z tych postępowań. Tym samym organy administracji poprzestając w niniejszym postępowaniu na ocenie, pochodzącej od Policji, informacji o ujawnieniu naruszenia przez skarżącego prawa polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, nie naruszyły art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i ustaliły stan faktyczny sprawy w zakresie wyznaczonym przez normy prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej i art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d. W konsekwencji Sąd I instancji przyjmując za podstawę wyrokowania poczynione w postępowaniu administracyjnym ustalenia faktyczne nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.
Nie jest także trafny zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 151 P.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, iż art. 151 P.p.s.a. jako przepis wynikowy nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej (vide: wyroki NSA z dnia 19 stycznia 2012r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2018r. sygn. akt I OSK 2030/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), natomiast art. 141 § 4 P.p.s.a., wskazując na konieczne elementy uzasadnienia wyroku, może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 7 do art. 141).
Natomiast pewne mankamenty uzasadnienia wyroku, w sytuacji gdy pomimo tego zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, nie stanowią naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 28 listopada 2011r. sygn. akt I GSK 952/10; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017r. sygn. akt I OSK 2693/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak już była o tym powyżej mowa okoliczności faktyczne sprawy zostały ustalone stosownie do treści mających zastosowanie w sprawie norm prawa materialnego, a tym samym brak jest niejasności zarówno co do podstawy faktycznej, jak i prawnej zaskarżonego wyroku. Powyższe, na gruncie wymagań określonych przez przepis art. 174 pkt 2 P.p.s.a., bezzasadnym czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.
Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.