Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 3 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1291/15

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 389/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. K. i B. K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania, oddalił skargę.

W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt położony w W., w Dzielnicy B. przy ulicy B., stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni [...] m2 - uregulowany w księdze wieczystej [...].

W odwołaniu od tej decyzji B. K. zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 2147), zwanej dalej u.g.n., w związku z art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1995 r., Nr 36, poz. 175), zwanej dalej EKPC, z treści którego Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu wywiódł tezę, że wydzielenie działek pod ogólnodostępną drogę wewnętrzną, która służyć może do użytku nieograniczonej liczbie osób, stanowi ingerencję w prawo własności, za które przysługuje odszkodowanie.

Rozpoznając to odwołanie Wojewoda M., zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r.

Organ odwoławczy ustalił, że ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Burmistrz Gminy W. - B., działając na podstawie art. 96 i art. 99 u.g.n., zatwierdził projekt podziału nieruchomości, w wyniku którego powstała m. in. działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] m2 z przeznaczeniem pod projektowaną ulicę oraz druga działka wydzielona pod stację transformatorową. Podziału nieruchomości dokonano pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału, zostaną ustanowione na działce nr [...] odpowiednie służebności drogowe dla działek nr [...] i [...]. W tej decyzji stwierdzono, że projekt podziału jest zgodny z postanowieniami uproszczonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedla C. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. - B. z dnia [...] listopada 1994 r.

Zdaniem organu, sentencja decyzji podziałowej, jak i treść jej uzasadnienia nie pozwalają na sformułowanie wniosku o skutecznym wydzieleniu działki ewidencyjnej nr [...] pod drogę publiczną. Obowiązek ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego: służebności gruntowej (drogowej) może bowiem obciążać, zgodnie z przepisem art. 285 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz., U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), wyłącznie właściciela nieruchomości obciążonej (służebnej), którymi nadal są osoby fizyczne, co wynika ze znajdującego się w aktach odpisu zwykłego księgi wieczystej. Wojewoda wskazał też, że na przedmiotowych działkach zostało ustanowione nieodpłatne i na czas nieoznaczony ograniczone prawo rzeczowe polegające na prawie swobodnego dostępu i dojazdu. Zgodnie z pismem Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy B. [...] z dnia [...] lipca 2008 r. grunt stanowiący własność [...] zajęty pod ulicę B. rozciąga się na szerokości 6,50 - 11,50 m i przebiega po działce nr [...], natomiast właścicielami władającymi działką nr [...], wydzielonej pod poszerzenie w/w ulicy są nadal osoby fizyczne.

Biuro Drogownictwa i Komunikacji odmówiło ulicy B. nadania kategorii drogi gminnej. Tym samym w ocenie organów obu instancji nie nastąpiła przesłanka z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., bowiem nie nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili:

1. 1. naruszenie art.129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. w związku z art. 1 Protokołu nr 1 do EKPC i art. 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nie doszło do przymusowego wydzielenia działki gruntu pod drogę ogólnodostępną, co doprowadziło organ do błędnego wniosku, że właścicielom w/w nieruchomości nie przysługuje odszkodowanie na podstawie w/ w przepisu;
2. 2. naruszenie art. 7, 77, 78 i 80 k.p.a. poprzez niestaranne gromadzenie materiału dowodowego niezbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy oraz błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która doprowadziła do błędnego ustalenia, że przedmiotowa działka nie została przymusowo wydzielona pod drogę ogólnodostępną, lecz stanowi tzw. ślepą ulicę, niezbędną jako dojazd wyłącznie do sąsiednich nieruchomości, a także poprzez pominięcie jako dowodu akt sprawy zakończonej decyzją Wojewody M. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., w tym postanowienia Burmistrza Gminy W. z dnia [...] października 2001 r., pozytywnie opiniującego możliwość dokonania podziału nieruchomości [...] i [...] pod warunkiem wydzielenia działek pod docelowy układ komunikacyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji przypomniał, że decyzja podziałowa z dnia [...] lipca 2002 r. została wydana na podstawie art. 96 i art. 99 u.g.n. Sąd wskazał, że wydzielona w wyniku podziału droga nie ma charakteru drogi publicznej, o czym przesądził już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 986/11, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, oddalającego skargę B. K. i E. K. na decyzję w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n., którym to wyrokiem Sąd jest związany w sprawie niniejszej na zasadzie art. 153 p.p.s.a.

Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że o charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi przesądza treść decyzji podziałowej, bowiem to z tej decyzji powinno wynikać, że konkretna działka została wydzielona pod drogę publiczną, a nie pod drogę jako ciąg komunikacyjny. Sąd stwierdził, że istotne jest przywołanie w podstawie prawnej decyzji podziałowej przepisu art. 99 u.g.n. Przepis ten warunkuje bowiem podział nieruchomości koniecznością ustanowienia przy zbywaniu nowo powstałych działek odpowiedniej służebności i wyklucza tym samym twierdzenie o przejściu własności wskazanych działek na gminę z chwilą, gdy decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna.

Sąd zauważył, że wykładnia art. 1 Protokołu do EKPC dokonana w wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 6 listopada 2007 r. w sprawie Bugajny przeciwko Polsce wskazuje, że pozbawienie prawa do nieruchomości następuje także jako skutek ingerencji ze strony władzy publicznej w swobodne korzystanie przez właściciela (współwłaścicieli) w przysługujące prawo własności, chociażby w następstwie odjęcia wyłącznego posiadania i wyłącznego użytkowania przedmiotu własności, przy jednoczesnymi formalnym zachowaniu dotychczasowego tytułu prawnego do nieruchomości. Powyższe rozumienie użytego w ratyfikowanej przez Polskę umowie międzynarodowej, pojęcia "pozbawienie własności", nie może pozostać bez wpływu na treść znaczeniową użytego w art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. pojęcia "pozbawienie prawa do nieruchomości". Jednoznacznie wskazuje ono na konieczność objęcia dyspozycją tegoż przepisu także tych stanów faktycznych, w których następuje, wskutek działania władzy realizującej cele publiczne, praktyczne odjęcie właścicielowi (współwłaścicielom) władztwa nad nieruchomością, nawet przy formalnym pozostawieniu tytułu prawnego. W realiach sprawy niniejszej nie można jednak mówić, zdaniem Sądu pierwszej instancji, o działaniach władzy realizującej cele publiczne.

Sąd za prawidłowe uznał ustalenia organów, iż to współwłaściciele nieruchomości z własnej woli podjęli inicjatywę i dążyli do podziału swojej nieruchomości, doprowadzając do powstania nowych działek, wśród których znalazły się także te tworzące drogę, nie mającą statusu drogi publicznej. W takim przypadku, zaistniałe "ograniczenie" własności, wynikające z samej inicjatywy współwłaścicieli, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie rodzi po stronie Państwa obowiązku odszkodowawczego, tym bardziej, że działka nie została wydzielona pod drogę publiczną, która stałyby się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, czy gminy. Nieruchomość nie jest przedmiotem użytku publicznego, a służy właścicielom nieruchomości położonych przy ulicy B., co potwierdza decyzja podziałowa.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli skarżący, zarzucając:

1. I. naruszenie prawa materialnego, tj.:
2. 1. art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. w zw. z art. 1 Protokołu Nr 1 do EKPC w zw. z art. 21 ust. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, iż na gruncie ww. przepisów nie przysługuje odszkodowanie za przymusowe (wynikające z wymogów podziału nieruchomości) wydzielenie w drodze decyzji administracyjnej działki gruntu pod drogę ogólnodostępną (zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w planie miejscowym obowiązującym w dacie podziału);
3. 2. art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. w zw. z art. 1 Protokołu Nr 1 do EKPC przez ich niewłaściwe niezastosowanie wynikające z błędnego przyjęcia, że przedmiotowa działka gruntu nr [...] nie została wydzielona pod drogę ogólnodostępną, podczas gdy uwzględnienie treści planu miejscowego obowiązującego w dacie podziału oraz faktu, że działka nr [...] została przewidziana w decyzji o podziale nieruchomości z dnia 26 lipca 2002 r. do scalenia z działką nr [...] (przejętą pod drogę publiczną z mocy prawa w związku z decyzją Burmistrza Gminy W.- B. z dnia 29 grudnia 1999 r.) winno prowadzić do wniosku, iż działka nr [...] została wydzielona pod ogólnodostępną drogę, co doprowadziło do ograniczenia w stosunku do niej praw dotychczasowych właścicieli;
4. 3. art. 99 u.g.n. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazanie w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości na konieczność ustanowienia służebności gruntowej obciążającej działkę wydzieloną pod drogę (nr [...]) skutkuje uznaniem, że działka wydzielona pod drogę zapewnia dostęp do drogi publicznej jedynie działkom wydzielonym w wyniku podziału, nie stanowiąc przy tym części drogi ogólnodostępnej, podczas gdy ww. zapis jest jedynie konsekwencją przyjęcia przez organ rozstrzygający o podziale, że działka wydzielona pod drogę nie ma statusu drogi publicznej, co nie przesądza o jej ogólnodostępnym charakterze (ani o braku takiego charakteru);
5. 4. art. 2 ust. 1 pkt 1 - 4, art. 2 ust. 2 i 3, art. 2a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260), zwanej dalej u.d.p., przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ogólnodostępny charakter drogi uzależniony jest od jej (późniejszego, następującego po podziale nieruchomości) zaliczenia do jednej z kategorii dróg publicznych, podczas, gdy zaliczenie do kategorii dróg publicznych wymaga uprzedniego wybudowania drogi spełniającej określone w przepisach techniczno-budowlanych warunki techniczne, przy jednoczesnym spełnieniu jednego z kryteriów określonych w art. 2a ust. 1 i 2 u.d.p., nie jest zaś w tym celu wystarczające ani samo wydzielenie gruntu pod drogę ogólnodostępną ani też samo nabycie własności gruntu przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego;
6. II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
7. 1. art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że działka nr [...], wydzielona pod drogę, służy jedynie zapewnieniu dostępu do działek powstałych w wyniku podziału, nie stanowiąc jednocześnie drogi ogólnodostępnej, na skutek nieprawidłowej analizy akt sprawy oraz pominięcia dowodów załączonych do skargi na decyzję wojewody z dnia [...] stycznia 2014 r.;
8. 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. przez wykroczenie poza granice przedmiotowej sprawy, co przejawia się w dokonaniu niedopuszczalnej oceny kwestii czy doszło do przejścia nieruchomości wydzielonej na własność gminy, podczas gdy przedmiotowa sprawa dotyczy przyznania odszkodowania na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., nie zaś na podstawie art. 98 ust. 3 w zw. z art. 98 ust. 1 u.g.n.;
9. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji na skutek błędnego przyjęcia, że nie doszło do naruszenia przez ww. organy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy organy przed wydaniem decyzji nie pozyskały m.in. kluczowego dla sprawy dowodu w postaci postanowienia Burmistrza Gminy W.-B. z dnia [...] października 2001 r., pozytywnie opiniującego możliwość dokonania podziału przedmiotowej nieruchomości pod warunkiem wydzielenia działek pod "docelowy układ komunikacyjny", pomimo złożenia przez wnioskodawców stosownego wniosku dowodowego.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku, zaskarżonej [...] decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów odwołując się przy tym do stanowiska doktryny i judykatury.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W punkcie wyjścia wskazać przyjdzie, że zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na wykazaniu, iż w przypadku podziału nieruchomości dokonanego przez skarżących, istniały podstawy do przyznania im odszkodowania w trybie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. Przepis ten stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. W istocie więc norma ta ma charakter blankietowy (odsyłający do innych regulacji), a jej zastosowanie obwarowane jest dwoma wymogami: po pierwsze - konkretny podmiot został pozbawiony praw do nieruchomości, po drugie – istnieją przepisy przewidujące ustalenie odszkodowania w takich sytuacjach. Dopiero kumulatywne spełnienie tych dwóch warunków otwiera drogę do wydania decyzji o odszkodowaniu.

Wykładnia przywołanego przepisu musi również uwzględniać kontekst systemowy, a więc jego pozycję w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Nie bez przyczyny bowiem regulacja ta znalazła się wśród przepisów Rozdziału 5 (zatytułowanego "Odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości"), znajdującego się w Dziale III u.g.n. zatytułowanym "Wykonywanie, ograniczanie lub pozbawianie praw do nieruchomości". Oznacza to, że ustawodawcy chodziło o kompensację uszczerbku majątkowego wywołanego władczymi rozstrzygnięciami organów administracji publicznej, dokonywanymi, co trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, na cele publiczne.

Odnosząc powyższe uwagi do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wskazać przyjdzie, że okazały się one nieuzasadnione. Przede wszystkim podział nieruchomości należących do skarżących został zatwierdzony ostateczną i pozostającą w obrocie prawnym decyzją Burmistrza Gminy W. – B. z dnia [...] lipca 2002 r. Z treści tej decyzji wprost wynika, że wydzielona nieruchomość, o numerze ewidencyjnym [...] i pow. [...] m2, została przeznaczona pod projektowaną ulicę oraz do scalenia z nieruchomością o numerze [...], z zastrzeżeniem, że przy zbywaniu wydzielonych nieruchomości na działce nr [...] ustanowione zostaną odpowiednie służebności. Przeprowadzony podział nastąpił więc z woli skarżących, z określonym z góry zamiarem gospodarczym, a ponadto nieruchomość wydzielona pod drogę dojazdową nie utraciła swojego prywatnego charakteru – co wprost wynika z treści księgi wieczystej o numerze [...].

Nie ulega więc żadnej wątpliwości, że w przedstawionych realiach wydzielenie działki nr [...] nie nosiło cech "przymusowości" i nie było dokonane na potrzeby realizacji jakiegokolwiek celu publicznego. Było natomiast czynnością podjętą w granicach władztwa przysługującego jej właścicielom, w ramach wyznaczonych treścią art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (obecnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.). Brak wspomnianego elementu "przymusu", rozumianego jako władcza ingerencja w zakres uprawnień przysługujących właścicielowi nieruchomości oraz brak jakiegokolwiek związku dokonanego podziału z najszerzej pojmowanym interesem publicznym, czyni żądanie strony odnośnie wszczęcia i prowadzenia postępowania w trybie art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. oczywiście bezzasadnym.

W świetle powyższego, również upatrywanie podstaw do wypłaty odszkodowania w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu nr 1 do EKPC, było pozbawione podstaw. Takiego stanowiska nie mogły zmienić podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty dotyczące statusu wydzielonej nieruchomości w świetle art. 2 ust. 1 pkt 1 – 4, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 2a ust. 1 i 2 u.d.p. Przypomnieć trzeba, że kwestia ta była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 986/11 przesądził, że to z decyzji podziałowej musi wynikać, iż działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną. Takiego wskazania nie zawiera zaś wspomniana decyzja z dnia [...] lipca 2002 r., która została wydana w oparciu o art. 96 i 99 u.g.n., a więc podział nastąpił z woli właściciela i w ramach wydzielenia nieruchomości, którym należało zapewnić dostęp do drogi publicznej.

W powołanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że o charakterze prawnym działek wydzielonych pod drogi przesądza treść decyzji podziałowej, albowiem ona właśnie stanowi podstawę do przejścia nieruchomości, z mocy prawa, na własność podmiotu publicznego. Tylko zaś w takim przypadku otwarta zostałaby droga do ubiegania się o przyznanie odszkodowania w oparciu o art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. W kontekście poczynionych uwag bez znaczenia pozostaje okoliczność, że działka nr [...] ma charakter ogólnodostępny, a jej parametry techniczne wykluczają twierdzenie, iż stanowi ona jedynie dojazd do jednej nieruchomości bądź też "ślepą drogę".

W świetle treści decyzji o podziale nieruchomości i wydzieleniu wspomnianej działki, zarzuty te nie mogły odnieść skutku. Do tego należy dodać, że art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. przewiduje możliwość przyznania odszkodowania tylko w takich przypadkach, w których obowiązujące przepisy wprost o tym stanowią. Skoro więc ani art. 96 ani też art. 99 u.g.n. nie wskazują na powstanie po stronie organu obowiązku odszkodowawczego, to tym samym nie jest możliwe, w przypadku podziałów nieruchomości dokonanych na ich podstawie, orzekanie o odszkodowaniu. Takie rozstrzygnięcie byłoby dotknięte wadą nieważności opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż nie miałoby podstawy prawnej.

Chybione są również zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa procesowego, a konkretnie nieuwzględnienia dowodów w postaci kopii mapy zasadniczej; wydruków z ortofotomapy oraz kopii postanowienia Burmistrza Gminy W. - B. z dnia [...] października 2001 r. opiniującego możliwość dokonania podziału nieruchomości pod "docelowy układ komunikacyjny". Wskazać bowiem przyjdzie, że w świetle treści decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości oraz w świetle treści księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, okoliczności faktyczne, a do takich należy aktualny stan zagospodarowania nieruchomości jak również linie rozgraniczające drogę B., w skład której wchodzi nieruchomość o numerze [...], są bez znaczenia. Status prawny tej nieruchomości jest bowiem bezsporny i został ustalony w oparciu o wskazaną wyżej decyzję podziałową oraz treść księgi wieczystej. Informacje uzyskane w oparciu o te dokumenty są wystarczające do sformułowania tezy, iż nie zaistniały przesłanki do zastosowania przez organ art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n.

Na koniec należy odnieść się do zawartego w skardze zarzutu błędnego rozumienia przesłanek do wypłaty odszkodowania w świetle art. 1 Protokołu nr 1 do EKPC. W przepisie tym, w zdaniu drugim zawarto zasadę ochrony prawa własności, które może być odjęte w interesie publicznym "i na warunkach przewidzianych przez ustawę oraz zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego". Powołując się na orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 6 listopada 2007 r. (sygn. 22531/05), skarżący kasacyjnie wywodzili, że z samego faktu, iż podział nieruchomości nastąpił na wniosek jej właściciela nie można skutecznie wywodzić twierdzenia, iż pozbawia go to uprawnienia do wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie.

Odnosząc się do tego zarzutu wskazać przyjdzie, że skarżącym umknął z pola widzenia fakt, iż stan faktyczny i prawny w przywołanym orzeczeniu odbiegał w zasadniczy sposób od okoliczności niniejszej sprawy. Trzeba bowiem zauważyć, że w sprawie będącej przedmiotem powołanego rozstrzygnięcia podział nieruchomości nastąpił w oparciu o art. 98 u.g.n., który expressis verbis, w ust. 3 zawiera regulacją nakazującą wypłatę odszkodowania. Takowej nie zawierają natomiast przepisy art. 96 i 99 u.g.n., w oparciu o które dokonany został podział nieruchomości należących do skarżących.

Dodatkowo wskazać przyjdzie, że przywołany wyżej wyrok ETPCz z dnia 6 listopada 2007 r. zapadł w innym stanie prawnym i faktycznym. Treść art. 98 u.g.n. w brzmieniu sprzed 15 lutego 2000 r., do której odnosił się ten wyrok, nie precyzowała o jakie wydzielone z nieruchomości drogi chodzi, w odróżnieniu od treści art. 98 tej ustawy obowiązującej w dacie wydania decyzji podziałowej z dnia [...] lipca 2002 r. Ponadto w sprawie "Bugajny" nie wykazano, że dostęp do drogi był obwarowany ograniczeniami, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie przez ustanowienie prawa służebności gruntowej polegającej na prawie przechodu i przejazdu. Są to zasadnicze różnice, których zaistnienie niewątpliwie potwierdza jako słuszne stanowisko Sądu pierwszej instancji zawarte w zaskarżonym wyroku.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 184 p.p.s.a.