Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1453/16, po rozpoznaniu skargi K. S., uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] czerwca 2016 r. nr [...] oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o Policji", w dniu [...] kwietnia 2016 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym z dniem [...] kwietnia 2016 r. zwolnił K. S. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2016 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podał, że w wyniku zmian w organizacji Komendy Głównej Policji, które zgodnie z §36 zarządzenia nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP poz. 13), wejdą w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r., zmniejszeniu uległa liczba etatów w Komendzie Głównej Policji o 135. Likwidacji uległo 81 etatów policyjnych, w tym stanowisko służbowe zajmowane przez K. S..
Zaszła, zatem konieczność uregulowania jego stosunku służbowego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Potrzeby służby wynikające z ustawowych zadań Policji w garnizonie [...], jak też w szczególności liczbę wakatów, która na dzień 1 kwietnia 2016 r. wynosiła 491 oraz posiadane przez policjanta kwalifikacje zawodowe i doświadczenie przemawiały, w jego ocenie, za podjęciem takiego rozstrzygnięcia.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu odwołania K. S., decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Organ wskazał, że decyzje o przeniesieniu policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę są decyzjami uznaniowymi, co oznacza, że organ zobowiązany jest respektować słuszny interes strony i załatwić sprawę w sposób dla niej korzystny, jeśli nie sprzeciwia się temu interes służby. Wskazał, że zaskarżony rozkaz personalny nie ma charakteru dowolności, ponieważ jest konsekwencją zmian organizacyjnych w Komendzie Głównej Policji. Uchylenie etatu i wprowadzenie nowego oznacza likwidację wszystkich dotychczasowych stanowisk i utworzenie nowych.
Ponadto w zaskarżonym rozkazie organ pierwszej instancji wskazał, że w nowo powstałej komórce prawnej brak jest wolnego etatu radcy prawnego, a podejmując decyzję o przeniesieniu policjanta uwzględnił liczbę wakatów w garnizonie [...], która na dzień 1 kwietnia 2016 r. wynosiła 491, co stanowi 4,97% całego stanu etatowego.
K. S. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi naruszenie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy organy posiadały wiedzę o braku możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko po przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Zarzucił ponadto, że w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów postępowania, na co wskazywał w odwołaniu.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1453/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wskazując, że przepisy ustawy o Policji nie pozostawiają wątpliwości, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Sąd wyjaśnił, że uznaniowy charakter decyzji o przeniesieniu policjanta na równorzędne stanowisko polega na tym, że to do organu należy ostatecznie wybór postępowania w zakresie polityki kadrowej, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ograniczony. Ramy tego uznania wyznacza art. 7 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", a mianowicie interes społeczny i słuszny interes policjanta.
Uznaniowy charakter tego rodzaju decyzji nie może więc prowadzić do wydania rozstrzygnięcia dowolnego, tj. bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie oraz bez odniesienia się do wszystkich okoliczności w niej występujących i mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, a w szczególności do przepisów mających w sprawie zastosowanie. Stąd też na organie wydającym decyzję w tym zakresie spoczywa obowiązek wykazania równorzędności nowego stanowiska służbowego, a także zasadności i celowości przeniesienia na to nowe stanowisko, czemu winien dać wyraz w jej uzasadnieniu.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy obu instancji nie wykazały, że przeniesienie skarżącego ze stanowiska radcy prawnego w Komendzie Głównej Policji do Komendy [...] Policji jest zasadne i celowe. Podejmując taką decyzję organ powinien, bowiem ustalić czy w jednostce organizacyjnej Policji, do której policjant ma zostać przeniesiony, istnieje stanowisko równorzędne, a w niniejszej sprawie stanowiskiem równorzędnym może być tylko stanowisko radcy prawnego. Sąd wskazał, że skarżący rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] został przeniesiony do jego dyspozycji i do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd w dyspozycji tej pozostawał. Trudno zatem przyjąć, że w Komendzie [...] Policji istniał wakat na stanowisku radcy prawnego, na które skarżący niezwłocznie mógłby być mianowany.
W ocenie Sądu pierwszej instancji decyzję w sprawie przeniesienia do dyspozycji mógł wcześniej podjąć Komendant Główny Policji, a przeniesienie skarżącego do innej jednostki organizacyjnej powinno nastąpić po uprzednim ustaleniu w jakiej jednostce organizacyjnej Policji istnieje nieobsadzony etat radcy prawnego.
Sąd Wojewódzki podkreślił, że zakres obowiązków służbowych policjanta zatrudnionego na stanowisku radcy prawnego nie ma nic wspólnego z zakresem obowiązków policjanta pełniącego służbę na innym stanowisku służbowym. Na podstawie akt administracyjnych nie można natomiast stwierdzić, jaki zakres obowiązków będzie miał skarżący na nowym stanowisku służbowym, a w szczególności czy będzie to stanowisko radcy prawnego.
Reasumując Sąd uznał, że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika dlaczego organy uznały, że zachodzi konieczność zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego radcy prawnego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji, nie wykazując w żaden sposób, by istniała taka potrzeba. Organy pominęły ponadto treść art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o radcach prawnych, z którego jednoznacznie wynika, że radca prawny może być zatrudniony w innej wyodrębnionej komórce lub jednostce organizacyjnej i podlegać jej kierownikowi, przy czym nie można mu polecać wykonywania czynności wykraczających poza zakres pomocy prawnej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, reprezentowany przez radcę prawnego A. Ż., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj.:
- 1. art. 36 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że w przypadku zastosowania art. 36 ust. 1 i 2 tej ustawy, organ powinien przeprowadzić stosowne czynności wyjaśniające w zakresie możliwości mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne (radcy prawnego) w innej jednostce organizacyjnej Policji, gdyż w niniejszej sprawie stanowiskiem równorzędnym może być tylko stanowisko radcy prawnego, gdy w rzeczywistości brzmienie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje wyraźnie, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę, czyli decyzja dotyczy tylko przeniesienia, a samo mianowanie na stanowisko następuje już w jednostce organizacyjnej Policji, do której policjant został przeniesiony i to na tej jednostce Policji ciąży obowiązek zapewnienia równorzędności stanowiska policjanta ze stanowiskiem radcy prawnego, przy czym stanowiskiem równorzędnym nie musi być tylko stanowisko radcy prawnego;
- 2. art. 36 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Komendant Główny Policji oraz Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zobligowani byli do badania na gruncie przedmiotowej sprawy (dotyczącej wyłącznie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia policjanta do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji), czy w Komendzie [...] Policji "(...) do której policjant ma zostać przeniesiony, istnieje stanowisko równorzędne, a w niniejszej sprawie stanowiskiem równorzędnym może być tylko stanowisko radcy prawnego (...)", a także że likwidacja stanowiska nie uzasadnia zwolnienia funkcjonariusza ze stanowiska służbowego i przeniesienia go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, mimo że w strukturze dotychczasowej jednostki organizacyjnej nie ma wakującego tożsamego stanowiska, na które policjant ewentualnie mógłby zostać mianowany;
- 3. art. 36 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 75 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 233 ze zm.) poprzez bezpodstawne przyjęcie, że "(...) Decyzję w sprawie przeniesienia do dyspozycji mógł wcześniej podjąć Komendant Główny Policji, a przeniesienie skarżącego do innej jednostki organizacyjnej Policji powinno nastąpić po uprzednim ustaleniu w jakiej jednostce organizacyjnej Policji istnieje nieobsadzony etat radcy prawnego (...)" w sytuacji, gdy zarówno Komendant Główny Policji, jak i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie byli uprawnieni do wskazywania Komendantowi Stołecznemu Policji konkretnego stanowiska jakie ma objąć funkcjonariusz po przeniesieniu do tej jednostki, szczegółowe bowiem parametry, dotyczące stanowiska, na które zostanie mianowany policjant winny się znaleźć w rozkazie personalnym Komendanta Stołecznego Policji, jako organu właściwego do określenia stanowiska, które ma objąć funkcjonariusz;
- 4. art. 36 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 75 ustawy o radcach prawnych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że niedopuszczalnym jest dokonywanie jednostronnych zmian warunków służby policjanta – radcy prawnego bez jego zgody według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, w sytuacji gdy stosunek służbowy funkcjonariusza Policji regulowany jest przepisami ustawy o Policji, policjant zostaje bowiem przyjęty do służby w Policji na stanowisko inne niż radca prawny, pobiera uposażenie jako funkcjonariusz Policji, a także po spełnieniu określonych przesłanek może być uprawniony do pobierania świadczenia emerytalnego wynikającego z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 ze zm.);
- 5. art. 36 ust. 1 i 2 w związku art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o radcach prawnych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że ustawa o radcach prawnych reguluje zasady pełnienia służby przez funkcjonariusza Policji, w sytuacji gdy dany akt prawny określa wyłącznie zasady wykonywania zawodu radcy prawnego oraz zasady organizacji i działania samorządu radców prawnych, a także świadczenia przez policjanta – radcę prawnego pomocy prawnej w sytuacji, gdy zajmuje on w danej formacji stanowisko radcy prawnego;
- 6. art. 1 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o radcach prawnych poprzez przyjęcie, że organy w swoich rozważaniach całkowicie pominęły treść art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o radcach prawnych, z którego jednoznacznie wynika, że radca prawny może być zatrudniony w innej wyodrębnionej komórce lub jednostce organizacyjnej i podlegać jej kierownikowi, przy czym nie można mu polecać wykonania czynności wykraczających poza zakres pomocy prawnej, gdy w rzeczywistości niniejsza sprawa dotyczy przede wszystkim funkcjonariusza Policji, zajmującego stanowisko radcy prawnego, zwolnionego ze stanowiska i przeniesionego z urzędu do dalszego pełnienia służby innej jednostce organizacyjnej Policji, a co za tym idzie sprawa dotyczy przede wszystkim sytuacji prawnej funkcjonariusza Policji, a w następnej kolejności radcy prawnego. Wzajemna relacja pomiędzy przepisami ustawy o Policji, a przepisami ustawy o radcach prawnych wskazuje, że w niniejszej sprawie skarżący jest funkcjonariuszem Policji – radcą prawnym, a nie radcą prawnym – funkcjonariuszem Policji;
- II. naruszenie na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych oraz dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkujących bezpodstawnym przyjęciem, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji naruszyli w toku postępowania wyżej wskazane normy prawne;
- 2. art. 141 §4 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 §1 i art. 107 §3 K.p.a. poprzez nierozważnie i brak oceny w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich istotnych aspektów sprawy, a także uwzględnienie skargi w następstwie wadliwego ustalenia przez Sąd stanu faktycznego, niezgodnego ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim poprzez nieuprawnione przyjęcie, że organy na gruncie przedmiotowej sprawy nie wykazały "(...) w żaden sposób, by istniała (...)" "(...) pilna konieczność zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego radcy prawnego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji", w konsekwencji czego doszło do naruszenia przepisów art. 133 §1 i art. 135 P.p.s.a., a także sprzeczności samej w sobie poszczególnych części uzasadnienia;
- 3. art. 141 §4 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że zaszły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na czym to naruszenie polegało, podczas gdy za wydaniem na tej podstawie wyroku powinna iść prawidłowa ocena faktów i dowodów oraz właściwe ustalenia skutków prawnych wydanych w danej sprawie decyzji.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, zawartej w piśmie z [...] maja 2017 r., K. S. wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie wskazał, że z treści zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nie wynika, dlaczego organy uznały, że zachodzi pilna konieczność zwolnienia go z zajmowanego stanowiska służbowego radcy prawnego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji, nie wykazując, by istniała taka potrzeba. Zdaniem skarżącego organy dopuściły się naruszenia art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez nieprzeprowadzenie stosownych czynności wyjaśniających w zakresie możliwości mianowania na stanowisko równorzędne (radcy prawnego) w innej jednostce organizacyjnej Policji.
Skarżący wskazał, że w jego sytuacji doszło do istotnej zmiany warunków służby w związku, z czym nie można mówić o jednakowych, równorzędnych stanowiskach służby, bowiem z wydanej karty opisu stanowiska pracy (stanowiące załącznik do odwołania) wprost wynika, że powierzone mu obowiązki służbowe nie są obowiązkami, jakie winien realizować policjant pełniący służbę na stanowisku radcy prawnego. Ponadto zdaniem skarżącego organy obu instancji nie wykazały celowości przeniesienia oraz nie wzięły od uwagę wszystkich istotnych argumentów w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zawiera ona zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.
Ocenę zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy poprzedzić analizą przepisów ustawy o Policji, które stanowią podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] czerwca 2016 r. nr [...] oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, zostały wydane na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 32 ust. 1 tej ustawy do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Przepisy art. 36 ust. 1 i 2 powołanej ustawy określają uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.
Przepis ten stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości. Jedyne ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Ustawa o Policji nie reguluje natomiast przesłanek przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko. Kompetencje poszczególnych komendantów powtórzone zostały również w treści art. 36 ust. 2 ustawy o Policji.
Z treści powyższych przepisów wynika, że decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. Znajduje także potwierdzenie w tych przepisach stwierdzenie skarżącego kasacyjnie organu, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, określonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie [...] Policji.
Natomiast komendantem właściwym do mianowania skarżącego na konkretne stanowisko służbowe w Komendzie [...] Policji, był komendant tej jednostki. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany, odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego może zostać zatem przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji o mianowaniu na stanowisko służbowe.
W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu I instancji podlegała decyzja w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Tymczasem, Sąd I instancji uznał, że kwestia równorzędności stanowisk powinna być wykazana już w uzasadnieniu decyzji o przeniesieniu do innej jednostki organizacyjnej Policji. Trafny jest zatem zarzut autora skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię.
Na uwzględnienie zasługuje też zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 §4 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 §1 i art. 107 §3 K.p.a. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym (s. 4). Kolejno Sąd wskazał, że na podstawie akt sprawy nie można stwierdzić, jaki zakres obowiązków będzie miał skarżący na nowym stanowisku służbowym, a w szczególności czy będzie to stanowisko radcy prawnego.
Natomiast na 6 stronie uzasadnienia wyroku Sąd I instancji wskazał, że rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] skarżący został przeniesiony do jego dyspozycji i dalej, że decyzje w sprawie przeniesienia do dyspozycji mógł wcześniej podjąć Komendant Główny Policji. Przedstawione przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku w rozważaniach prawnych ustalenia stanu faktycznego są sprzeczne ze sobą. Przyjęte zaś przez Sąd I instancji ustalenia stanu faktycznego nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Zaskarżona decyzja dotyczy wyłącznie zwolnienia policjanta ze stanowiska służbowego i przeniesienia go do innej jednostki organizacyjnej. Prawidłowo więc skarżący kasacyjnie organ wytknął Sądowi I instancji niespójne uzasadnienie w zakresie przyjętego stanu faktycznego i podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, wskutek czego nie jest jasne w jaki sposób Sąd I instancji dokonał subsumcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego.
Zarzut naruszenia art. 141 §4 P.p.s.a. jest zarzutem procesowym najdalej idącym w skutkach. Zgodnie z tym przepisem prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. Sporządzone według tych wymogów uzasadnienie wyroku ma w przyszłości umożliwić stronie oraz sądowi odwoławczemu prześledzenie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także zapoznanie się z procesem myślowym, który doprowadził sąd I instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia.
W rozpoznawanej sprawie, jak już wyżej wskazano, z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy nie znajduje odzwierciedla w decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz rozkazie personalnym Komendanta Głównego Policji oraz aktach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera zatem treści pozwalającej na prześledzenie procesu myślowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji i dokonanie kontroli instancyjnej. Naruszenie wymogów i standardów wynikających z art. 141 §4 P.p.s.a. w zakresie przedmiotu i podstawy prawnej rozstrzygnięcia mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ dotyczyło istoty rozpoznawanej sprawy. Nie jest możliwe usunięcie tych uchybień przez sąd administracyjny drugiej instancji, to jest dokonanie i przedstawienie ocen prawnych w odniesieniu do zwolnienia policjanta ze stanowiska radcy prawnego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go na stanowisko służbowe w innej jednostce organizacyjnej Policji, za Sąd I instancji, gdyż oznaczałoby to w istocie ograniczenie prawa strony do dwuinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego.
Sąd I instancji błędnie bowiem przyjął, że uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji jak rozkazu personalnego nie spełniają wymogów określonych w art. 107 §3 k.p.a., gdyż nie zawierają wskazania równorzędności stanowisk, mimo że nie mogły one tej kwestii określać. Brak było zatem podstaw do uznania, że naruszają one powołany przepis w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrujące się zaś na ustaleniu znaczenia określenia "stanowiska równorzędne", mianowania na takie stanowiska oraz relacji ustawy o Policji i ustawy o radcach prawnych nie mogą być przedmiotem rozważań prawnych Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż wykraczają poza rozpoznawaną sprawę dotyczącą wyłącznie przeniesienia.
Z tych powodów, na podstawie art. 185 §1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. oraz §14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.).