Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2006r sygn. akt IV SAB/Po 17/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. M. na bezczynność Rady Gminy S. w przedmiocie niewydania decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 30 czerwca 2004r w Urzędzie Gminy S. odbył się konkurs na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w T. Pismem z dnia 5 lipca 2004r M. M., której oferta została odrzucona, zwróciła się do Rady Gminy S. z wnioskiem o unieważnienie konkursu z powodu uchybień formalnych. Pismem z dnia 7 lipca 2004r Przewodniczący Rady Gminy poinformował zainteresowaną, że Rada Gminy nie jest upoważniona do unieważnienia konkursu, gdyż leży to w kompetencjach organu nadzoru pedagogicznego. W piśmie z dnia 27 lipca 2004r poinformował zaś, że wprawdzie organ prowadzący szkołę ma możliwość unieważnienia konkursu, ale nie znalazł do tego podstaw.
Pismem z dnia 15 listopada 2004r pełnomocnik zainteresowanej zwrócił się do Rady Gminy S. z wnioskiem o formalne zajęcie stanowiska w sprawie wskazanych uchybień formalnych.
Pismem z dnia 16 grudnia 2004r Prokuratura Rejonowa w W. przekazała Radzie Gminy S. skargę dotyczącą bezczynności Wójta Gminy S. – celem rozpoznania.
Pismem z dnia 22 lutego 2005r Wójt Gminy S. poinformował zainteresowaną, że nie stwierdzono uchybień formalnych dotyczących postępowania konkursowego. Pełnomocnik zainteresowanej w piśmie z dnia 18 marca 2005r stwierdził, że udzielona odpowiedź nie odnosi się do stawianych zarzutów.
Dnia 14 czerwca 2005r Rada Gminy S. podjęła uchwałę nr XXVI/202/2005. Wskazała w nim, że pismo z 14 listopada 2004r wniosła osoba nie będąca stroną. Stwierdziła jednak bezczynność Wójta przez przekroczenie terminu do wezwania strony do uzupełnienia pisma w postaci niezałączenia pełnomocnictwa do jej reprezentowania.
Zainteresowana w dniu 22 czerwca 2005r wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w celu nakazania Radzie Gminy S. załatwienia sprawy odwołań z dnia 2 lipca 2004 r i 21 lipca 2004r i wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy. W odpowiedzi organ gminy wniósł o odrzucenie skargi, gdyż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do Rady Gminy 27 czerwca 2005r, zaś skarga została złożona 23 czerwca 2005r.
Na rozprawie pełnomocnik oraz skarżąca oświadczyli, że domagają się unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora i skarżą bezczynność Rady Gminy polegającą na braku rozstrzygnięcia zarzutów co do sposobu przebiegu konkursu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że sprawa unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły nie leży w gestii sądu administracyjnego. Przychylił się bowiem do stanowiska zajętego przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 sierpnia 2001r III RN 123/01 lex nr 49687. Sąd ten uznał, że art. 476§1 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego obejmuje pojęciem z zakresu prawa pracy nie tylko roszczenia ze stosunku pracy, ale również sprawy o roszczenia z nim związane. W tej grupie mieści się zaś żądanie ustalenia legalności postępowania konkursowego służącego wyłonieniu kandydata na określone stanowisko dyrektora szkoły publicznej. Podkreślił także, że porównanie kompetencji orzeczniczych sądu powszechnego oraz sądu administracyjnego wskazuje, że większe szanse na wykrycie nieprawidłowości postępowania konkursowego ma sąd powszechny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podzielił to stanowisko i wskazał, iż czynności konkursowe, jako poprzedzające nawiązanie stosunku pracy mieszczą się w zakresie kognicji sądu pracy.
M. M., reprezentowana przez adwokata, w piśmie nazwanym zażaleniem zaskarżyła w całości przedmiotowe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem sądu. Podkreśliła, iż w orzecznictwie istnieją sprzeczne uchwały SN. Wskazała, że od czasu, kiedy wydawane były powołane orzeczenia sądu uległ zmianie stan prawny odnośnie konkursów na dyrektora szkoły. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 października 2003r w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki i trybu pracy komisji konkursowej /DzU Nr 189, poz. 1855/ w § 8 przewiduje obowiązek organu prowadzącego szkołę – w przedmiotowej sprawie Rady Gminy S. – unieważnienia konkursu i zarządzenia jego ponownego przeprowadzenia w określonych przypadkach.
W świetle tego przepisu Rada Gminy winna była wypowiedzieć się w odpowiedniej formie na temat zgłoszonych zastrzeżeń, zastrzegając jednocześnie prawo skarżącej do załatwienia takiego rozstrzygnięcia w drodze postępowania administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Skarga kasacyjna, nazwana mylnie zażaleniem, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.Zgodnie z art. 173 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/DzU Nr 153 poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako ppsa, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o odrzuceniu skargi, stąd w związku z brakiem przepisu szczególnego służyła na nie skarga kasacyjna. O możliwości wniesienia takiego środka prawnego skarżąca została poinformowana przy nadesłanym odpisie postanowienia. Tymczasem wbrew pouczeniu wniosła ona od niego pismo nazwane przez nią zażaleniem. Z uwagi na treść art. 173 § 1 ppsa pismo to zostało ocenione z punktu widzenia wymogów odnoszących się do skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, czyli zawiera braki formalne, mogą one zostać uzupełnione w trybie przewidzianym w art. 49, stosowanym w związku z art. 193, czyli odpowiednio. Tryb ten polega na tym, że przewodniczący formułuje wezwanie o uzupełnienie lub poprawienie skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia.
Jeżeli natomiast skarga kasacyjna nie spełnia wymogów szczególnych dla skargi kasacyjnej, czyli zawiera braki materialne, niespełnienie ich nie podlega sanacji i powoduje odrzucenie takiej skargi jako niedopuszczalnej. Wymogi te zostały określone w art. 176 §1 ppsa od słowa" oraz"/ por. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2004r OSK 160/04 lex nr 156428/. Decydujące znaczenie tego spójnika polega więc na tym, że dokonuje on dychotomicznego podziału wymagań przewidzianych dla skargi kasacyjnej – na przepisane dla pisma w postępowaniu sądowym i inne wymagania właściwe tylko dla wspomnianej skargi / B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005r s. 427/.
Przedstawione pismo nie spełnia wymagań materialnych. Nie zawiera bowiem przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przytoczenie tych podstaw polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego czy naruszenie przepisów postępowania. Nie wystarczy przy tym powtórzyć treści art. 174, lecz konieczne jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu punktu oraz innych jednostek redakcyjnych / por. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004r sygn. akt FSK 41/04, ONSA/WSA 2004 nr 1 poz. 9/. Tymczasem skarżąca wskazała jedynie, że nie zgadza się ze stanowiskiem sądu i powołała się na istniejące orzecznictwo. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś uprawniony do uzupełniania za wnoszącego skargę kasacyjną niewskazanych przez niego przepisów na podstawie opisu uchybienia/ por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2005r sygn. akt I FSK 4/05 lex nr 173353/.
Skarga kasacyjna powinna być bowiem tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków/ por. wyrok NSA z 7 grudnia 2004r sygn. akt FSK 772/04 lex nr 174575/. Niepowołanie żadnej podstawy kasacyjnej powoduje zaś odrzucenie skargi kasacyjnej.
Odrzucenie skargi kasacyjnej następuje także w wypadku, gdy podstawy kasacyjne zostały wprawdzie wskazane, ale zarzut naruszenia prawa postawiono organom administracyjnym a nie sądowi/ por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2004r sygn. akt FSK 63/04 ONSA/WSA 2004r nr 1 poz. 8/. W przedstawionym piśmie nazwanym zażaleniem w jednym tylko przypadku powołano naruszenie określonego przepisu prawa, a mianowicie § 8 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 października 2003r w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki i trybu pracy komisji konkursowej/ DzU Nr 189, poz. 1855/, ale zarzut ten postawiono Radzie Gminy S. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm/.