Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 81/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę B. Z. na sprecyzowaną w sentencji decyzję Wojewody [...].
W petitum skargi kasacyjnej od tego orzeczenia skarżąca zawarła wniosek o "wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku", natomiast w jej uzasadnieniu postulowała "wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., mającym zastosowanie z mocy art. 193 tej ustawy również w postępowaniu kasacyjnym. Wedle jego brzmienia sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy jednak wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym i będących przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że nie może on stanowić podstawy wstrzymania wykonania wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną złożoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Brak jest również innych przepisów w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Ubocznie należy wskazać, iż nawet gdyby przyjąć, że intencją skarżącej kasacyjnie było wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji, to wniosek ten również nie zasługiwałby na uwzględnienie. Wyjaśnić bowiem należy, że choć przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego od sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona do wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z nich. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07, publ.
CBOSA). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2006 r., sygn. I FZ 525/06, publ. j.w.). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły podstawy udzielenia jej ochrony tymczasowej. Przedmiotowy wniosek, prócz samego żądania wstrzymania wykonania wyroku (w petitum skargi, natomiast w uzasadnieniu mowa jest o decyzji), nie zawiera żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Natomiast badając to zagadnienie z urzędu, przyszło dostrzec, że zapadłe w sprawie decyzje nie podlegają wykonaniu w takim aspekcie, gdyż ewentualna egzekucja może dotyczyć decyzji o zwrocie stypendium (organu I i II instancji odpowiednio z dnia: [...] maja 2016 r. i [...] lipca 2016 r.). Dlatego nie mogą zostać wstrzymane.
Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.
- - ---------------------- 2