Uzasadnienie
Na rozprawie dnia 28 stycznia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał informację od skarżącego kasacyjnie W. M. (dalej skarżący) i uczestnika postępowania J. M. (dalej uczestnik), że ich brat M. M. zmarł przed 4-5 laty. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 stycznia 2016 r. zobowiązał skarżącego i uczestnika - w terminie 14 dni - do nadesłania odpisu skróconego aktu zgonu M. M. i udzielenia informacji o jego następcach prawnych, ich adresach zamieszkania i przeprowadzonym postępowaniu spadkowym po M. M. (protokół rozprawy z 28 stycznia 2016 r.).
Zarządzeniem z 24 lutego 2016 r. I OSK 1305/14, sędzia sprawozdawca ponownie wezwał skarżącego i uczestnika do nadesłania w terminie 14 dni informacji o imionach, nazwiskach i aktualnych adresach spadkobierców M. M. wraz z nadesłaniem aktualnego odpisu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku bądź aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przez notariusza (k. 185 akt sądowych).
Z nadesłanego przez skarżącego odpisu skróconego aktu zgonu wynika, że M. M. zmarł dnia 13 listopada 2008 r. jako rozwiedziony (k. 194 akt sądowych). Skarżący i uczestnik nie wskazali następców prawnych M. M. Na rozprawie dnia 17 czerwca 2016 r. skarżący wyjaśnił, że M. M. pozostawił po sobie jedynego syna – G. M. Skarżący jest chrzestnym G. M., lecz po wyprowadzeniu się G. M. z Otwocka, więzi rodzinne uległy rozluźnieniu. G. M. ożenił się, a następnie rozszedł. Według skarżącego i uczestnika, G. M. zamieszkał po rozwodzie za granicą, lecz nic konkretnego na temat miejsca jego zamieszkania nie wiedzą. G. M. miał dzieci ale nie wiadomo jak się nazywają - dziś na pewno są już dorosłe.
Skarżący i uczestnik nie dysponują odpisem prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku bądź zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia po M. M..
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 705/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. M. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 2 października 2012 r. nr [...] Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 1966 r. (dalej decyzja z [...] października 1966 r.), utrzymującej w mocy orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych w Warszawie z dnia [...] lipca 1966 r. znak [...] (dalej orzeczenie z [...] lipca 1966 r.).
Skarżący i uczestnik ukrywali śmierć brata M. M. przed organem administracji publicznej, Sądem I instancji a do rozprawy dnia 28 stycznia 2016 r. – także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Skarżący po okazaniu zwrotnego poświadczenia odbioru zawiadomienia o rozprawie przesłanego dla M. M. na adres Warszawa, ul. [...], pod którym to adresem zamieszkuje skarżący, oświadczył, że podpisał zawiadomienie dla nieżyjącego brata, "żeby nie blokować sprawy" (protokół rozprawy z 28 stycznia 2016 r.).
Orzeczeniem z dnia [...] lipca 1966 r. znak [...], Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w Warszawie orzekło o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w Piasecznie, o powierzchni 645 m2, stanowiącej własność W. i A. małż. M..
W. M., J. M. i M. M. byli spadkobiercami W. i A. małż. M.(uzasadnienie prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2001 r., I SA 556/00).
W. M., J. M. i M. M. (M. M. do dnia 13 listopada 2008 r.) uczestniczyli jako strony (art. 28 kpa) w kolejnych postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem było orzekanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 1966 r. bądź wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] października 1966 r., bądź decyzji zapadłych w postępowaniach nadzwyczajnych, dotyczących decyzji z [...] października 1966 r. I tak:
Decyzją z dnia [...] kwietnia 1997 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 1997 r.), Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, po rozpatrzeniu wniosku W. M., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 1966 r. i poprzedzającego ją orzeczenia z 4 lipca 1966 r.
Decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 1999 r.), Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z [...] kwietnia 1997 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] lutego 2000 r.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 1999 r.
Wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2001 r., I SA 556/00, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. M. na decyzję z [...] lutego 2000 r.
Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] marca 2007 r.), Minister Budownictwa odmówił wszczęcia postępowania z wniosku z dnia 29 grudnia 2006 r. którym W. M. ponownie wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] października 1966 r. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. znak [...], Minister Budownictwa utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 2007 r.
Decyzją dnia [...] lutego 2008 r. Minister Infrastruktury (dalej decyzja z [...] lutego 2008 r.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] października 1966 r., a decyzją z [...] lipca 2008 r., utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2008 r.
Kontrolowana sprawa toczy się na podstawie wniosku z 15 czerwca 2012 r., którym W. M. ponownie wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] października 1966 r. Została ona wszczęta po śmierci M. M. Na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ppsa należało zawiesić postępowanie z urzędu, z uwagi na śmierć M. M., bowiem następcy prawni M. M. mają prawo uczestniczyć w postępowaniu sądowoadministracyjnym, skoro wynik tego postępowania dotyczy ich interesu prawnego (art. 33 § 2 ppsa; J. Drachal, J. Jagielski, M. Cherka w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 211, nb 3 pkt 1, 2 do § 2).
Sąd podejmie postępowanie w sprawie, gdy ustanie przyczyna zawieszenia postępowania – w szczególności od dnia zgłoszenia się następców prawnych zmarłego, legitymujących się odpisem prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku bądź zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia (art. 128 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 1027 kc). Zarówno skarżący, jak i uczestnik - każdy z nich - ma interes prawny we wszczęciu postępowania przed właściwym Sądem Rejonowym o stwierdzenie nabycia spadku po M. M., o czym zostali pouczeni na podstawie art. 6 ppsa na rozprawie dnia 17 czerwca 2016 r.