Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017r. sygn. akt I SA/Wa 1749/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2015r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oraz postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] września 2015r. nr [...].
Wspominany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
J. K. pismem z dnia [...] sierpnia 2015r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza Gminy K. z dnia [...] lipca 2009r. nr [...], którą został zatwierdzony podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. S. w miejscowości K. Postanowieniem z dnia [...] września 2015r. nr [...]Burmistrz Gminy K.odmówił wszczęcia postępowania wznowieniowego. W uzasadnieniu wskazał, że właściciel nieruchomości sąsiedniej do nieruchomości podlegającej podziałowi nie jest stroną postępowania o podział nieruchomości.
Na powyższe postanowienie J. K. wniosła zażalenie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2015r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] września 2015r.
W dalszej kolejności od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2015r. J. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016r. sygn. akt I SA/Wa 2022/15 oddalił skargę wskazując, że Burmistrz Gminy K. prawidłowo zastosował przepis art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", i odmówił, na wniosek J. K., wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Gminy K. z dnia [...] lipca 2009r. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] przy ul. S. Sąd I instancji wskazał, że J. K. nie była i nie jest właścicielem dzielonej działki nr [...], czy też wydzielonych działek nr [...] i [...]. Zaproponowany na mapie z projektem podziału sposób podziału nieruchomości, zatwierdzony kwestionowaną decyzją z dnia [...] lipca 2009r., w żaden sposób nie ingeruje w jej prawo własności jako współwłaściciela sąsiedniej działki nr [...], tj. nie nakłada na właściciela działki nr [...] nakazu, czy też zakazu określonego zachowania się.
Nie daje mu żadnego dodatkowego uprawnienia wbrew jego woli. Nie ogranicza również prawa własności do działki nr [...], w tym poprzez utrudnienie lub odebranie dostępu do drogi ul. S., czy poprzez przekroczenie granicy dzielonej nieruchomości i wejście na grunt skarżącej. Sąd zwrócił także uwagę, że podział zatwierdzony decyzją z dnia [...] lipca 2009r. polegał na wprowadzeniu wewnątrz działki nr [...] linii podziału dzielącej grunt na dwie podobnej wielkości działki. Linia podziału nie przekroczyła granic działki nr [...]. Według Sądu I instancji wywodzenie przez skarżącą interesu prawnego z przepisów prawa budowlanego celem zakwestionowania decyzji podziałowej było przedwczesne. Powoływane przez skarżącą przepisy prawa budowlanego mogłyby mieć znaczenie, ale w sprawie z zakresu prawa budowlanego, a więc w sprawie rodzajowo innej, niż sprawa podziałowa.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2016r. sygn. akt I OSK 1139/16 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2016r. sygn. akt I SA/Wa 2022/15. W uzasadnieniu uznał za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", przez niedostrzeżenie naruszenia przez organ art. 149 § 1 i § 2 K.p.a. w sytuacji powoływania się przez skarżącą na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że jeśli podmiot składający podanie o wznowienie postępowania powołuje się na przysługującą mu w sprawie legitymację materialnoprawną i istnieją co do tego wątpliwości, ich wyjaśnienie nastąpić powinno po uprzednim wznowieniu postępowania zgodnie z art. 149 § 1 K.p.a. Ponadto, jeśli istnieją wątpliwości co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 K.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w niniejszej sprawie J. K., żądając wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza Gminy K. z dnia [...] lipca 2009r., powołała się na legitymację materialnoprawną, mającą jej przysługiwać w sprawie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994r.
Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 3 pkt 1 § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, opierając to żądanie na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż nie brała udziału w postępowaniu podziałowym, choć – w jej ocenie – powinna być jego stroną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w stanie faktycznym analizowanej sprawy nie sposób uznać za całkowicie oczywiste, że skarżąca nie ma podstaw do żądania wszczęcia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza Gminy K. z dnia [...] lipca 2009r., gdy powołuje się na określone przepisy prawne stanowiące oparcie jej własnego interesu prawnego. W tych warunkach Sąd I instancji powinien rozważyć, czy nie jest zasadne przeprowadzenie przez organ postępowania co do podawanych przez skarżącą przyczyn wznowienia (art. 149 § 2 K.p.a.), aby rozstrzygnąć w tym zakresie formułowane wątpliwości.
Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2015r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] września 2015r. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia w ślad za wywodem zaprezentowanym w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016r. Sąd I instancji stwierdził, że w przypadku wskazania przesłanki wznowienia okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 K.p.a. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania organ może wydać tylko w tych wypadkach, gdy z żądaniem wystąpiła osoba, która nie jest stroną albo która wprawdzie jest stroną, ale wniosła żądanie po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia.
Jeżeli natomiast są jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy wznowienia wskazanej przez stronę i potrzeba zbadania w tym zakresie sprawy, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu, którego przedmiotem będzie wyjaśnienie, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia występuje.
Mając na względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji doszedł do przekonania, że zarzuty skargi okazały się zasadne, a organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 149 § 3 K.p.a. Wyjaśnił, że w realiach rozpoznawanej sprawy żądanie wznowienia postępowania zostało oparte m.in. na przesłance braku udziału strony bez własnej winy w postępowaniu. Oznacza to, iż w sytuacji gdy przesłanką wznowienia jest okoliczność wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. właściwy organ dopiero po wznowieniu postępowania prowadzi postępowanie mające na celu ustalenie, czy wnioskodawca jest stroną postępowania.
Sąd I instancji zauważył, że organy przedwcześnie – biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – przyjęły, że skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym. W konsekwencji uznał, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji zobligowany będzie wziąć pod uwagę argumentację przedstawioną w wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną w wyroku wykładnię przepisów.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Andrzej Zawadka zaskarżając powyższy wyrok w całości o podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, iż organy nieprawidłowo odmówiły wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Gminy K. z dnia [...] lipca 2009r. z uwagi na przysługiwanie skarżącej J. K. przymiotu strony postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, w sposób oczywisty, niebudzący żadnych wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną. W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że weryfikacja twierdzenia osoby wnoszącej podanie o wznowienie postępowania, iż przysługuje jej przymiot strony takiego postępowania, powinna następować zawsze w pierwszej fazie takiego postępowania, tj. przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. Stanowisko odmienne oznaczałoby naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych oraz zasady zaufania do organów administracji publicznej, a ponadto mogłoby stanowić podstawę do skutecznego opóźnienia egzekwowania nakazów wynikających z tych decyzji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, gdyby intencją ustawodawcy było to, aby weryfikacja twierdzenia posiadania przymiotu strony przez osobę składającą wniosek o wznowienie postępowania następowała dopiero w drugiej fazie postępowania, to wówczas każdej osobie przysługiwałoby prawo skutecznego wznowienia każdego postępowania administracyjnego, zaś ustawodawca nie zawierałby wymogu określonego w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i potwierdzonego w art. 149 § 3 K.p.a. wskazującego, iż jedynym uprawnionym podmiotem do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest strona.
W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że w przypadku powoływania się we wniosku o wznowienie postępowania na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – co do zasady – organ ma obowiązek wszcząć postępowanie wznowieniowe i w jego toku wyjaśnić kwestie posiadania przez wnioskodawczynię interesu prawnego do wszczęcia postępowania. Sąd pomija jednak to, że taki sposób procesowania dotyczy sytuacji, gdy są wątpliwości co do posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego we wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną i kwestia ta wymaga pogłębionej analizy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w niniejszej sprawie brak po stronie wnioskodawczyni interesu prawnego do bycia stroną postępowania wznowieniowego jest oczywisty, ponieważ już z argumentów podanych we wniosku o wznowienie postępowania i jego załączników, a także zażalenia wynika, że zatwierdzony podział w żaden sposób nie narusza sfery praw wnioskodawczyni.
Skarżący kasacyjnie wyjaśnił, że w sprawie niniejszej podanie o wznowienie dotyczyło postępowania zakończonego decyzją ostateczną zatwierdzającą podział nieruchomości w trybie art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015r. poz. 782 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.g.n.", a krąg uczestników tego postępowania wyznaczają przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 97 ust. 1 i 1a u.g.n. podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny. Powołując się na twierdzenia zawarte w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w zakresie przyznania przymiotu strony w postępowaniu w sprawie podziału nieruchomości skarżący kasacyjnie podkreślił, że J. K. nie była i nie jest właścicielem dzielonej działki nr [...], ani wydzielonych działek nr [...] i nr [...]. Projekt podziału zatwierdzony kwestionowaną decyzją z dnia [...] lipca 2009r. w żaden sposób nie ingeruje w prawo własności współwłaścicielki sąsiedniej działki nr [...], nie nakłada na J. K. nakazu czy też zakazu określonego zachowania się, nie daje jej żadnego uprawnienia wbrew jej woli, nie ogranicza również prawa własności do działki nr [...] chociażby poprzez odebranie dostępu do drogi, czy poprzez przekroczenie granicy dzielonej nieruchomości i wejście na grunt skarżącej.
Ponadto – w ocenie skarżącego kasacyjnie – wywodzenie przez współwłaścicielkę działki nr [...] interesu prawnego z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, celem zakwestionowania decyzji podziałowej należy uznać za przedwczesne. Skutkiem samego podziału nie jest rozpoczęcie postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na rozbiórkę lub budowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto skutkiem zatwierdzenia podziału nie były też jakiekolwiek przesunięcia istniejącej na działce nr [...] zabudowy w kierunku działki nr [...] czy też usytuowanie na działce nr [...] nowego obiektu budowlanego. Przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego przewidujący dopuszczalne odległości budynku od granicy działki sąsiedniej nie mógł zatem kreować interesu prawnego J. K. do wszczęcia postępowania wznowieniowego od decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...].
Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że powołane przez współwłaścicielkę działki nr [...] przepisy prawa budowlanego mogłyby mieć znaczenie, ale w sprawach z zakresu prawa budowlanego, a nie w sprawach podziałowych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. K. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...]zł. Podniosła, że skarga kasacyjna A. Z. sprowadza się w istocie do polemiki ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był związany, zgodnie z art. 190 P.p.s.a. J. K. podkreśliła przy tym, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wskazała, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Zdaniem J. K. z uwagi na to, iż od czasu wydania wyroku w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny nie nastąpiła żadna istotna zmiana stanu prawnego lub faktycznego, zarzut podnoszony w skardze kasacyjnej A. Z. należy uznać za chybiony.
Ponadto autorka odpowiedzi na skargę kasacyjną podkreśliła, że nie można też zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącego kasacyjnie, że powołane przez współwłaścicielkę działki nr [...] przepisy prawa budowlanego mogłyby mieć znaczenie w sprawach z zakresu prawa budowlanego, a nie w sprawach podziałowych. W tym miejscu wyjaśniła, że większe zagrożenie dla jej interesu prawnego występowało już na etapie podziału działki nr [...], który skutkował uzyskaniem przez jej współwłaścicieli przywileju zabudowy przy granicy na podstawie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na etapie związanym z wydawaniem pozwolenia na budowę nie mogłaby już kwestionować samego prawa zabudowy przy granicy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wynika także z treści art. 190 P.p.s.a. przewidującego, iż sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i nie ma tym samym całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, a dodatkowo nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (vide: wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012r. sygn. akt II FSK 1427/10; wyrok NSA z dnia 18 października 2007r. sygn. akt II FSK 265/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także H.Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Jednostka w demokratycznym państwie prawa, Bielsko-Biała 2003, s. 301).
Zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, iż organy nieprawidłowo odmówiły wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Gminy K. z dnia [...] lipca 2009r. z uwagi na przysługiwanie skarżącej J. K. przymiotu strony postępowania administracyjnego, częściowo nie jest oparty na prawdzie, zaś w pozostałej części oparty jest na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 sierpnia 2016r. sygn. akt I OSK 1139/16.
Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno pokazuje, iż Sąd I instancji sformułował wyłącznie pogląd, iż organy administracji "przedwcześnie – biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – przyjęły, że skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym". Tym samym Sąd I instancji w kontrolowanym wyroku nie wypowiadał się w ogóle w kwestii tego czy skarżącej J. K. przysługuje przymiot strony postępowania nadzwyczajnego i tym samym nie przesądził tego. Wskazał natomiast, iż rozstrzygnięcie tej kwestii winno nastąpić w postępowaniu administracyjnym po wznowieniu postępowania, a więc po wydaniu przez organ postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 K.p.a., tj. w trakcie postępowania uregulowanego w art. 149 § 2 K.p.a., gdy organ rozstrzygana zarówno co do przesłanki wznowienia, jak i istoty sprawy. Tym samym w powyższym zakresie zarzut kasacyjny okazał się bezzasadny.
Natomiast sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, że nieprawidłowo organy odmówiły wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Gminy K. z dnia [...] lipca 2009r., oparty jest na podstawie sprzecznej z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 23 sierpnia 2016r. Skoro bowiem w wyroku tym wskazano, iż "nie sposób uznać za całkowicie oczywiste, że skarżąca nie ma podstaw do żądania wszczęcia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza Gminy K. nr [...] z dnia [...] lipca 2009r.", a jednocześnie podkreślono, iż "Sąd I instancji powinien rozważyć, czy nie jest zasadne przeprowadzenie przez organ postępowania co do podawanych przez skarżącą przyczyn wznowienia (art. 149 § 2 K.p.a.), aby rozwiać w tym zakresie formułowane wątpliwości", to tym samym wyraźnie Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż organy wadliwie rozstrzygnęły sprawę wydając postanowienie odmawiające wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 149 § 3 K.p.a. Sformułowanie w skardze kasacyjnej zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 149 § 3 K.p.a., w sytuacji gdy Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku uwzględnił ocenę możliwości zastosowania tegoż przepisu w niniejszej sprawie zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016r., narusza zakaz sformułowany w art. 190 zdanie drugie P.p.s.a. i tym samym zarzut ten nakazuje uznać za bezzasadny.
Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.