Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2008 r. WSA we Wrocławiu odrzucił skargę J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy o przyznanie zasiłku okresowego za nieuzasadnione i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty.
Sąd wskazał, że postanowienie SKO w W. z dnia [...] nr [...] zostało wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, - który winien rozstrzygnąć sprawę-ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Skarga na tego rodzaju postanowienia jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W skardze kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 57 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozdzielnie skarg i nierozpoznanie pkt 1 skargi. Podano, że skarżący domagał się w pkt 1 skargi, zgodnie z art. 149 ustawy, o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy poprzez wydanie w określonym terminie decyzji administracyjnej. Dodatkowo skarżący domagał się w pkt 2 skargi uchylenia postanowienia SKO w W. z dnia [...] o nr [...] odmawiającego wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Sąd I instancji odrzucił skargę, odnosząc się jedynie do wniosku skargi z pkt 2. Stwierdzając niedopuszczalność skargi na postanowienie SKO nie odniósł się w ogóle do wniosku z pkt 1 skargi tj. zobowiązania organu do załatwienia sprawy poprzez wydanie w określonym terminie decyzji administracyjnej. Nierozdzielnie skarg przez Sąd a w konsekwencji nierozpatrzenie przez Sąd wniosku z pkt 1 o zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy.
Uchybienie Sądu stanowi istotne ograniczenie strony w prawie do sądu, ponieważ odrzucając skargę na decyzję SKO nie rozpatrzył merytorycznie skargi na bezczynność Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] MOPS.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy.
Zarzut naruszenia art. 57 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozdzielnie skarg i nierozpoznanie pkt 1 skargi jest uzasadniony.
Zgodnie z powyższym przepisem jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg.
Skarga J. K. zaskarża bezczynność Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. organu pierwszego stopnia w załatwieniu sprawy o przyznanie zasiłku okresowego oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o uznaniu zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy o przyznanie zasiłku okresowego za nieuzasadnione i odmowie wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Z powyższego wynika, że w piśmie z dnia 31 stycznia 2008 r. strona przedmiotem zaskarżenia uczyniła dwojakiego rodzaju zachowanie organów administracji publicznej. W takiej sytuacji Przewodniczący Wydziału powinien był zarządzić rozdzielenie wniesionych skarg. Czynności takiej jednak nie dokonano. Nierozdzielenie skarg spowodowało w konsekwencji nierozpoznanie przez Sąd żądania dotyczącego bezczynności organu pierwszego stopnia. Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odrzucił skargę, odnosząc się jedynie do skargi dotyczącej postanowienia SKO w W. Stwierdzając niedopuszczalność skargi na postanowienie SKO nie odniósł się w żaden sposób do żądania dotyczącego bezczynności organu pierwszego stopnia w załatwieniu sprawy o przyznanie zasiłku okresowego, co stanowi naruszenie konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.