Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/K 568/05, oddalił skargę E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...]. Decyzją tą po rozpoznaniu odwołania E. W. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z opieką nad dzieckiem, o co E. W. wystąpiła wnioskiem z dnia 11 stycznia 2005 r. w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 25 października 2004 r., Samorządowe Kolegium utrzymało decyzję w części dotyczącej przyznania świadczenia i uchyliło ją w części dotyczącej okresu na jaki zasiłek przyznano, ustalając okres zasiłku od 1 stycznia 2005 r. do 31 października 2006 r. E. W. domagała się wyrównania świadczenia i przyznania zasiłku stałego za okres od 1 stycznia 2004 r. do 30 kwietnia 2004 r. i świadczenia pielęgnacyjnego od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organ nie naruszył art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 kpa i podkreślił, że z wnioskiem o przyznanie świadczenia skarżąca po raz pierwszy wystąpiła po wejściu w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), 11 stycznia 2005 r., a zgodnie z art. 24 ust. 2 tej ustawy świadczenia ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, zaś przyznaje je na dzień zasiłkowy, zgodnie z art. 24 ust. 3, chyba że orzeczenie zostało wydane na czas określony, co miało miejsce w sprawie, toteż właśnie organ drugiej instancji dokonał korekty okresu przyznania świadczenia.
Natomiast żądania skarżącej co do wyrównania zasiłku Sąd nie uznał za uzasadnione podnosząc, że zgodzić należy się z organem, że przepisy ww. ustawy nie pozwalają na przyznanie świadczeń wstecz, a świadczenie pielęgnacyjne jest instytucją nową i nie ma kontynuacji świadczeń z poprzedniego okresu, natomiast zasiłek stały nie mógł być przyznany gdyż ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej utraciła moc z dniem 1 maja 2004 r. i jej przepisy nie mogły stanowić podstawy do przyznania świadczenia.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła E. W., reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 13, poz. 1269) poprzez kontrolę legalności zaskarżonej decyzji nie w takim zakresie, jak domagała się tego skarżąca oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez to, że Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, nie wyszedł poza ich granice, mimo że powinien to uczynić dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", jest związany granicami skargi kasacyjnej, zatem może brać pod uwagę tylko te zarzuty, które w skardze przytoczono i rozpoznać sprawę tylko w zakresie nimi zakreślonym.
Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), którego naruszenie zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zakreśla właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, iż sprawują one wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej i rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między wskazanymi w nim organami (§ 1) oraz kryterium pod jakim kontrola ta jest sprawowana (§ 2). Art. 174 pkt 2 Ppsa jako jedną z podstaw skargi kasacyjnej podaje naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tymi przepisami są przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem wg nich toczy się postępowanie administracyjne, te przepisy zatem powinny zostać wskazane w ramach podstawy, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie. Art. 1 ustawy o ustroju sądów administracyjnych możnaby uznać za mieszczący się w tej podstawie, ale tylko wówczas, gdyby wskazany został w związku ze stosownym przepisem Ppsa.
Z tych względów tak przytoczonej podstawy skargi kasacyjnej nie można uznać za trafną. Gdyby jednak uznać nawet za właściwą tę podstawę, to wskazać należy, że Wojewódzki Sąd dokonał kontroli administracji publicznej rozpoznając skargę na decyzję administracyjną, a kryterium pod jakim dokonał kontroli była legalność czyli zgodność z prawem, a nie np. względy słuszności, tak więc i z tego powodu zarzut jest niezasadny.
Za taki sam należy uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa. Niezwiązanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi powoduje obowiązek rozpoznania sprawy we wszystkich jej aspektach, zatem pod kątem zgodności zaskarżonego aktu tak z przepisami materialnymi, jak i proceduralnymi i danie temu wyraz w uzasadnieniu w rozstrzygnięciu Sądu. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał takiej właśnie oceny, dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i wyjaśniając motywy wyroku, tj. przedstawiając przyczyny, dla których zasiłek nie mógł być przyznany na okres jak chciała tego skarżąca i dla których uznał postępowanie organów za nie naruszające zasad postępowania.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 Ppsa.