Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 15 kwietnia 2021 r., II SA/Sz 1048/20, oddalił skargę Gminy Miasto K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. z [...] października 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. z [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieodpłatnie zbiorów danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 6 grudnia 2016 r. Prezydent Miasta K. (dalej: wnioskodawca) wystąpił do Starosty K. (dalej: organ I instancji) z wnioskiem o udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym – ewidencji gruntów i budynków dla obszaru Gminy Miasto K.za pośrednictwem usługi sieciowej WFS lub pliku wymiany danych GML.
Wnioskodawca wskazał, że pozyskanie danych jest niezbędne do realizacji na podstawie właściwych przepisów prawa zadań publicznych. W treści uzasadnienia wnioskodawca przedstawił szczegółowo ww. zadania:
- 1) prowadzenie rejestru planów zagospodarowania przestrzennego w postaci przestrzennej bazy danych;
- 2) generowanie wypisów i wyrysów z planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o obiekt działki;
- 3) prowadzenie rejestru decyzji o warunkach zabudowy i lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci przestrzennej bazy danych;
- 4) prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów;
- 5) prowadzenie w postaci przestrzennej bazy danych rejestru decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwoleń zintegrowanych, decyzji na wycinkę drzew i krzewów;
- 6) utworzenie i prowadzenie w postaci przestrzennej bazy danych gminnego rejestru nieruchomości, regulacja stanu prawnego nieruchomości;
- 7) prowadzenie ewidencji nieruchomości na potrzeby wymiaru i poboru podatków;
- 8) projektowanie inwestycji gminnych, w tym budowa dróg i ulic;
- 9) prowadzenie postępowań administracyjnych w zakresie przekazanych kompetencji.
Pismem z 13 stycznia 2017 r. organ I instancji poinformował wnioskodawcę, że w zakresie udostępnienia danych i informacji pochodzących z ewidencji gruntów i budynków od 6 września 2016 r. dla obszaru powiatu k. właściwy jest Główny Geodeta Kraju prowadzący centralne repozytorium baz danych Zintegrowanego Systemu Informacji o Nieruchomościach (dalej: Centralne Repozytorium ZSIN). Organ I instancji wskazał również, że udostępnił usługę bezpłatnego wyszukiwania, przeglądania i nawigowania po danych ewidencji gruntów i budynków w ramach portalu Web-Ewid oraz usługi WMS.
Wnioskodawca w dniu 10 marca 2017 r. poinformował organ I instancji, że Główny Geodeta Kraju posiada nieaktualne dane w Centralnym Repozytorium ZSIN, będące kopią ewidencji gruntów i budynków powiatu k. wg stanu na dzień 6 września 2016 r. Zwrócił również uwagę, że organ I instancji w dalszym ciągu jest zobowiązany do udostępniania danych z rejestru ewidencji gruntów i budynków.
Wnioskodawca ponowił żądanie wyrażone we wniosku z 6 grudnia 2016 r. o nieodpłatne udostępnienie aktualnych danych z rejestru publicznego ewidencji gruntów i budynków, w postaci usługi WFS lub pliku wymiany danych GML.
Pismem z 2 lipca 2019 r. wnioskodawca wniósł zażalenie na bezczynność organu I instancji w przedmiocie ww. wniosku.
Postanowieniem z 11 lipca 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. (dalej: organ II instancji) uznał zażalenie za zasadne i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy.
Pismem z 24 lipca 2019 r. organ I instancji przedstawił wnioskodawcy informację w sprawie zasad udostępniania danych z ewidencji gruntów i budynków, w oparciu o ustawę z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
Wnioskodawca przy piśmie z 2 sierpnia 2019 r. przedstawił uzasadnienie dla uzyskania dostępu do danych ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do wskazanych we wniosku zadań publicznych.
W piśmie z 25 września 2019 r. wnioskodawca ponownie wniósł zażalenie na bezczynność organu I instancji w przedmiocie ww. wniosku.
Postanowieniem z 7 listopada 2019 r. organ II instancji uznał zażalenie za zasadne i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy.
W dniu 16 października 2019 r. organ I instancji zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowaniu administracyjnego i poinformował o zgromadzeniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.
Decyzją z [...] listopada 2019 r. organ I instancji odmówił udostępnienia wnioskodawcy żądanych danych z powodu braku podstawy prawnej. Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji decyzją z [...] lutego 2020 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ I instancji w dniu 2 czerwca 2020 r. poinformował wnioskodawcę o zgromadzeniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.
Decyzją z [...] lipca 2020 r. organ I instancji orzekł o udostępnieniu nieodpłatnie zbiorów danych z rejestru publicznego – ewidencji gruntów i budynków w części dotyczących: działek ewidencyjnych w zakresie ich identyfikatorów i geometrii oraz budynków w zakresie ich identyfikatorów, geometrii i rodzaju według Klasyfikacji Środków Trwałych oraz odmówił wydania pozostałej części danych z rejestru ewidencji gruntów i budynków, ujętych w punkcie 3 wniosku z 6 grudnia 2016 r. W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że dostęp do części wnioskowanych danych, w tym tych o charakterze przedmiotowym nie jest niezbędny do realizacji zadań publicznych wskazanych we wniosku, a przede wszystkim wnioskodawca nie wykazał z jakich powodów obecnie zapewniony dostęp do danych zgromadzonych w ewidencji gruntów i budynków, który jest realizowany przez portal WebEWID oraz usługę WMS nie jest wystarczający do relacji wskazanych we wniosku zadań.
W wyniku rozpoznania odwołania wnioskodawcy od powyższej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. (dalej: organ II instancji) decyzją z [...] października 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 40f ust. 1, art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b) i art. 7d pkt 1 lit. a) ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 276; dalej: p.g.i.k.) oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 346; dalej: u.i.d.p.r.z.p.), utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że wnioskodawca nie wykazał przesłanki niezbędności w zakresie udostępnienia pełnej bazy danych z ewidencji gruntów i budynków dla potrzeb realizacji opisanego zadania publicznego i stwierdził, że nie znalazł podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Gmina Miasto K. (dalej: skarżąca) zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 15 u.i.d.p.r.z.p.,
- 2. art. 24 ust. 3 pkt 4 i 5 p.g.i.k.,
- 3. § 51 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393 ze zm.; dalej: rozporządzenie z 29 marca 2001 r.),
- 4. art. 3 pkt 10 i art. 9 ustawy z 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2020 r., poz. 177 ze zm.; dalej: u.i.i.p.),
- 5. art. 3 pkt 4 i art. 11 pkt 1 dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (Dz. Urz. UE L 108 z 25.04.2007, s. 1; dalej: dyrektywa 2007/2/WE), 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1088/2010 z 23 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 976/2009 w zakresie usług pobierania i usług przekształcania (Dz. Urz. UE L 323 z 08.12.2010, s. 1; dalej: rozporządzenie nr 1088/2010),
- 7. rozporządzenia Komisji (WE) nr 976/2009 z 19 października 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie usług sieciowych (Dz. Urz. UE L 274 z 20.10.2009, s. 9; dalej: rozporządzenie nr 976/2009), przez przyjęcie, że nie stanowią one podstawy do uwzględnienia wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Podniesiono w szczególności, że Gmina Miasto K. nie była stroną przeprowadzonego postępowania administracyjnego, wniosek pochodził od podmiotu publicznego i on też jest adresatem decyzji.
Uzasadniając oddalenie skargi Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie legitymowała się interesem prawnym w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że w niniejszej sprawie przedmiotem analizy jest decyzja organu wydana w trybie przewidzianym przepisami u.i.d.p.r.z.p. Nie została, więc ona wydana w trybie klasycznego jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, w oparciu o przepisy k.p.a. Sąd jest zatem zobligowany do ustalenia wyłącznie podmiotu zgłaszającego żądanie udostępnienia danych w ww. trybie Nie bada natomiast żadnych innych przesłanek. Uwzględniając regulację art. 15 u.i.d.p.r.z.p. o przedmiotowe dane wystąpił podmiot publiczny realizujący zadania publiczne (Prezydent Miasta), który jako strona tego postępowania, był podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi.
Sąd I instancji podkreślił, że stroną postępowania sądowego (art. 32 p.p.s.a.) jest "każda" osoba, która żąda sądowej kontroli prawidłowości realizacji jej wniosku. Interes prawny do wniesienia skargi ma zatem jedynie osoba wnioskująca o udostępnienie danych w trybie u.i.d.p.r.z.p. Zgodnie z regulacją art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Brak legitymacji do wniesienia skargi przez podmiot opisany w ww. przepisie prawa jako "każdy, kto ma w tym interes prawny" jest instytucją prawa materialnego. Podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, którym może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chroniona sytuacją strony.
Istotą tego interesu jest bowiem jego związek z konkretną normą prawą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. W rezultacie o tym, czy konkretny podmiot ma interes prawny do wniesienia skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej decydują przepisy prawa, przy czym chodzi tutaj zarówno o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego, które to przepisy należą do dowolnej gałęzi prawa (R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017, Legalis).
Sąd I instancji podkreślił, że brak legitymacji czynnej, co do zasady, skutkuje oddaleniem skargi (por. wyrok NSA: z 19 grudnia 2017 r., I OSK 115/16, z 30 kwietnia 2020 r., I OSK 3386/19). W tym zakresie Sąd I instancji wskazał na tezowane orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 21 marca 2018 r., II SA/Po 1099/17. W tezie wskazano, że stwierdzenie braku występowania interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnia sąd do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., albowiem należy pamiętać, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego, a zatem wymaga poczynienia ustaleń i rozważań w tym kierunku. Ich negatywny wynik musi prowadzić do oddalenia skargi, nie zaś jej odrzucenia.
Sąd I instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie bezspornie w dniu 6 grudnia 2016 r. wniosek o udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym – ewidencji gruntów i budynków złożył do organu I instancji Prezydent Miasta K. Uznać zatem należało, że wyłącznie on posiadał interes prawny do wniesienia przedmiotowej skargi. Na powyższe nie ma wpływu okoliczność, że wnioskodawca występował o pozyskanie danych niezbędnych do realizacji na podstawie właściwych przepisów prawa zadań publicznych przez Gminę Miasto K. Wnioskodawca wymienił wprawdzie we wniosku zadania publiczne, które uzasadniają żądanie udostępnienia danych z rejestru publicznego, jednakże nie wszystkie spośród nich są związane z kompetencjami wnioskodawcy. Innymi słowy cześć z tych zadań należy do zakresu kompetencji Prezydenta Miasta, a część z nich do kompetencji Gminy. Niemniej jednak to wnioskodawca (Prezydent Miasta w imieniu własnym, jako organ wykonujący zadania publiczne) posiadał interes prawny do zaskarżenia decyzji organu II instancji. Tymczasem w skardze jednoznacznie wskazano, że złożyła skargę Gmina (choć reprezentowana przez Prezydenta Miasta) i to ona kwestionuje decyzję we własnym imieniu.
W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie zrzekła się przy tym przeprowadzenia rozprawy.
Sądowi I instancji zarzucono naruszenie prawa przez błędne zastosowanie i wykładnię przepisów art. 25 § 1, art. 32 i art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przyjęcie, że skarżąca nie miała interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji w przedmiocie udostępnienia nieodpłatnie zbiorów danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, posiada z mocy ustawy osobowość prawną i tym samym zdolność bycia stroną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Analogicznie sytuacja wygląda w postępowaniu administracyjnym (art. 29 k.p.a.). Takiej zdolności nie posiada Prezydent Miasta, który jest wyłącznie organem wykonawczym Gminy, jako osoby prawnej (art. 26 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). To gmina jest nosicielem zadań i kompetencji do realizowania zadań publicznych na mocy obowiązujących przepisów prawa. Prezydent Miasta te zadania wykonuje, co nie oznacza, że jest on stroną takiego postępowania administracyjnego, jak w niniejszej sprawie. Nie zmienia tego fakt, że we wniosku z 6 grudnia 2016 r. o udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym – ewidencji gruntów budynków wskazany jest w punkcie 4, jako podmiot, Prezydent Miasta.
Jednocześnie bowiem w nagłówku wniosku znajduje się oznaczenie Urząd Miasta K. Takie sformułowanie wniosku nie jest wystarczające do przyjęcia, że to Prezydent Miasta jest stroną postępowania, a nie Gmina, w imieniu której Prezydent występuje. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ administracji jest stroną postępowania z mocy art. 32 p.p.s.a. Przepis ten jednakże dotyczy wyłącznie organów, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Prezydent Miasta nie występował w tym charakterze w postępowaniu, które jest przedmiotem niniejszej sprawy.
W świetle powyższego bezzasadnie Sąd I instancji przyjął, że stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją był Prezydent Miasta w sytuacji, gdy Prezydent, jako organ wykonawczy, jedynie reprezentował Gminę. Faktyczną stroną tego postępowania była Gmina, co oznacza, że to Gmina posiadała interes prawny do wniesienia skargi na powyższą decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.
Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.
Po pierwsze, w skardze kasacyjnej przytoczono art. 25 § 1 p.p.s.a. w niepełnym brzmieniu. Przepis ten natomiast stanowi, że zdolność sądową mają osoby fizyczne, osoby prawne lub organ administracji publicznej. Prezydenta Miasta, jako organ wykonawczy gminy i organ administracji ma zatem zdolność sądową i może występować przed sądem administracyjnym. Przepis art. 32 p.p.s.a. nie przesądza przy tym, w jakim charakterze prezydent miasta może występować w konkretnym postępowaniu. Oczywiście, jeżeli nie był organem wydającym decyzję (lub pozostającym w bezczynności), nie będzie w postępowaniu występował w charakterze organu. O tym, czy może wystąpić w charakterze strony, rozstrzyga nie art. 32 p.p.s.a., lecz art. 50 p.p.s.a. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest w szczególności każdy, kto ma w tym interes prawny. O legitymacji skargowej rozstrzygają zatem przepisy prawa materialnego, regulujące określone kategorie spraw rozstrzyganych w trybie administracyjnym.
Ustawa z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (u.i.d.p.r.z.p.) w art. 2 ust. 1 wymienia podmioty, do jakich ma zastosowanie, w szczególności w art. 2 ust. 1 pkt 1 stanowi, że do takich podmiotów należą realizujące określone przez ustawy zadania publiczne organy administracji rządowej, organy kontroli państwowej i ochrony prawa, sądy, jednostki organizacyjne prokuratury, a także jednostki samorządu terytorialnego i ich organy, zwane "podmiotami publicznymi". Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p., podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań.
Objęta skargą decyzja została wydana na podstawie art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. Adresatem takiej decyzji może być podmiot publiczny w rozumieniu ustawy, a zatem zarówno jednostka samorządu terytorialnego, jak i jej organ. W razie skierowania decyzji do organu jednostki samorządu terytorialnego jako podmiotu publicznego wnioskującego o udostępnienie danych z rejestru, organ ten będzie miał interes prawny w sprawie, albowiem o jego żądaniu decyzja będzie rozstrzygała. Nie są zatem uzasadnione zarzuty naruszenia art. 25 § 1, art. 32 i art. 50 § 1 p.p.s.a., albowiem Prezydent Miasta jako podmiot publiczny w rozumieniu ustawy ma interes prawny w sprawie dotyczącej skargi na decyzję załatwiającą jego wniosek, może na taką decyzję wnieść skargę i w postępowaniu takim zajmuje pozycje strony skarżącej, a nie organu w rozumieniu art. 32 p.p.s.a. O jego zdolności sądowej przesądza zaś art. 25 § 1 p.p.s.a. Objęte zarzutami skargi kasacyjnej przepisy nie dają podstaw do uznania, że jedynie gmina jako osoba prawna może mieć zdolność sądową, zaś prezydent miasta jako jej organ wykonawczy takiej zdolności jest pozbawiony.
Odrębną kwestią jest zasadność tezy, że wnioskodawcą w sprawie była w rzeczywistości gmina, zaś Prezydent jedynie ją reprezentował. Po pierwsze, nie postawiono w skardze kasacyjnej zarzutów pod adresem ustaleń faktycznych, w tym dotyczących podmiotu wnioskującego i nie wskazano naruszonych przepisów. Po drugie, teza ta nie znajduje potwierdzenia w dotychczasowym postępowaniu. W żadnym z pism, począwszy od wniosku, przez zażalenia na bezczynność Starosty, po odwołania od kolejnych decyzji organu I instancji Prezydent Miasta nie zgłaszał, że działa jako organ wykonawczy gminy w jej imieniu, nie kwestionował też stanowiska organów wyrażonego w treści wydawanych rozstrzygnięć, że są one wydawane z inicjatywy Prezydenta Miasta, a nie gminy. Odmienne stanowisko zostało zaprezentowane dopiero w skardze kasacyjnej, jednak bez oparcia w zarzutach kasacyjnych.
Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.