Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 21 czerwca 2006 r. odrzucił skargę Z. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego.
W uzasadnieniu Sąd podał, że Z. M. wniosła skargę w dniu 6 grudnia 2004 r., za pośrednictwem pełnomocnika, zaś przedstawione na wezwanie Sądu pełnomocnictwo opatrzone było datą 7 stycznia 2005 r. Sąd uznał więc, że pełnomocnik Z. M. w dacie wniesienia skargi nie posiadał stosownego pełnomocnictwa. Wprawdzie w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo z dnia 10 października 2003 r., ale nie obejmuje ono działań w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Powyższy brak nie podlega konwalidacji i nie może zostać usunięty w drodze zatwierdzenia przez stronę dokonanych czynności. W tych okolicznościach skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).
Zażalenie od powyższego postanowienia złożyła Z. M., reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie i merytoryczne rozpoznanie sprawy. Skarżąca podkreśliła, że w dniu 10 października 2003 r. udzieliła pełnomocnictwa w pełnym zakresie, w tym także do wniesienia w jej imieniu skargi do sądu administracyjnego. W przypadku powstania wątpliwości Sąd powinien był wystąpić do strony o ich wyjaśnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, właściwym środkiem zaskarżenia jest więc w tym przypadku skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna powinna spełniać szereg wymogów, określonych w art. 175 i 176 powołanej ustawy tj. powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z wyjątkiem przypadków szczególnych, o których mowa w § 2 i 3 tego artykułu, a także czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymogi powyższe, poza wymogami przepisanymi dla wszystkich pism procesowych, są wymogami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej, które nie podlegają uzupełnieniu na wezwanie sądu.
W rozpoznawanej sprawie od postanowienia WSA w Poznaniu pełnomocnik Z. M. wniosła pismo zatytułowane "zażalenie". Pismo to nie spełniało wymogów, o których mowa w art. 176 ustawy, w szczególności nie wskazywało żadnych podstaw kasacyjnych. Brak ten uniemożliwił Sądowi II instancji potraktowanie wniesionego pisma jako skargi kasacyjnej, mimo jego sporządzenia przez radcę prawnego. Zażalenie nie jest zaś dopuszczalnym środkiem zaskarżania postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych o odrzuceniu skargi.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.