Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2049/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 września 2012 r. nr [..]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że orzeczeniem z dnia 24 października 2000 r. Komendant Stołeczny Policji uznał policjanta - S.B. winnym zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynów:
- 1) w okresie od dnia 30 marca 2000 r. do dnia 13 kwietnia 2000 r. w Warszawie, będąc funkcjonariuszem Policji, działając w warunkach przestępstwa ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami Policji, przyjął [..]tj. o czyn z art. 228 § 1 w związku z art. 12 Kodeksu karnego;
- 2) w dniu 30 marca 2000 r. w Warszawie, mając obowiązek pełnienia służby w godzinach od 10.00 do 22.00, samowolnie o godzinie 20.00 oddalił się z miejsca wykonywania obowiązków służbowych, przy czym w notatniku służbowym, niezgodnie ze stanem faktycznym, odnotował, iż do godziny 20.30 patrolował perony na [..], a w godzinach 20.30 - 22.00 wykonywał czynności na dworcu [..], czym naruszł przepis § 70 ust. 2 Zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w zbiegu z § 2 ust. 1 Zarządzenia nr 10/91 Komendanta Głównego Policji z dnia 27 września 1991 r. (ze zm.) w sprawie rozkładu czasu służby policjantów w zbiegu z § 61 Zarządzenia nr 23/93 Komendanta Głównego Policji z dnia 24 maja 1993 r. w sprawie organizacji i pełnienia służby patrolowej i wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji.
Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia 11 grudnia 2000 r. utrzymał w mocy powyższe orzeczenie.
Komendant Stołeczny Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. nr 30, poz. 179 ze zm.), rozkazem personalnym z dnia 5 stycznia 2001 r. zwolnił S.B. ze służby w Policji z dniem 16 stycznia 2001 r. i rozstrzygnięciu nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz ten stał się ostateczny.
Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy [..]z dnia 9 stycznia 2012 r. sygn. akt [..]S.B. został uniewinniony od tego, że w okresie od dnia 30 marca 2000 r. do dnia 13 kwietnia 2000 r. w Warszawie, będąc funkcjonariuszem Policji, działając w warunkach przestępstwa ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami Policji, [..], tj. o czyn z art. 228 § 1 w związku z art. 12 Kodeksu karnego. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 29 lutego 2012 r.
W związku z powyższym S.B. pismem z dnia 28 marca 2012 r. zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby w Policji i przywrócenie do służby zgodnie z art. 42 ustawy o Policji. Uzasadniając powyższe, zainteresowany wskazał, iż orzeczenie dyscyplinarne i wydana na jego podstawie decyzja o zwolnieniu go ze służby w Policji są wadliwe i dodał: "(...) art. 132 Ustawy o Policji (...) według orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt 36/00 z dnia 31 października 2002 roku uznany został za sprzeczny z art. 2 oraz art. 5 Konstytucji RP i uchylony".
Komendant Stołeczny Policji pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r. na podstawie art. 65 § 1 Kpa przekazał sprawę Komendantowi Głównemu Policji - zgodnie z właściwością.
Komendant Główny Policji powziął wątpliwości, co do trybu rozpatrzenia niniejszej sprawy. Po pismach wyjaśniających, w tym wskazujących zainteresowanemu ewentualne podstawy prawne (art. 156, art. 145, art. 154, art. 155 Kpa) jego żądania, pismem z dnia 11 lipca 2012 r. S.B. poinformował, iż wnosi o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia 5 stycznia 2001 r. w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i przywrócenie do służby w Policji na postawie art. 42 ustawy o Policji. Ponadto wskazał, iż wyrok uniewinniający go od zarzutu popełnienia przestępstwa stanowi podstawę do przywrócenia go do służby w Policji.
Decyzją z dnia 1 sierpnia 2012 r. Komendant Główny Policji odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji, podkreślając, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 Kpa.
Na skutek odwołania sprawę rozpatrzył Minister Spraw Wewnętrznych, który decyzją z dnia 18 września 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 Kpa utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 1 sierpnia 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji nr [..]z dnia 5 stycznia 2001 r. w sprawie zwolnienia S.B. ze służby w Policji.
Analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy organ II instancji nie stwierdził wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa, nakazujących stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z dnia 5 stycznia 2011 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Rozkaz ten został wydany przez organ właściwy. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Natomiast podstawę prawną rozkazu stanowił art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Przepis ten ma charakter obligatoryjny.
Orzeczeniem Komendanta Stołecznego Policji z dnia 24 października 2000 r., utrzymanym następnie w mocy przez orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 11 grudnia 2000 r., S.B. został uznany winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji. Wskazane ostateczne orzeczenia dyscyplinarne pozostają w obrocie prawnym i stosownie do art. 135 r ust. 5 ustawy o Policji, brak jest możliwości prawnej do ich weryfikacji, z uwagi na upływ 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Stąd też, nadal istnieje przesłanka, na podstawie której Komendant Stołeczny Policji zwolnił policjanta ze służby w Policji.
Na etapie badania przesłanek nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu nie można badać prawidłowości prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, ani wzruszyć samego orzeczenia dyscyplinarnego. Postępowanie to jest bowiem uregulowane odrębnymi przepisami rozdziału 10 ustawy o Policji.
Stąd też mylne jest stanowisko S.B. wskazujące, iż w niniejszej sprawie fakt uniewinnienia go wyrokiem Sądu Karnego od zarzucanego czynu jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji. W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec funkcjonariusza Policji ma charakter postępowania represyjnego. Oznacza to, że w istocie przeciwko policjantowi toczyć się może kilka postępowań, ale tylko w postępowaniu karnym, bądź dyscyplinarnym chroni oskarżonego (bądź obwinionego) domniemanie niewinności. Innym natomiast rodzajem postępowania, które toczyć się może "przeciwko" policjantowi jest postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby. W szczególności zagadnienie "domniemania niewinności" nie dotyczy zagadnienia istotnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby (w tym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji).
Nadmienić również należy, że skoro ustawodawca dopuścił, by za ten sam czyn policjant ponosił odpowiedzialność dyscyplinarną niezależnie od odpowiedzialności karnej, to liczyć się musiał z sytuacją w której wcześniejsze orzeczenie (z reguły dyscyplinarne) będzie odmienne w zakresie orzekania o winie od późniejszego (z reguły przed Sądem powszechnym).
S.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił organom Policji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez błędne przyjęcie, że rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia 5 stycznia 2001 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy Komendant Stołeczny Policji wydając ten rozkaz rażąco naruszył art. 97 § 1 pkt. 4 w zw. z art. 100 § 2 Kpa, w związku z art. 6, 8 i 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowiek i Podstawowych Wartości poprzez przeprowadzenie postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby i zakończenie go przedmiotowym rozkazem przed wydaniem przez Sąd Powszechny prawomocnego wyroku rozstrzygającego odpowiedzialność karną skarżącego za czyny, za które orzeczono karę dyscyplinarną zwolnienia ze służby, będącą podstawą wydania rozkazu.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż w postępowaniu dyscyplinarnym skarżący został uznany za winnego popełnienia dwóch zarzutów. Pierwszy z nich jest tożsamy z zarzutem karnym, z popełnienia którego skarżący został prawomocnym wyrokiem Sądu Karnego po blisko 12 latach uniewinniony. Drugi zarzut, dotyczący dyscypliny służby patrolowej nadal ostał się. Zatem nie wiadomo jakie byłoby ostateczne orzeczenie dyscyplinarne, przy założeniu udowodnienia winy jedynie drugiego zarzutu.
Sąd zauważył również, iż skarżący nie skarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ostatecznego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Głównego Policji. Nadto wobec kategorycznego brzmienia art. 135 r ust. 5 ustawy o Policji (rozdział 10 dotyczący postępowania dyscyplinarnego) obecne wzruszenie orzeczenia dyscyplinarnego nie jest w polskim systemie prawnym możliwe.
Następnie Sąd I instancji wskazał, iż zagadnienie nieważności danej decyzji można rozpatrywać jedynie zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym sprawy istniejącym w chwili podejmowania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Dlatego niniejsza sprawa mogła być rozpatrywana przez oba organy jedynie z uwzględnieniem tej zasady i ta zasada warunkuje, poprzez sferę obszaru kontroli, wynik sprawy. Sąd podkreślił, iż to sam skarżący ostatecznie wskazał tryb stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), jako właściwy dla rozpatrzenia jego żądania, choć Komendant Główny Policji wskazywał alternatywnie na cztery tryby postępowania (art. 156, art. 145, art. 154, art. 155 Kpa). Trybem wskazanym przez skarżącego jest związany zarówno organ I i II instancji jak i sąd administracyjny.
Sąd wyjaśnił, że w tym zakresie oba organy zbadały sprawę w zakresie szerszym niż wniosek skarżącego, który odgraniczał się jedynie do art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, rozpatrując sprawę w oparciu o wszystkie możliwe w tym stanie faktycznym przesłanki stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego.
Organy obu instancji nie stwierdziły rażącego naruszenia prawa przez Komendanta Stołecznego Policji podczas wydawania przedmiotowego rozkazu z dnia 5 stycznia 2001 r. Prawidłowo została wówczas zastosowania norma art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji oraz rozkaz został wydany przez prawidłowo reprezentowany organ (art. 32 ust. 1 ustawy o Policji). Sąd przypomniał również, iż cały czas pozostawało w obrocie ostateczne orzeczenie dyscyplinarne.
W ocenie Sądu I instancji, istotny w niniejszej sprawie jest także przepis art. 156 § 2 Kpa, a zatem gdyby nawet przedmiotowy rozkaz był dotknięty wadami skutkującymi jego nieważność, nie można by było z uwagi na znaczy upływ czasu stwierdzić jego nieważności w tym trybie.
Sąd dodał również, że w skardze zawarto istotne zagadnienie – oczywistej sprzeczności 1) zarzutu dyscyplinarnego z treścią wyroku Sądu karnego. Przy czym sprzeczność ta dotyczy istoty zarzucanego czynu - co do aspektu jego popełnienia - a zatem nie można tu mówić o rozbieżności pomiędzy dyscypliną służbową i przestępstwem (które to pojęcia nie oczywiście są tożsame), ale o zdarzeniu, którego istnienie Sąd Karny zakwestionował. Taka rozbieżność pomiędzy orzeczeniem dyscyplinarnym a wyrokiem karnym, sprowadzająca się w istocie do nieistnienia danego zdarzenia, jest z punktu praworządności oczywiście niedopuszczalna. Jednakże skarżący wybrał tryb stwierdzenia nieważności na rozwiązanie tego dylematu. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji odnosi się do stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili podejmowania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z tych też przyczyn nie jest to instytucja właściwa do rozstrzygania przedmiotowej sprawy, nie uwzględnia bowiem aspektu czasowego sprawy - nowej oceny danego czynu dokonanej przez Sąd Karny.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S.B., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów wskazanych w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 września 2012 r., tj. art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 § 2 kpa oraz art. 6, 8 i 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności;
2) art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 września 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji nr 111 z dnia 1 sierpnia 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji nr [..]z dnia 5 stycznia 2001 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, w wyniku niezbadania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że utrzymanie w mocy ww. decyzji było wadliwe ze względu na to, że rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji nr [..]z dnia 5 stycznia 2001 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji został wydany z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 § 2 kpa, w związku z art. 6, 8 i 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez przeprowadzenie postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby i zakończenie go przedmiotowym rozkazem przed wydaniem przez sąd powszechny prawomocnego wyroku rozstrzygającego odpowiedzialność karną skarżącego za czyny, za które orzeczono karę dyscyplinarną zwolnienia ze służby, będąca podstawą wydania rozkazu.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której skarżący zostaje zwolniony ze służby na podstawie orzeczenia organu dyscyplinarnego, stwierdzającego, że doszło do popełnienia przestępstwa, a następnie po wielu latach zostaje prawomocnie uniewinniony, a organ nie bierze tego faktu pod uwagę. W państwie praworządnym musi istnieć mechanizm, który po pierwsze, zapobiega takim sytuacjom, a po drugie, pozwala uchylić skutki niewłaściwych orzeczeń organów dyscyplinarnych. Ani organy władzy publicznej, ani sądy nie mogą tolerować takiej sytuacji, twierdząc, że w takim przypadku nie doszło do rażącego naruszenia prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 wskazanej wyżej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zastosowanie sankcji nieważności decyzji jest dopuszczalne tylko w razie wystąpienia jednej z enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła żadna z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 156 § 1 pkt 1–7 Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej nie wyprowadzono żadnej z kwalifikowanych wad.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide: wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 910).
Instytucja stwierdzenia nieważności stanowi nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji i jest odstępstwem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, iż organ wszczynający postępowanie w sprawie nieważności decyzji, uruchamia postępowanie w nowej sprawie, nigdy zaś nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji. Skoro zatem istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, to również Sąd I instancji winien jedynie ocenić, czy organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż w sprawie wystąpiły bądź nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Wobec tego organ badając, czy w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie.
Powyższe oznacza, że z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Zatem tylko w przypadku stwierdzenia przez organ, że zaistniało rażące naruszenie prawa, możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji.
W niniejszej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia 18 września 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji nr [..]z dnia 5 stycznia 2001 r. o zwolnieniu ze służby S.B..
Zauważyć należy, że podstawę prawną powołanego rozkazu personalnego z dnia 5 stycznia 2001 r. stanowił art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w Policji w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, przy czym pojęcie "zwalnia się" ma obligatoryjny charakter. Właściwy organ Policji ma zatem obowiązek wydania decyzji o zwolnieniu policjanta w przypadku ostatecznego orzeczenia dyscyplinarnego. Organ Policji jest bowiem związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym i nie może go nie wykonać.
Zaznaczyć również należy, że na etapie badania przesłanek nieważności decyzji o zwolnieniu nie można badać prawidłowości prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, ani wzruszyć samego orzeczenia dyscyplinarnego. Postępowanie to jest bowiem uregulowane odrębnymi przepisami ustawy o Policji (rozdział 10). Wskazać należy, że art. 135r dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 29 października 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1873) zmieniającej z dniem 29 listopada 2003 r. ustawę o Policji stanowi, że postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Jeżeli zatem skarżący był niezadowolony z orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym, to do czasu wejścia w życie wskazanej wyżej noweli mógł wystąpić z żądaniem wzruszenia tego postępowania, czego jednakże nie uczynił.
Stąd mylne jest stanowisko skarżącego wskazujące, że w niniejszej sprawie fakt uniewinnienia go wyrokiem Sądu od zarzucanego czynu jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji wydanej na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji.
Odnosząc się do naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich, podniesionych w skardze zarzutów, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 184 Ppsa, błędne uzasadnienie tylko wówczas może stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdy rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Jeśli mimo błędnego uzasadnienia wyrok odpowiada prawu nie ma podstaw do jego kwestionowania. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał zaś, w jaki sposób brak odniesienia się Sądu I instancji do wszystkich zarzutów zawartych w skardze wpłynął na treść rozstrzygnięcia Sądu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoncentrowanie się w tej sprawie przez Sąd I instancji na kwestiach mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia i pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, nie stanowi uchybienia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z tym zarzuty skargi kasacyjnej są chybione, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł, jak w sentencji.