Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 1816/04Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. N. na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko Dyrektora Generalnego Podlaskiego Urzędu Wojewódzkiego (K/126/02). W uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie Szefa Służby Cywilnej jest co prawda decyzją administracyjną, ale skarga na nie podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona bez dopełnienia warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, ponieważ wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie poprzedził złożeniem do Szefa Służby Cywilnej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stosownie do art. 127 § 3 kpa.
Skargą kasacyjną z dnia 9 września 2005 r. zaskarżono powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący nie wyczerpał w postępowaniu przed organem administracji przysługujących mu środków zaskarżenia.
Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego jej rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów procesowych według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżone rozstrzygnięcie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...], nr [...] zapadło na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania (pisma z 28 stycznia i 17 marca 2004 r.) od wyniku konkursu, stosownie do § 16 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz. U. nr 91, poz. 1028). Skoro skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji, to zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadło z obrazą art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2003 r. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Pismem z [...], znak: [...] skarżący został wezwany do uzupełnienia dokumentów poprzez dostarczenie kopii poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego do dostępu do informacji oznaczonych klauzulą "tajne". Od tego wezwania skarżący złożył pismo zatytułowane "odwołanie" do Szefa Służby Cywilnej, który odpowiedział na nie zaskarżonym pismem z dnia [...], nr [...]. Wynika z tego jednoznacznie, że pisma zespołu konkursowego z 22 stycznia 2004 r. nie można uznać za wynik konkursu w rozumieniu § 16 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 3 listopada 1999 r., ponieważ jest to czynność materialno-techniczna wezwania w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Tego rodzaju czynności mają charakter działań techniczno-procesowych mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nie przysługują od nich żadne środki zaskarżenia. W rezultacie nie można przyjąć, że pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...], nr [...] odpowiadające na zarzuty skarżącego w tym zakresie było decyzją administracyjną.
Dopiero uchwałę zespołu konkursowego z 10 lutego 2004 r. w sprawie dopuszczenia do udziału w konkursie (k/126/02) można uznać za wynik konkursu w rozumieniu § 15 i 16 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 3 listopada 1999 r., o której to uchwale skarżący J. N. został poinformowany pismem Szefa Służby Cywilnej z [...] i od którego złożył odwołanie w terminie przewidzianym w § 16 ust. 1 cyt. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów (pismo z 17 marca 2004 r.). Tak więc dopiero w tym zakresie Sąd I instancji mógł uznać, że zaskarżone pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko Dyrektora Generalnego Podlaskiego Urzędu Wojewódzkiego jest aktem podlegającym kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne – por. wyrok NSA z 14 września 2004 r., OSK 460/04, niepubl. Błędnie jednak Sąd przyjął, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, czym naruszył art. 52 p.p.s.a., ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie Szefa Służby Cywilnej zapadło w wyniku złożonego przez skarżącego odwołania pismem z 17 marca 2004 r.
Z tych względów, działając na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało uwzględnić poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Wobec jednoznacznego brzmienia art. 203 pkt 1 p.p.s.a. nie można przyjąć, że na podstawie tego przepisu stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się od organu zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku, gdy w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej zostało uchylone postanowienie sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi lub o umorzeniu postępowania. Przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. wyraźnie wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem sądu pierwszej instancji uwzględniającym lub oddalającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę – por. wyr. NSA z 25 lipca 2005 r., II OSK 552/05, niepubl. Z tego powodu nie uwzględniono wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania.