Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14.09.2005 r. sygn. akt II SA/Sz 950/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę L. Ś. i Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]. Decyzją tą Prezydent, po wznowieniu postępowania administracyjnego, uchylił własną decyzję z dnia 28.11.2003 r. w sprawie rejestracji pojazdu Opel Astra, należącego do L. Ś. i Z. Ś. z tego względu, iż otrzymał prawomocną decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...], którą ten organ uchylił swoją decyzję z dnia 10.10.2003 r. o rejestracji tego pojazdu, uprzednio należącego do P. S. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zasady rejestracji pojazdów określa ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.) i zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany.
W niniejszej sprawie dowód rejestracyjny, na podstawie którego skarżący dokonali rejestracji samochodu Opel Astra, został wyeliminowany z obrotu prawnego, a skoro organ właściwy w sprawie rejestracji tego samochodu powziął wiadomość o tym fakcie, to zasadnie wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, zatem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli L. Ś. i Z. Ś., reprezentowani przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym polegającą na przyjęciu, że wyeliminowanie z obrotu prawnego dowodu rejestracyjnego na rzecz poprzedniego właściciela, powoduje niemożliwość rejestracji pojazdu na rzecz nowego właściciela oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 8 kpa poprzez uznanie, iż były podstawy do wznowienia postępowania w odniesieniu do rejestracji pojazdu aktualnych właścicieli, z uwagi na uchylenie rejestracji pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Wojewódzki Sąd uznał postępowanie organów za zgodne z art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i stwierdzono, iż działania organów rażąco naruszają podstawową zasadę prawa własności, wyrażoną w art. 140 kc, a terminem "właściciel" posługuje się również ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 73 ust. 1, zgodnie z którym za właściciela należy uważać każdego, komu służy prawo własności do rzeczy, tu - pojazdu samochodowego. Art. 73 ust. 1 należy stosować w kontekście unormowań prawa cywilnego, zatem skoro skarżący nabyli własność samochodu, korzystają ze statusu właściciela i posiadają uprawnienia obejmujące prawo do zarejestrowania samochodu, a postępowanie organów i wyrok Sądu uniemożliwiają skarżącym korzystanie ze swego prawa własności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna składa się m.in. z przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Oznacza to, że elementy te powinny się uzupełniać w ten sposób, że postawione zarzuty, jako podstawy skargi kasacyjnej, powinny być w uzasadnieniu wyjaśnione. Inaczej mówiąc, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie powinny stanowić spójną całość.
W niniejszej skardze kasacyjnej postawiono zaskarżonemu wyrokowi zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym przez błędną wykładnię tego przepisu, jednak w uzasadnieniu w istocie nie wyjaśniono tego zarzutu. W uzasadnieniu skargi stwierdzono tylko, iż Sąd uznał za zgodne z tym przepisem działanie organów, natomiast głównie podniesiono, że działania organów rażąco naruszają podstawową zasadę prawa własności wynikającą z art. 140 kc i odniesiono się do art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 140 kc. Oceniając zaskarżoną decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśniał regulację zawartą w art. 72 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i jej znaczenie w sprawie, natomiast w skardze kasacyjnej, choć zarzucono Sądowi błędną wykładnię tego przepisu, to zajęto się art. 140 kc i art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
Art. 72 ust. 1 dotyczy dokumentów wymaganych przy rejestracji pojazdu, natomiast art. 73 ust. 1 reguluje tryb rejestracji, właściwość i obowiązki organu dokonującego rejestracji. W przepisie tym wskazano, że rejestracji dokonuje się na wniosek właściciela, jednak nie to zagadnienie było przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 183 § 1 ppsa jest związany granicami skargi kasacyjnej, a wobec tego, że – jak wynika z art. 176 ppsa – jednym z elementów tej skargi są podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, związanie to dotyczy tego elementu jako całości. Art. 183 § 1 ppsa dopuszcza nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, ale nie miało to miejsca w niniejszej sprawie, a wobec tego Naczelny Sąd był związany granicami skargi takimi, jakie zawiera pismo z dnia 10.11.2005 r., to jest zarzutem naruszenia art. 72 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, przez błędną jego wykładnię i niewyjaśnienie tego zarzutu w uzasadnieniu.
Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd nie może uzupełniać, poprawiać skargi kasacyjnej ani domyślać się o co skarżącemu chodzi. Niewyjaśnienie w uzasadnieniu niniejszej skargi jej zarzutów zmuszałoby Naczelny Sąd do takich czynności, do czego nie jest ani uprawniony, ani zobligowany, gdyż z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Taka wada skargi kasacyjnej powoduje, iż zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest bezskuteczny.
Niniejsza skarga kasacyjna zawiera też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 8 kpa, bez wskazania czy chodzi o naruszenie, o którym mowa w pkt 1 czy pkt 2 art. 174 ppsa. Podkreślić należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych i wobec tego podstawy kasacyjne powinny wskazywać przepisy, które Sądy te stosowały, a dotyczy to zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Kodeks postępowania administracyjnego nie jest aktem prawa materialnego, a wobec tego wskazanie, iż wyrok narusza art. 145 § 1 pkt 8 kpa, jeśliby miało być podstawą, o której mowa w art. 174 pkt 1 ppsa (naruszenie prawa materialnego) jest nietrafne, natomiast jeśliby zatem chodziło o naruszenie prawa procesowego, to wojewódzkie sądy nie procedują wg reguł tego aktu, ale jedynie w jego świetle oceniają działanie organów, to również nosi taką samą cechę.
Jak wynika z powyższego skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, przy czym dotyczy to skargi kasacyjnej Z. Ś. Z akt sprawy bowiem wynika, iż tylko on wniósł skargę kasacyjną skutecznie.
Art. 177 § 1 ppsa stanowi, że skargę kasacyjną wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. O sporządzenie uzasadnienia wystąpił Z. Ś. i tylko jemu został doręczony wyrok z uzasadnieniem (art. 142 § 2 ppsa). Nadto skarga kasacyjna powinna zostać należycie opłacona i wpis od niej wniósł tylko Z. Ś. Natomiast L. Ś. wyrok z uzasadnieniem nie został doręczony, ani też nie wniósł on wpisu od skargi. Jego skarga jest zatem niedopuszczalna.
Wobec powyższego skargę Z. Ś. należało oddalić na podstawie art. 184 ppsa zaś L. Ś. odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ppsa.