Uzasadnienie
A.O.–S. pismem z dnia 14 listopada 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na akt administracyjny – pismo Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy (znak nr [..]) z dnia [..] października 2016 r. w sprawie odmowy zawarcia najmu lokalu" zarzucając naruszenie przepisów § 31 ust. 1, ust. 1 pkt 2, ust. 2 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy w zw. z art. 618 § 1 k.r.i o. oraz przepisów art. 6,7,8,77 § 1 i 80 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie "decyzji" w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt: II SA/Wa 2169/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.O.-.S., wskazując w uzasadnieniu postanowienia, że przedmiotem zaskarżenia było pismo informujące o uchwale Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy z dnia [..] czerwca 2016 r., nr [..], które nie zawierało rozstrzygnięcia, a tym samym nie ma charakteru administracyjnoprawnego. Sąd I instancji wyjaśnił także, że regulacja prawna określona w art. § 31 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 nie stanowi dla lokatora podstawy do żądania objęcia kontrolą sądu administracyjnego oświadczenia woli składanego w imieniu dzielnicy m.st. Warszawy, wyrażonego w uchwale jej zarządu. Uchwała taka nie jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 19990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 446) i także nie mogłaby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła skargę kasacyjną zarzucając:
- - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718) oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez odmowę dokonania kontroli działalności administracji publicznej,
- - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W związku z powyższymi zarzutami skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Odnosząc się do wniosku skarżącego o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, Naczelny Sąd Administracyjny zastosował w sprawie art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., który stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania.
Przypomnieć należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116).
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji błędnie odrzucił skargę, podczas gdy były podstawy do jej rozpoznania, jako skargi wniesionej na uchwałę z zakresu administracji publicznej, podlegającej kontroli sądów administracyjnych, czym naruszył przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 6 p.p.s.a. i w zw. z art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych.
Zarzutu tego nie można podzielić.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej skupia się na twierdzeniu, że przedmiotem zaskarżenia była uchwała Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy z dnia [..] czerwca 2016 r., nr [..], co wynikało z treści skargi; a tym samym podlegała ona rozpoznaniu. Powołując się na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt: OSK 1319/14, iż kontroli sądu administracyjnego podlega akt o zakwalifikowaniu, bądź odmowie zakwalifikowania i umieszczenia wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 oraz na uchwałę NSA z dnia 21 lipca 2008 r., I OPS 4/08, w której wskazano, że uchwała odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. - w skardze kasacyjnej wywiedziono, że "nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa sprawa, tj. zaskarżona uchwała ma charakter uchwały z zakresu administracji publicznej i mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego".
Przede wszystkim wskazać należy, że powołane w skardze kasacyjnej orzeczenia w istocie potwierdzają możliwość zaskarżenia uchwały o zakwalifikowaniu, bądź odmowie zakwalifikowania i umieszczenia wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy.
Skarżąca kasacyjnie choć zauważa, że uchwała Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy z dnia [..] czerwca 2016 r., nr [..], zawiera jedynie stanowisko władz dzielnicy, będące odpowiedzią na ofertę lokatora dotycząca zawarcia z nim umowy, to następnie wywodzi, że dotyczyła ona odmowy zakwalifikowania A.O.–S. do zawarcia umowy najmu lokalu przy ul. [..] w W. oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu, w konsekwencji wywodząc prawo do jej zaskarżenia i następnie podnosząc argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi na uchwałę.
Jednakże z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyraźnie wynika, że przedmiotem rozstrzygnięcia było pismo z dnia [..] października 2016 r., nr [..]. Sąd wskazał, że pismo to jest pismem informującym o uchwale Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy z dnia [..] czerwca 2016 r., nr [..] i nie podlega wobec tego zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Akta sprawy wskazują jednoznacznie, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na akt - pismo Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy (nr [..]) z dnia [..] października 2016 r. w sprawie odmowy zawarcia najmu lokalu, wnosząc o uchylenie decyzji (w osnowie) /aktu (w uzasadnieniu), a zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, uzasadnienie wniesionej skargi nie wskazuje, że przedmiot zaskarżenia był inny niż wskazany w petitum skargi. Nie mogły więc odnieść zamierzonego skutku argumenty dotyczące niewłaściwego odrzucenia skargi przez Sąd I instancji i odmowy poddania zaskarżalnego aktu kontroli sądowej, tym bardziej, że uchwała Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy z dnia [..] czerwca 2016 r. nr [..] w sprawie rozpatrzenia wniosku pani A.O.-S. o zawarcie umowy najmu zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu, po śmierci najemcy lokalu, nie jest uchwałą w sprawie odmowy zakwalifikowania skarżącej do zawarcia umowy najmu lokalu oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu, do których to odwołuje się argumentacja skargi kasacyjnej, odnosząc się do ich zaskarżalności na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, której zarzuty w niniejszej sprawie były chybione wobec rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniesioną skargę kasacyjną oddalił w oparciu o art. 184 p.p.s.a.