Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1173/16 oddalił skargę D. S. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.
Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), zwolnił skarżącego ze służby w Policji z [...] kwietnia 2016 r. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, iż [...] kwietnia 2016 r. w miejscowości [...] skarżący, prowadząc w stanie nietrzeźwości samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu - jadącemu drogą krajową nr [...] od [...] w kierunku [...] - pojazdowi [...] nr rej. [...], w wyniku czego doszło do zderzenia się pojazdów. Zwartość alkoholu we krwi funkcjonariusza wyniosła: badanie I - 0,90 promila alkoholu we krwi, badanie II - 0,74 promila, badanie III - 0,63 promila. Przedmiotowe zachowanie wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 178a § 1 K.k. Popełnienie tego czynu jest oczywiste i uniemożliwia dalsze pozostanie w służbie wymienionego funkcjonariusza.
Organ podał także, że ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej z [...] kwietnia 2016 r. sporządzonej przez A. J. - specjalistę Zespołu ds. Kadr i Szkolenia KPP w [...] wynika, że w ww. dacie Komendant Powiatowy Policji w [...] poinformował - przebywającego w Samodzielnym Publicznym Zespole Zakładów Opieki Zdrowotnej w [...] - skarżącego, iż doręcza mu ww. rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji. Funkcjonariusz odmówił odebrania i podpisania ww. rozkazu. Jeden egzemplarz rozkazu pozostawiono funkcjonariuszowi w szafce.
Skarżący od powyższego rozkazu złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego rozkazu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie art. 7, art. 9, art. 10 i art. 11 oraz art. 107 § 3 i art. 108 K.p.a., a także art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.
Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] podzielił w całości stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w [...] i decyzją z [...] maja 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny z [...] kwietnia 2016 r., nr [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego stwierdził, iż Komendant Powiatowy Policji w [...] zważył, stosownie do art. 7 K.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym tożsamym z interesem służby pozostaje bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Wcześniejsze, prawidłowe wykonywanie czynności służbowych przez policjanta, w żaden sposób nie równoważy bowiem ani nie znosi skutków zdarzenia z [...] kwietnia 2016 r., w tym jego społecznego wydźwięku.
Organ odwoławczy zaznaczył również, że [...] kwietnia 2016 r., po uprzedniej pisemnej zgodzie lekarza prowadzącego - ordynatora Oddziału Chirurgicznego Samodzielnego Publicznego Zespołu ZOZ w [...], została wymienionemu funkcjonariuszowi odczytana treść protokołu informującego o wszczęciu postępowania administracyjnego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Jednocześnie poinformowano go o przysługujących mu prawach wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym o prawie wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów.
Skarżący nie zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego zarówno w miejscu prowadzenia postępowania, jak i w KPP w [...], już po doręczeniu decyzji. Skarżący zgłosił jedynie zamiar ustanowienia pełnomocnika, co uczynił [...] kwietnia 2016 r. oraz oświadczył, że nie prowadził pojazdu, a po chwili oświadczył, że prowadził pojazd ale dopiero po kolizji z drugim pojazdem spożył alkohol.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji prawidłowo przyjął, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, dające podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że wymieniony prowadził [...] kwietnia 2016 r. w miejscowości [...] samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości. Potwierdzają to zeznania świadków, wyniki badania krwi oraz pozostała zgromadzona w sprawie dokumentacja.
Końcowo organ odwoławczy wskazał, iż nadanie klauzuli rygoru natychmiastowej wykonalności miało na celu zwolnienie ze służby policjanta, który popełnił czyn o znamionach przestępstwa. W organach Policji, instytucji stojącej na straży praworządności, nie może być miejsca dla osób, które świadomie popełniają czyny zabronione przepisami prawa. Jednocześnie rola i zadania Policji wyrażające się w służbie społeczeństwu, uzasadniają natychmiastowe eliminowanie ze struktur Policji funkcjonariuszy, którzy osłabiają autorytet władzy przez działania niezgodne z prawem, którego przestrzeganie mają kontrolować. Czyn, który popełnił skarżący ma zdecydowanie negatywny wpływ na wizerunek Policji, jako instytucji zaufania społecznego. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 108 § 1 K.p.a. jest nieuzasadniony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 80 i art. 81 oraz art. 107, art. 108 i art. 109 K.p.a., a także art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił powyższą skargę skarżącego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Podał, że użycie przez ustawodawcę w art. 41 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy zwrotu, iż policjanta "można zwolnić" przy spełnieniu przesłanek określonych w powyższym przepisie, oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Z tego względu kontrola sądowa aktu administracyjnego o charakterze uznaniowym jest ograniczona do zbadania, czy orzeczenie takie nie nosi znamion dowolności.
Sąd nie jest uprawniony do badania innych przesłanek podejmowania decyzji, w tym - względów celowości czy słuszności. Wskazane powyżej przesłanki dotyczące stosowania omawianego przepisu oraz istotna dolegliwość przewidzianej względem funkcjonariusza Policji sankcji przemawiają za możliwością stosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w przypadkach niewątpliwych, ustalonych przy wykorzystaniu całokształtu instrumentów służących kwalifikacji normatywnej danego czynu jako typu przestępstwa objętego dyspozycją omawianego przepisu. Oczywistość popełnienia przestępstwa musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych indywidualnej sprawy i można o niej mówić jedynie wówczas, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń wynika z ustalonych okoliczności w sposób tak ewidentny, że wykluczone jest rozważanie innych wariantów
W ocenie Sądu I instancji, organ Policji prawidłowo stwierdził fakt "oczywistego" popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa oraz zasadnie uznał, że popełnienie tego czynu uniemożliwia jego dalsze pozostanie w służbie. Jakkolwiek bowiem postępowanie przygotowawcze w przedmiocie popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. nie zostało w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego zakończone, to jednak organ zbadał i trafnie ocenił - na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego - że spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.
Sąd I instancji stwierdził, że ustalony przez organy stan faktyczny sprawy stanowił podstawę do przyjęcia oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu, o jakim mowa w art. 178a § 1 K.k. Skarżący, prowadząc samochód marki [...] w stanie nietrzeźwości, co potwierdziły przeprowadzone badania, popełnił czyn o znamionach ww. przestępstwa. Dla uznania, że zaistniały przesłanki do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest konieczne przyznanie się do winy, jeżeli z całokształtu okoliczności sprawy wynika oczywistość popełnienia czynu, a taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Sąd podkreślił także, że oświadczenie skarżącego złożone w szpitalu [...] kwietnia 2016 r., a następnie rozwinięte w odwołaniu i w skardze do Sądu, odnośnie "spożycia bliżej nieokreślonego napoju, którym mógł być alkohol" po kolizji pojazdów - nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i stanowi wyłącznie przyjętą linię obrony, która nie może odnieść oczekiwanego przez niego skutku.
Następnie Sąd I instancji wskazał, że nie można zgodzić się ze skarżącym, że w toku postępowania organ dopuścił się naruszenia art. 7 K.p.a. Zwrócił uwagę, że organ Policji zważył bowiem słuszny interes skarżącego oraz interes społeczny, w tym przypadku rozumiany jako interes służby, zasadnie uznając, że dalsze pozostanie skarżącego w szeregach formacji nie jest możliwe. Sąd podniósł, że w interesie społecznym, związanym ze szczególną rolą Policji jako podmiotu zaufania publicznego, jest aby funkcjonariuszami Policji pozostawały osoby o nieposzlakowanej opinii, co do których nie ma nawet podejrzeń dotyczących popełnienia czynu zabronionego. Zaznaczył, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie zasad przestrzegania prawa i norm etycznych.
W świetle powyższego brak było podstaw do uznania, że organy administracji publicznej przekroczyły granice uznania administracyjnego, określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zaś wydane w sprawie decyzje noszą cechy dowolności. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie nie tylko przedstawiły zebrany w sprawie materiał dowodowy, ale również rozważyły jego moc dowodową, w wyniku czego doszły do przekonania, że spełnione zostały przesłanki zastosowania danej normy w sprawie. Ustalony stan faktyczny skutkuje przyjęciem, że popełnienie czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. było oczywiste.
Ponadto, w związku ze śledztwem prowadzonym przeciwko skarżącemu przez Prokuraturę Rejonową w [...], organy prawidłowo przyznały prymat interesu społecznego (interesu służby) nad słusznym interesem skarżącego. Trafnie bowiem przyjęły, że interes służby - jako dobro nadrzędne - uzasadnia konieczność niezwłocznego rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego. Sąd podkreślił, że doświadczony funkcjonariusz, a takim jest niewątpliwie skarżący legitymujący się stażem ponad 20 lat służby, winien zdawać sobie sprawę jak dużym zagrożeniem dla uczestników ruchu drogowego, w tym pieszych, może być samochód prowadzony przez nietrzeźwego kierowcę. W dobie, gdy Policja, jako formacja stojąca na straży bezpieczeństwa obywateli i przestrzegania porządku publicznego, kładzie ogromny nacisk na podniesienie bezpieczeństwa na drogach, a tematyka zagrożeń w ruchu drogowym omawiana jest na większości odpraw służbowych, nie ma możliwości tolerowania w szeregach Policji osób, które w tak drastyczny sposób naruszają podstawowe zasady bezpieczeństwa.
Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji doszło do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. z uwagi na okoliczność, że rozkaz personalny został wydany i doręczony skarżącemu (który odmówił jego przyjęcia) [...] kwietnia 2016 r. Zdaniem Sądu uchybienie to jednak nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zwrócił wagę, że zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. może odnieść powyższy skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienia uniemożliwiły jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
Skarżący [...] kwietnia 2016 r., po uprzedniej pisemnej zgodzie lekarza prowadzącego na udział w czynnościach postępowania, został zapoznany z treścią protokołu informującego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Został także poinformowany o przysługujących mu uprawnieniach, w tym o prawie wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów. Skarżący nie zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego, nie uczynił tego również po doręczeniu rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, pomimo że szpital opuścił [...] kwietnia 2016 r. w stanie ogólnym dobrym - co wynika z Karty informacyjnej leczenia szpitalnego.
Skarżący nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych (np. o przesłuchanie świadków), nie uczynił tego również ustanowiony przez niego pełnomocnik w toku postępowania odwoławczego. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. nie mógł stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skarżący w złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, przez błędną jego wykładnię oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: “P.p.s.a."), przez nieuwzględnienie naruszenia przez organ art. 7 i art. 10 K.p.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że w zakarżonym wyroku błędnie został zinterpretowany art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, skoro przy przyjęciu zaistnienia tej przesłanki zwolnienia policjanta ze służby uwzględniono tylko i wyłącznie materiał dowodowy zebrany przez organ. Skarżący zwrócił uwagę, że decyzję wydano w ciągu kilku godzin od chwili zdarzenia w okolicznościach uniemożliwiających mu podjęcie jakichkolwiek działań. Znamieniem natomiast przesłanki określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest "oczywistość" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Tym samym nie można przyjąć, że przesłanka ta została spełniona, skoro niedopuszczono dowodów skarżącego.
Następnie skarżący podał, że w skardze zarzucał naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 10 i 7 K.p.a. Wskazywał na bardzo krótki czas jaki organ poświęcił na zebranie dowodów i wydanie decyzji (czas, w którym z uwagi na stan zdrowia skarżący nie mógł ani wziąć czynnego udziału w postępowaniu - nie miał możliwości odniesienia się do zebranego materiału dowodowego, składania wniosków dowodowych). Skarżący podnosił w postępowaniu odwoławczym i w skardze, że w trakcie postępowania był pod wpływem silnych środków przeciwbólowych.
W ocenie skarżącego ww. o koliczności nie wziął pod uwagę zarówno organ II instancji jak również Sąd I instancji. Podobnie jak okoliczności podnoszonej przez skarżącego, że spożywał alkohol po zdarzeniu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd uznał, że popełnienie czynu o znamionach przestępstwa przez skarżącego było oczywiste, że postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia policjanta nie wymaga przeprowadzenia quasi postępowania przygotowawczego. Przy takim założeniu Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, m.in. czy skarżący był w stanie nietrzeźwości w chwili czynu, czy napił się alkoholu po zdarzeniu.
Pismem z dnia 25 stzcynia 2019 r. skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy karnej o sygn. akt II K 616/16.
Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie 13 lutego 2019 r. oddalił wniosek skarżacego o zawieszenie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest znacznie sformalizowanym środkiem zaskarżenia określonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto musi zawierać także wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumie się wskazanie wszystkich przepisów, które – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – miał złamać Sąd I instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym miało polegać naruszenie przez sąd I instancji wszystkich kwestionowanych przepisów. Prawidłowe sformułowanie i uzasadnienie zarzutów kasacyjnych ma istotne znaczenie z uwagi na zakres postępowania kasacyjnego wyznaczony art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. W myśl tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie zostały wymienione w § 2 art. 183 P.p.s.a. Nie rozpoznaje on zatem sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to sąd I instancji.
Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej. Sąd II instancji może więc uwzględnić tylko te przepisy, których złamanie wyraźnie w skardze kasacyjnej zarzucono. Nie może on domniemywać intencji skarżącego kasacyjnie i samodzielnie zmieniać czy uzupełniać postawionych przez niego zarzutów kasacyjnych, a tym bardziej nie jest uprawniony, ani zobowiązany poszukiwać za stronę naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny.
Jeżeli zatem – tak jak w niniejszej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania sądowego, skuteczność omawianego środka zaskarżenia zależy od tego, w jaki sposób sformułowane oraz uzasadnione zostały postawione w skardze kasacyjnej zarzuty.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), albo na zarzucie złamania przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
Rozpatrując skargę kasacyjną w omówionych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż jej zarzuty nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
W ramach zarzutu naruszenia prawa procesowego jako naruszone wskazane zostały dwa przepisy, tj. art. 7 i art. 10 K.p.a. Zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. został sformułowany w sposób nieprawidłowy. Przepis ten składa się z kilku jednostek redakcyjnych zawierających różne regulacje prawne. W orzecznictwie przyjmuje się, że z uwagi na związanie NSA granicami skargi kasacyjnej niezbędne jest wskazanie w niej konkretnych przepisów naruszonych, zdaniem skarżącego, przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i innych jednostek redakcyjnych (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2005 r., I FSK 383/05, postanowienie NSA z 8 lipca 2005 r., I FSK 7/05). Ogólnikowe powołanie się jedynie na artykuł stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej i nie pozwala na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z 22 kwietnia 2008 r., II OSK 395/07).
Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie doprecyzował, jaki przepis jest objęty zarzutem naruszenia przepisów prawa procesowego, co w istocie uniemożliwia odniesienie się do tego wytyku. Zauważyć jedynie można, że Sąd I instancji przyznał, że w toku postępowania przed organem I instancji doszło do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., ale jednocześnie ocenił, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Ocenę tę należy podzielić. W istocie bowiem prawo czynnego udziału skarżącego w postępowaniu przed organem I instancji zostało w pewnym zakresie ograniczone, na co wskazuje zestawienie dat wszczęcia postępowania i wydania decyzji pierwszoinstancyjnej.
Zauważyć jednak należy, że skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania, jak również o przysługujących mu prawach, przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Na etapie postępowania odwoławczego skarżący miał natomiast w pełni zapewnione prawo czynnego udziału w postępowaniu, lecz z prawa tego nie uczynił użytku chociażby przez zgłoszenie wniosków dowodowych dla wykazania zasadności swoich twierdzeń. Na podkreślenie zasługuje również okoliczność ustanowienia przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnika, a zatem prezentowane obecnie twierdzenia o pozostawaniu przez skarżącego pod wpływem silnych środków przeciwbólowych nie mogą odnieść zamierzonego rezultatu. Brak zatem podstaw do uznania, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, co miałoby wyczerpywać przesłankę wznowieniową przewidzianą w art. 145 1 pkt 4 K.p.a.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. zważyć należy, że organ podjął wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy. Przedmiotowa sprawa w znaczeniu materialnym różni się od sprawy karnej, która na etapie postępowania przygotowawczego, a następnie postępowania sądowego ma na celu wykrycie sprawcy przestępstwa i pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej. Celem postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest ustalenie oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i jego skutków dla stosunku służbowego i Policji. Różnice w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ww. postępowań powodują, że okoliczności istotne w jednej z tych spraw, nie są jednak automatycznie istotne w drugiej sprawie. W sprawie niniejszej organ zbadał wszelkie okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia normy prawa materialnego stanowiącej podstawę materialnoprawną decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji.
Organ musiał zatem ustalić, czy skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa, czy popełnienie czynu było oczywiste i czy uniemożliwiało pozostanie policjanta w służbie. W oparciu o przyjęte okoliczności faktyczne organ uznał, że czyn popełniony przez skarżącego wypełnia cechy przestępstwa z art. 178a § 1 K.k., do którego znamion należy bezwypadkowe prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Istotne było więc wykazanie, czy skarżący w takim stanie się znajdował. Skarżący kwestionuje aby w chwili czynu był w stanie nietrzeźwości. Ta jednak okoliczność została przez organy wykazana, zaś Sąd I instancji taką ocenę materiału dowodowego zaaprobował.
Sąd I instancji dokonał szczegółowej i wszechstronnej analizy materiału dowodowego, która potwierdziła ustalenia faktyczne organu. Wywiódł również dlaczego twierdzenia skarżącego odnoszące się do spożywania alkoholu po wypadku nie mogły zostać uwzględnione. Negując prawidłowość ustaleń faktycznych skarżący kasacyjnie w istocie nie podważa argumentacji przedstawianej przez Sąd i prawidłowości wywodu pozwalającego na wyprowadzenie wniosku, że w sprawie wykazana została oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu, o którym mowa w art. 178a § 1 K.k. Nie wskazuje również jakie wnioski dowodowe zostały pominięte przez organ, a które miałyby wpływ na dotychczasową ocenę materiału dowodowego. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.
W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie zarzucił błędną wykładnię przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Błędna wykładnia polega na mylnym zrozumieniu poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub tylko jakiegoś określenia (zwrotu) występującego w jego treści. Skarżący kasacyjnie nie sprecyzował na czym polegała błędna interpretacja przepisu dokonana przez Sąd I instancji.
Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Brak jest ustawowej definicji "oczywistości", o której stanowi art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, gdyż powinno się ją oceniać w okolicznościach indywidualnej sprawy i nie może wynikać tylko z przekonania organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Wskazać należy, iż słowo "oczywistość" to coś pewnego i niebudzącego wątpliwości. Oczywiste popełnienie przestępstwa to popełnienie niebudzące wątpliwości co do rzeczywistego wypełnienia jego znamion. O oczywistości popełnienia czynu można mówić wówczas, gdy stan faktyczny danej sprawy pozwala na stwierdzenie, kto dopuścił się danego czynu, zaś popełniony czyn musi stanowić czyn o znamionach przestępstwa.
Oceny zaistnienia tych przesłanek muszą dokonać samodzielnie organy Policji. W judykaturze przyjmuje się, że oczywistość popełnienia czynu ustala się na podstawie analizy okoliczności konkretnego przypadku. Ocena taka jest możliwa nie tylko wówczas, gdy sprawca został złapany na gorącym uczynku lub przyznał się do popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, ale także w sytuacji, gdy stan faktyczny danej sprawy pozwala na stwierdzenie, kto dopuścił się takiego czynu. Każdorazowo "oczywistość" musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych i można mówić o niej jedynie wówczas, gdy wynika z ustalonych okoliczności w sposób ewidentny, "na pierwszy rzut oka", co nie wyklucza prowadzenia nawet obszernego postępowania dowodowego w tym zakresie (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., I OSK 735/12).
Należy przy tym zauważyć, iż oczywistość musi być przekonująca dla organu, nie jest jednak konieczne wykazanie winy w rozumieniu prawa karnego. Postępowanie w tej materii nie jest bowiem postępowaniem karnym.
Użyte w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji sformułowanie "o znamionach przestępstwa" oznacza konieczność sięgnięcia do przepisów Kodeksu karnego celem odkodowania dyspozycji danej normy karnej. Ani organ, ani Sąd nie są natomiast uprawnieni do badania winy skarżącego i oceny, czy skarżący popełnił przestępstwo stypizowane w art. 178a § 1 K.k.
Nie ulega wątpliwości, że policjant, aby mógł pozostawać w służbie, powinien wyróżniać się nieskazitelną postawą moralną oraz pozostawać "niekarany". W świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to, jaki charakter ma owo naruszenie, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Pozostawienie w służbie policjanta, który utracił warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji, godziłoby w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji.
Takie rozumienie powyższego przepisu wynika również z wyroku Sądu I instancji, wobec czego brak podstaw do uwzględnienia zarzutu błędnej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.