Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Z. B. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie kwota wpisu, ustalona na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynosiła 200 zł. Skarżąca wnosząc skargę uiściła wpis w kwocie 100 zł, wobec czego zarządzeniem z dnia 7 sierpnia 2008 r. wezwano ją do uzupełnienia wpisu w wysokości 100 zł w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono stronie w dniu 22 sierpnia 2008 r., jednak wpis nie został w zakreślonym terminie uzupełniony, co w ocenie Sądu powodowało konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 220 §1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Jednocześnie na rzecz skarżącej zwrócono uiszczony wpis w kwocie 100 zł.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Z. B., reprezentowana przez adwokata K. W., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz przyjęcia skargi jako prawidłowo opłaconej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 214 § 1, art. 220 §1 i 3 P.p.s.a. oraz § 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż skarżąca z własnej inicjatywy wniosła wraz ze skargą wpis w kwocie 100 zł. Wezwana następnie zarządzeniem Sądu do uzupełnienia wpisu w kwocie 100 zł, pisemnie poinformowała Sąd o uiszczeniu takiej kwoty wraz ze skargą, myśląc, iż przeoczono jej wpłatę. O właściwej wysokości wpisu – który wynosił 200 zł – skarżąca nie została pouczona, a z treści wezwania w istocie odczytać można było, że wpis sądowy w niniejszej sprawie wynosi jedynie 100 zł. Dopiero w późniejszym postanowieniu Sąd stwierdził, iż wpis winien wynosić 200 zł. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, iż gdyby w wezwaniu Sąd określił kwotę 200 zł jako obowiązującą, to strona bez wątpienia taką kwotę by uiściła.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W tej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie wystąpiła, stąd Sąd odwoławczy ograniczył się do zbadania postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Za całkowicie nieusprawiedliwiony uznać należy zarzut naruszenia art. 214 § 1 P.p.s.a., który to przepis stanowi, iż do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż Z. B., jako osoba występująca ze skargą na decyzję Wojewody Małopolskiego była zobligowana do uiszczenia wpisu od tej skargi, którego wysokość wynikała z przepisów powołanego rozporządzenia Rady Ministrów. Nie można więc stwierdzić, aby w przedmiotowej sprawie w jakikolwiek sposób naruszony został przepis art. 214 § 1 P.p.s.a., a zarzut czyniony zaskarżonemu orzeczeniu w tym zakresie nie znajduje żadnego uzasadnienia.
Również za niezasadny uznać trzeba zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami w przypadku nieopłacenia pisma, lub jego niewłaściwego opłacenia, w związku z czym nie można nadać mu właściwego biegu, Sąd wzywa wnoszącego do uiszczenia opłaty we właściwej wysokości, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (§ 1), zaś z § 3 wynika, iż w razie niewykonania wezwania do uiszczenia wpisu w zakreślonym terminie pisma wskazane w tym przepisie podlegają odrzuceniu.
W przedmiotowej sprawie zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zastosował art. 220 § 1 P.p.s.a., wzywając Z. B. do uzupełnienia wpisu od skargi. Skarżąca uiściła bowiem wraz ze skargą kwotę 100 zł, podczas gdy w sprawach w przedmiocie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości obowiązuje wpis w kwocie 200 zł, co wynika z § 2 pkt 3 przywoływanego rozporządzenia. Słusznie zatem Sąd I instancji wezwał skarżącą do uzupełnienia wpisu o kwotę 100 zł, wskazując jednocześnie wyraźnie w wezwaniu podstawę dla takiego żądania.
Zasadnie także Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił – wobec nieuzupełnienia wpisu w zakreślonym terminie – skargę Z. B. na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Skoro, zdaniem skarżącej, wezwanie do dokonania uzupełnienia opłaty sądowej zostało sformułowane w sposób budzący wątpliwości, to winna ona była zasięgnąć informacji w tym przedmiocie.
Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.