Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2013 r., I OSK 1365/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną [..] Dystrybucja Spółki Akcyjnej Oddziału w [..] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 21/13 w sprawie ze skargi J.O. i J.O. na bezczynność [..] Dystrybucja Spółki Akcyjnej Oddziału w [..] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wnioskiem z dnia 25 października 2013 r. pełnomocnik skarżących zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 2 wymienionego artykułu, wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie bezsporne jest, że pełnomocnik skarżących sformułował wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną. Należy jednocześnie podkreślić, że pełnomocnik nie brał udziału w postępowaniu prowadzonym przed NSA, a sporządzona przez niego odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona po terminie czternastu dni, o którym mowa w art. 179 P.p.s.a. Została ona bowiem nadana w placówce pocztowej w dniu 7 października 2013 r. (data stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, k. 71 akt sądowych), podczas gdy pełnomocnik skarżących otrzymał odpis skargi kasacyjnej w dniu 20 maja 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 60 akt sądowych).
Przekroczenie czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 179 P.p.s.a. determinuje ocenę zasadności złożonego wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Powyższa konstatacja wynika z wykładni przepisów rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu dokonanej w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I FSK 1045/10 oraz z 30 września 2010 r., sygn. akt I FSK 1544/09, wskazano, że przekroczenie terminu, w którym złożenie wypowiedzi procesowej w formie odpowiedzi na skargę kasacyjną jest dopuszczalne, stanowi przeszkodę do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego za pismo procesowe traktowane przez stronę jako taką odpowiedź.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 uznał, iż art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 P.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. W uchwale tej wyjaśniono ponadto, że nie stanowi odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 P.p.s.a. pismo procesowe strony, wniesione po upływie terminu zakreślonego w tym przepisie. NSA powołał się w tym zakresie na wyrok SN z 2 marca 2010 r., II PK 241/09, Lex nr 589976 oraz wyrok NSA z 16 lipca 2008 r., II OSK 859/07, Lex nr 484868.
Skoro w niniejszej sprawie, pismo w którym sformułowano wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego zostało nadane po upływie terminu zakreślonego w art. 179 P.p.s.a., to wniosek o zasądzenie tych kosztów nie zasługiwał na uwzględnienie. Tym samym nie ma podstaw prawnych do uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2013 r.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 193 P.p.s.a. w zw. z art. 157 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.