Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1380/16

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Po 730/15 oddalił skargę W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie przyznania pomocy w formie składek na ubezpieczenie zdrowotne.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Prezydent Miasta Konina wznowił postępowanie administracyjne dotyczące przyznania W. M. pomocy w formie opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne, zakończonego decyzjami: nr [...], z dnia [...] maja 2012 r.; nr [...], z dnia [...] czerwca 2012 r.; nr [...], z dnia [...] lipca 2013 r.; nr [...], z dnia [...] października 2013 r.; nr [...], z dnia [...] kwietnia 2014 r.; nr [...], z dnia [...] października 2014 r.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że W. M. podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 27 lutego 2014 r. i do dnia 4 lipca 2014 r.

W związku z tym stwierdzono podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] Prezydent Miasta Konina orzekł o:

1. 1) uchyleniu decyzji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w części dotyczącej składek na ubezpieczenie zdrowotne i przyznaniu pomocy w formie składek na ubezpieczenie zdrowotne od 1 do 30 kwietnia 2012 r. oraz odmowie pomocy w formie składek na ubezpieczenie zdrowotne od 1 maja 2012 r.;
2. 2) odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...];
3. 3) uchyleniu decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w części dotyczącej składek na ubezpieczenie zdrowotne i odmowie przyznania pomocy w formie składek na ubezpieczenie zdrowotne od 1 lipca 2013 r.;
4. 4) odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] października 2013 r. nr [...];
5. 5) uchyleniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w części dotyczącej składek na ubezpieczenie zdrowotne i przyznaniu pomocy w formie składki na ubezpieczenie zdrowotne od 1 kwietnia do 3 lipca 2014 r. oraz odmowie pomocy w formie składek na ubezpieczenie zdrowotne od 4 lipca 2014 r.;
6. 6) odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] października 2014 r. nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że W. M. podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 27 lutego 2014 r. i od dnia 4 lipca 2014 r. do dnia 19 grudnia 2014 r. Jednocześnie wskazano, że w okresach opłacania przez MOPR składek na ubezpieczenie zdrowotne podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba prowadząca działalność gospodarczą.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie złożył W. M. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta Miasta Konina, że W. M. podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 27 lutego 2014 r. i od dnia 4 lipca 2014 r. do dnia 19 grudnia 2014 r. (pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia 16 grudnia 2014 r. oraz z dnia 26 lutego 2015 r.). W związku z powyższym ZUS zwrócił się organu I instancji z prośbą o zweryfikowanie obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu skarżącego jako świadczeniobiorcy.

Jak wynika z oświadczenia z dnia 12 kwietnia 2012 r. złożonego w MOPR w Koninie działalność gospodarcza była zawieszona przez W. M. od 2011 r.

Ponadto, z wniosków podpisanych przez W. M. i K. M. z dnia 8 maja 2012 r. wynika, że skarżący z powodu choroby zawiesił działalność gospodarczą. Datą wznowienia wykonywania działalności gospodarczej jest dzień 1 maja 2012 r. według Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej (data wpisu do CEIDG – 27 kwiecień 2012 r.). Natomiast według CEIDG w rozpatrywanym okresie datą zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej był dzień 28 lutego 2014 r., datą wznowienia wykonywania działalności gospodarczej był dzień 4 lipca 2014 r. i datą zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej był dzień 19 grudnia 2014 r.

Z pisma z dnia 11 czerwca 2015 r. wynika także, że W. M. od dnia 20 grudnia 2014 r. był zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny z uwagi na fakt, że żona K. M. otrzymuje z MOPR w Koninie specjalny zasiłek opiekuńczy. Wyrejestrowanie z ubezpieczenia zdrowotnego W. M. jako członka rodziny nastąpiło z dniem 1 maja 2015 r., tj. z datą wznowienia przez niego wykonywania działalności gospodarczej.

Okresy, za które były opłacane składki na ubezpieczenie zdrowotne przez MOPR w Koninie w okresie, kiedy skarżący podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej to: od 1 maja 2012 r. do 31 maja 2012 r., od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2013 r., od 1 sierpnia 2013 r. do 31 sierpnia 2013 r., od 1 września 2013 r. do 12 września 2013 r., od 4 lipca 2014 r. do 31 lipca 2014 r., od 1 sierpnia 2014 r. do 31 sierpnia 2014 r., od 1 września 2014 r. do 30 września 2014 r., od 1 października 2014 r. do 31 października 2014 r., od 1 listopada 2014 r. do 30 listopada 2014 r., od 1 grudnia 2014 r. do 5 grudnia 2014 r.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że w okresach opłacania przez MOPR w Koninie składek na ubezpieczenie zdrowotne strona podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Ponadto przepis art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 581) stanowi, że obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Powyższe dokumenty, zdaniem Kolegium, nie budzą wątpliwości, co do ich wiarygodności oraz mocy dowodowej. Sporządzone zostały przez uprawnione organy w zakresie ich kompetencji.

W. M. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Pismem procesowym z dnia 4 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił:

1. 1) rażące naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;
2. 2) błędne przyjęcie, że skoro skarżący posiadał własny tytuł do ubezpieczenia zdrowotnego to konieczna była odmowa pomocy w formie składek na ubezpieczenie zdrowotne;
3. 3) nieustalenie przez organ odwoławczy okresów faktycznego, rzeczywistego prowadzenia przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej;
4. 4) bezzasadne oparcie się wyłącznie na wpisach uzyskanych z CEIDG;
5. 5) brak odniesienia się do zarzutu skarżącego, że nie osiągnął on dochodu z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej;
6. 6) naruszenie art. 7, 8 i 107 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę podkreślił, że wyłącznie przedsiębiorca, który zgodnie z przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, w okresie tego zawieszenia nie podlega ubezpieczeniu społecznemu i tym samym obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tego tytułu. W konsekwencji, w okresie zawieszenia działalności gospodarczej, nie ma obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu tej działalności. Obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 26 u.ś.o.z. podlegają także osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu.

Sąd zwrócił uwagę, że z pisma ZUS [...] z dnia 16 grudnia 2014 r. bezspornie wynika, że skarżący został zgłoszony do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego jako świadczeniobiorca, za którego jednostka organizacyjna pomocy społecznej miała obowiązek opłacania składek. Dla skarżącego zostały przekazane miesięczne raporty imienne ZUS RZA za okresy od miesiąca kwietnia 2012 r. do miesiąca maja 2012 r., od miesiąca lipca 2013 r. do miesiąca września 2013 r., od miesiąca kwietnia 2014 r. do miesiąca listopada 2014 r. Ponadto z pisma wynika, że W. M. podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresach od dnia 1 maja 2012 r. do 27 lutego 2014 r. i od dnia 4 lipca 2014 r. Z pisma ZUS z dnia 26 lutego 2015 r. wynika, że w okresie zgłoszenia jako członek rodziny od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. oraz od dnia 13 września 2013 r. do dnia 27 lutego 2014 r. W. M. posiadał własny tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego – zgłoszenie z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Powyższe potwierdzenie prowadzenia działalności gospodarczej znajduje w pełni odzwierciedlenie w informacji z CEIDG. Mając powyższe na uwadze należy Sąd stwierdził, że W. M. podlegał okresowo obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem zasadnie odmówiono skarżącemu przyznania pomocy w formie składek na ubezpieczenie zdrowotne za wskazane w rozstrzygnięciu okresy.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym podniesiono, że samo domniemanie wykonywania działalności gospodarczej wynikające z wpisu tej działalności do odpowiedniego systemu ewidencjonowania (CEIDG), a nie rzeczywiste jej wykonywanie, stanowi przesłankę ustalenia przez uprawnione organy, czy dany podmiot podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2359/13; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można przyjąć, że działalność gospodarcza jest wykonywana tylko wówczas, gdy przedsiębiorca uzyskuje dochody. Faktyczne niewykonywanie działalności gospodarczej w czasie oczekiwania na kolejne zamówienie lub w czasie ich poszukiwania nie oznacza zaprzestania prowadzenia takiej działalności i nie powoduje uchylenia obowiązku ubezpieczenia społecznego.

Sąd nie dopatrzył się istotnych uchybień w zakresie rozważenia oraz oceny przez organ odwoławczy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także co do poprawności uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. M., zarzucając naruszenie:

1. 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przez Sąd I instancji art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;
2. 2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (i nieuwzględnienie skargi, a zatem nieuchylenie zaskarżonej decyzji) z uwagi na:
3. a) błędne przyjęcie, że stanowisko organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie (wobec prowadzenia przez odwołującego działalności gospodarczej) należy skarżącemu odmówić przyznania pomocy w formie składek na ubezpieczenie zdrowotne, jest w pełni zasadne;
4. b) błędne oparcie się przez Sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia wyłącznie na informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej;
5. c) pominięcie okoliczności, że skarżący nie zgłaszał się do ubezpieczeń zdrowotnych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i nie opłacał składek;
6. d) nieuwzględnienie, że skarżący nie osiągnął dochodu z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej;
7. e) błędne przyjęcie, że organ odwoławczy w sposób należyty rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;
8. f) niedostrzeżenie przez Sąd I instancji rażącego naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 7, art. 8 i art. 107 k.p.a.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt I oraz poprzedzającej go decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] czerwca 2015 r., a także decyzji Prezydenta Miasta Konina z dnia [...] kwietnia 2015 r. w całości;

ewentualnie

1. 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt I i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

1. 2) przyznanie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy pranej udzielonej skarżącemu z urzędu, nieopłaconych, ani w całości, ani w części.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że konieczne jest prawidłowe sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej, uwzględniające jej dopuszczalne podstawy wymienione w art. 174 P.p.s.a. Sąd bowiem nie ma możliwości, aby uzupełniać granice zaskarżenia wskazane w skardze kasacyjnej czy domyślać się intencji strony.

Skarga kasacyjna wniesiona w imieniu W. M. została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., przy czym jako zarzut materialnoprawny wskazano na naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez jego błędną wykładnię, natomiast zarzut istotnego naruszenia przepisów postępowania oparto na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Wyjaśnić należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. ma charakter wyłącznie wynikowy. Oznacza to, że jego stosowanie jest uzależnione od wyniku kontroli działalności administracji publicznej, dokonanej przez Sąd. Naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem złamania innych przepisów i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem normy.

Ponadto zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. mógłby – co do zasady – być rozważany w takiej sytuacji, gdyby Sąd uchylił uwzględnił skargę, podczas, gdy z uzasadnienia wyroku wynikałoby, że była ona niezasadna. Taka sytuacja nie zachodziła zaś w analizowanej sprawie.

Odnosząc się do kwestii materialnoprawnych zwrócić należy uwagę, że skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, jednakże dla rozstrzygnięcia sprawy istotna jest treść art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy, zgodnie z którym obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przy tym pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że tylko w sytuacji wystąpienia ze stosownym wnioskiem do właściwego organu ewidencyjnego o zawieszenie działalności gospodarczej osoba prowadząca działalność pozarolniczą zwolniona jest z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Oznacza to, że wyłącznie przedsiębiorca, który zgodnie z przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, w okresie tego zawieszenia nie podlega ubezpieczeniu społecznemu i tym samym obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tego tytułu.

W konsekwencji w okresie zawieszenia działalności gospodarczej nie ma obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu tej działalności (A. Sidorko, Komentarz do art. 66 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, Lex).

Obowiązująca w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przewidywała w art. 14a ust. 1 możliwość zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy, przy czym z ust. 5 powołanego przepisu wynika, że zarówno zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jak i wznowienie wykonywania działalności gospodarczej powinno nastąpić na wniosek przedsiębiorcy. Powyższy przepis wskazuje zatem, że ustawodawca dopuścił możliwość zawieszenia przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej, jednakże tylko przy spełnieniu określonych warunków formalnych, tj. poprzez złożenie wniosku CEIDG-1 – Wniosku o zawieszenie działalności gospodarczej do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Jak wynika z akt sprawy W. M. nie zawiadomił organu ewidencyjnego o czasowym zawieszeniu działalności gospodarczej, a zatem prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że organ administracji publicznej właściwie wznowił postępowanie w przedmiocie przyznania stronie pomocy w formie opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne i uchylił decyzje przyznające ww. świadczenie za wskazane w rozstrzygnięciu okresy.

Za wskazanym rozumieniem art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c przemawia również przytoczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2359/13. W uzasadnieniu ww. wyroku dokonano wykładni powołanego przepisu, wskazując że warunkiem podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jest prowadzenie działalności gospodarczej, zdefiniowanej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Nie chodzi zatem o realne i nieprzerwane wykonywanie działalności gospodarczej, lecz o działalność ujętą w ewidencji działalności gospodarczej (Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej).

Nie sposób przy tym pominąć także treści art. 69 ust. 1 ustawy, który wskazuje wprost, że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa m.in. w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c (tj. osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą), powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych przewidywały w art. 13 pkt 4 (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), że osoby prowadzące pozarolniczą działalność podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.

Również w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ustawodawca przewidział instytucję czasowego zawieszenia prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wiążąc ustanie obowiązku ubezpieczeń społecznych od dnia, w którym rozpoczyna się zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, do dnia poprzedzającego dzień wznowienia wykonywania działalności gospodarczej ze spełnieniem warunków do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Przedstawiona argumentacja prowadzi zatem do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji w pełni odpowiada prawu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu wyjaśnić należy, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 P.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu unormowanym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258 - 261 P.p.s.a.