Uzasadnienie
WYROKIEM Z DNIA 10 CZERWCA 2009 R. SYGN. AKT II SA/WA 291/09 WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ODDALIŁ SKARGĘ Z. P. NA DECYZJĘ MINISTRA OBRONY NARODOWEJ Z DNIA [...] GRUDNIA 2008 R. NR [...].
ZASKARŻONĄ DECYZJĄ MINISTER OBRONY NARODOWEJ, NA PODSTAWIE ART. 127 § 2 I ART. 138 § 1 PKT 1 USTAWY Z DNIA 14 CZERWCA 1960 R. - KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (DZ. U. Z 2000 R. NR 98, POZ. 1071 Z PÓŹN. ZM.), UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ DOWÓDCY WOJSK LĄDOWYCH NR [...] Z DNIA [...] WRZEŚNIA 2008 R. ODMAWIAJĄCĄ STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI DOWÓDCY [...] OKRĘGU WOJSKOWEGO Z DNIA [...] MARCA 2003 R. NR [...] W PRZEDMIOCIE WYPOWIEDZENIA Z. P. STOSUNKU SŁUŻBOWEGO ZAWODOWEJ SŁUŻBY WOJSKOWEJ DOKONANEGO PRZEZ ORGAN WOJSKOWY.
POWYŻSZE ROZSTRZYGNIĘCIE ZOSTAŁO WYDANE W OPARCIU O NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY:
CHORĄŻY SZTABOWY W STANIE SPOCZYNKU Z. P. PEŁNIŁ ZAWODOWĄ SŁUŻBĘ WOJSKOWĄ DO 2004 R. W ZWIĄZKU Z ROZKAZEM SZEFA SZTABU GENERALNEGO WOJSKA POLSKIEGO NR [...] Z DNIA [...] LIPCA 2002 R. W SPRAWIE ZMIAN ORGANIZACYJNO - ETATOWYCH W WOJSKOWYCH KOMENDACH UZUPEŁNIEŃ, JEDNOSTKA WOJSKOWA, W KTÓREJ ŻOŁNIERZ PEŁNIŁ SŁUŻBĘ ULEGŁA Z DNIEM 1 LISTOPADA 2003 R. PRZEFORMOWANIU, A STANOWISKO SŁUŻBOWE, KTÓRE ZAJMOWAŁ ULEGŁO LIKWIDACJI. W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM W DNIU [...] LUTEGO 2003 R. ZAPROPONOWANO Z. P. OBJĘCIE NIŻSZEGO STANOWISKA SŁUŻBOWEGO NIŻ ZAJMOWANE DOTYCHCZAS.
Z UWAGI NA FAKT, IŻ NIE WYRAZIŁ ON ZGODY NA OBJĘCIE TEGO STANOWISKA ORAZ W ZWIĄZKU Z LIKWIDACJĄ DOTYCHCZAS ZAJMOWANEGO, DOWÓDCA [...] OKRĘGU WOJSKOWEGO DECYZJĄ Z DNIA [...] MARCA 2003 R. NR [...], DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 78 UST. 2 PKT 3 USTAWY Z DNIA 30 CZERWCA 1970 R. O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ ŻOŁNIERZY ZAWODOWYCH (T. J.: DZ. U. Z 1997 R. NR 10, POZ. 55 ZE ZM.) ORAZ § 137 UST. 1 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA OBRONY NARODOWEJ Z DNIA 19 GRUDNIA 1996 R. W SPRAWIE SŁUŻBY WOJSKOWEJ ŻOŁNIERZY ZAWODOWYCH (DZ. U. Z 1997 R. NR 7, POZ. 38 ZE ZM.), WYPOWIEDZIAŁ Z. P. STOSUNEK SŁUŻBOWY ZAWODOWEJ SŁUŻBY WOJSKOWEJ. POWYŻSZĄ DECYZJĘ DORĘCZONO ZAINTERESOWANEMU [...] KWIETNIA 2003 R. DECYZJA TA STAŁA SIĘ OSTATECZNA.
NASTĘPNIE DOWÓDCA WOJSK LĄDOWYCH, PO ROZPOZNANIU W TRYBIE ART. 154 KPA WNIOSKU ZAINTERESOWANEGO Z DNIA [...] GRUDNIA 2003 R., ZMIENIŁ DECYZJĘ DOWÓDCY [...] OKRĘGU WOJSKOWEGO Z DNIA [...] MARCA 2003 R. NR [...] W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ BIEGU DZIEWIĘCIOMIESIĘCZNEGO OKRESU WYPOWIEDZENIA I USTALIŁ JEGO POCZĄTEK NA DZIEŃ [...] LUTEGO 2004 R. W DNIU [...] PAŹDZIERNIKA 2004 R. DOWÓDCA [...] OKRĘGU WOJSKOWEGO DECYZJĄ NR [...] (PKT [...]) ZWOLNIŁ CHORĄŻEGO Z ZAWODOWEJ SŁUŻBY WOJSKOWEJ Z DNIEM [...] PAŹDZIERNIKA 2004 R. I PRZENIÓSŁ DO REZERWY WSKUTEK UPŁYWU TERMINU WYPOWIEDZENIA STOSUNKU SŁUŻBOWEGO, DOKONANEGO PRZEZ ORGAN WOJSKOWY.
Z. P. W DNIU [...] CZERWCA 2007 R. ZWRÓCIŁ SIĘ DO DOWÓDCY WOJSK LĄDOWYCH Z WNIOSKIEM O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI DOWÓDCY [...] OKRĘGU WOJSKOWEGO Z DNIA [...] MARCA 2003 R. NR [...], PODNOSZĄC, IŻ ORGAN RAŻĄCO NARUSZYŁ PRAWO, POPRZEZ BŁĘDNĄ INTERPRETACJĘ PRZEPISU ART. 78 UST. 2 PKT 3 USTAWY O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ ŻOŁNIERZY ZAWODOWYCH, PONIEWAŻ WYPOWIEDZENIE STOSUNKU SŁUŻBOWEGO ZAWODOWEJ SŁUŻBY WOJSKOWEJ NASTĄPIŁO WCZEŚNIEJ NIŻ LIKWIDACJA ZAJMOWANEGO PRZEZ NIEGO STANOWISKA.
PO ROZPOZNANIU POWYŻSZEGO WNIOSKU DOWÓDCA WOJSK LĄDOWYCH DECYZJĄ Z DNIA [...] WRZEŚNIA 2008 R. NR [...] ODMÓWIŁ STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI Z DNIA [...] MARCA 2003 R. W UZASADNIENIU ORGAN STWIERDZIŁ, ŻE WYPOWIEDZENIE NASTĄPIŁO PO TERMINIE FAKTYCZNEJ LIKWIDACJI STANOWISKA SŁUŻBOWEGO, W ZWIĄZKU Z TYM NIE WYSTĘPUJĄ PRZESŁANKI WYNIKAJĄCE Z ART. 156 § 1 KPA.
PO ROZPATRZENIU ODWOŁANIA Z. P. OD POWYŻSZEJ DECYZJI MINISTER OBRONY NARODOWEJ DECYZJĄ Z DNIA [...] GRUDNIA 2008 R. UTRZYMAŁ W MOCY ROZSTRZYGNIĘCIE DOWÓDCY WOJSK LĄDOWYCH. W OCENIE MINISTRA, W SPRAWIE NIE WYSTĄPIŁA ŻADNA Z PRZESŁANEK UZASADNIAJĄCYCH STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI DOWÓDCY ŚLĄSKIEGO OKRĘGU WOJSKOWEGO Z DNIA [...] MARCA 2003 R. NR [...] W OPARCIU O PRZEPIS ART. 156 § 1 KPA, DLATEGO TEŻ DECYZJA DOWÓDCY WOJSK LĄDOWYCH JEST PRAWIDŁOWA.
POWYŻSZA DECYZJA STAŁA SIĘ PRZEDMIOTEM SKARGI Z. P. DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE. ZASKARŻONEJ DECYZJI ZARZUCIŁ NARUSZENIE ART. 36 UST. 4 PKT 2 USTAWY O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ ŻOŁNIERZY ZAWODOWYCH W ZW. Z ART. 156 KPA ORAZ ART. 78 UST. 2 PKT 3 W ZW. Z ART. 36 UST. 6 W ZW. Z ART. 36 UST. 4 PKT 2 W ZW. Z ART. 36 UST. 1 PKT 3 USTAWY O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ ŻOŁNIERZY ZAWODOWYCH W ZW. Z ART. 156 KPA, POPRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ I NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE W SPRAWIE. PODKREŚLIŁ, IŻ W DNIU WYPOWIEDZENIA MU STOSUNKU SŁUŻBOWEGO JEGO STANOWISKO SŁUŻBOWE ISTNIAŁO, W ZWIĄZKU Z TYM NIE ZOSTAŁY SPEŁNIONE WSZYSTKIE PRZESŁANKI OKREŚLONE W ART. 78 UST. 2 PKT 3 USTAWY O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ ŻOŁNIERZY ZAWODOWYCH. PONADTO ZARZUCIŁ ORGANOWI NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, TJ. ART. 7, ART. 107 § 3 I ART. 156 § 1 KPA, KTÓRE TO MOGŁY MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY.
W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ MINISTER OBRONY NARODOWEJ WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE, PRZEDSTAWIAJĄC ARGUMENTY ZAWARTE W ZASKARŻONEJ DECYZJI.
W UZASADNIENIU WYROKU ODDALAJĄCEGO SKARGĘ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE STWIERDZIŁ, ŻE OBIE PRZESŁANKI WYNIKAJĄCE Z OBOWIĄZUJĄCEGO W DACIE WYDANIA DECYZJI WYPOWIEDZENIOWEJ PRZEPISU ART. 78 UST. 2 PKT 3 USTAWY Z DNIA 30 CZERWCA 1970 R. O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ ŻOŁNIERZY ZAWODOWYCH ZOSTAŁY SPEŁNIONE, BOWIEM JEDNOSTKA WOJSKOWA, W KTÓREJ PEŁNIŁ SŁUŻBĘ SKARŻĄCY, NA PODSTAWIE ROZKAZU SZEFA SZTABU GENERALNEGO WOJSKA POLSKIEGO Z DNIA 26 LIPCA 2002 R. NR PF-309/ORG./P1 W SPRAWIE ZMIAN ORGANIZACYJNO - ETATOWYCH W WOJSKOWYCH KOMENDACH UZUPEŁNIEŃ Z DNIEM 1 LISTOPADA 2003 R. ULEGŁA PRZEFORMOWANIU, A JEGO DOTYCHCZASOWE STANOWISKO ZOSTAŁO ZLIKWIDOWANE. PONADTO Z AKT ADMINISTRACYJNYCH WYNIKA, IŻ NIE WYRAZIŁ ON ZGODY NA WYZNACZENIE GO NA NIŻSZE STANOWISKO SŁUŻBOWE.
ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTU SKARŻĄCEGO DOTYCZĄCEGO PRZEDWCZESNOŚCI WYPOWIEDZENIA MU STOSUNKU SŁUŻBOWEGO SĄD WSKAZAŁ, IŻ DECYZJA O WYPOWIEDZENIU ZOSTAŁA PODJĘTA PO WYDANIU PRZEZ SZEFA SZTABU GENERALNEGO WP ROZKAZU Z DNIA 26 LIPCA 2002 R. W SPRAWIE ZMIAN ORGANIZACYJNO - ETATOWYCH (...), A MIANOWICIE W DNIU [...] MARCA 2003 R. WYPOWIEDZENIE SKARŻĄCEMU STOSUNKU SŁUŻBOWEGO STANOWIŁO WIĘC REALIZACJĘ TEGO ROZKAZU. SĄD WYJAŚNIŁ, IŻ WSKAZANA W WW. ROZKAZIE DATA [...] LISTOPADA 2003 R. BYŁA JEDYNIE DNIEM FAKTYCZNEGO ZAKOŃCZENIA PROCESU ZMIAN ORGANIZACYJNO-ETATOWYCH. PO TEJ DACIE NIE BYŁO JUŻ MOŻLIWOŚCI ZAJMOWANIA PRZEZ SKARŻĄCEGO ZLIKWIDOWANEGO ETATU. DLATEGO TEŻ ORGAN SŁUSZNIE PRZED DATĄ [...] LISTOPADA 2003 R. ROZPOCZĄŁ REALIZACJĘ ROZKAZU Z DNIA [...] LIPCA 2002 R. I Z TEGO POWODU NIE MOŻNA UZNAĆ, ŻE WYDANA W DNIU [...] MARCA 2003 R. DECYZJA WYPOWIEDZENIOWA BYŁA PRZEDWCZESNA.
ISTNIAŁA ZATEM PODSTAWA DO ZASTOSOWANIA PRZEPISU ART. 78 UST. 2 PKT 3 USTAWY PRAGMATYCZNEJ.
SĄD STWIERDZIŁ, ŻE DECYZJA TA NIE ZAWIERA WAD, KTÓRE UZASADNIAŁYBY STWIERDZENIE JEJ NIEWAŻNOŚCI PRZEZ ZASTOSOWANIE ART. 156 § 1 KPA.
OD POWYŻSZEGO WYROKU WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE Z. P. WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI, ZARZUCAJĄC MU NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO:
A) ART. 78 UST. 2 PKT 3 USTAWY Z DNIA 30 CZERWCA 1970 R. O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ ŻOŁNIERZY ZAWODOWYCH (DZ. U. Z 1997 R., NR 10, POZ. 55 Z PÓŹN. ZM.) W ZW. Z ART. 156 USTAWY Z DNIA 14 CZERWCA 1960 R. - KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, POPRZEZ BŁĘDNĄ ICH WYKŁADNIĘ ORAZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE, POLEGAJĄCĄ NA PRZYJĘCIU, IŻ SPEŁNIONO PRZESŁANKI WYPOWIEDZENIA, WIĘC ORGAN MÓGŁ ZWOLNIĆ SKARŻĄCEGO ZE SŁUŻBY I NIE MA PODSTAW DO UZNANIA IŻ DOSZŁO DO RAŻĄCEGO NARUSZENIA PRAWA, W KONSEKWENCJI CZEGO ODMÓWIONO STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI O WYPOWIEDZENIU, PODCZAS GDY UZASADNIONE BYŁO WYDANIE ROZSTRZYGNIĘCIA O STWIERDZENIU NIEWAŻNOŚCI DECYZJI O WYPOWIEDZENIU, ALBOWIEM W TOKU ZWALNIANIA SKARŻĄCEGO ZE SŁUŻBY DOSZŁO DO RAŻĄCEGO NARUSZENIA PRAWA MATERIALNEGO I PROCESOWEGO;
- b) ART. 36 UST. 4 PKT 2 USTAWY Z DNIA 30 CZERWCA 1970 R. O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ ŻOŁNIERZY
ZAWODOWYCH (T.J.: DZ. U. Z 1997 R., NR 10, POZ. 55 Z PÓŹN. ZM.) W ZW. Z ART. 156 KPA POPRZEZ BŁĘDNĄ ICH WYKŁADNIĘ ORAZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE W SPRAWIE, WYRAŻAJĄCE SIĘ W NIE DOSTRZEŻENIU, IŻ NIE ZOSTAŁY SPEŁNIONE PRZESŁANKI WYPOWIEDZENIA Z ART. 78 UST. 2 PKT 3 W ZW. Z ART. 36 UST. 6 USTAWY O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ ŻOŁNIERZY ZAWODOWYCH, ALBOWIEM — PRZED WRĘCZENIEM SKARŻĄCEMU WYPOWIEDZENIA STOSUNKU SŁUŻBOWEGO – NIE ZOSTAŁ ON ZWOLNIONY Z DOTYCHCZAS ZAJMOWANEGO STANOWISKA SŁUŻBOWEGO, CO STANOWI RAŻĄCE NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA OKREŚLAJĄCYCH PROCEDURY ZWOLNIEŃ Z ZAWODOWEJ SŁUŻBY WOJSKOWEJ;
- c) ART. 78 UST. 2 PKT 3 W ZW. Z ART. 36 UST. 6 W ZW. Z ART. 36 UST. UST. 4 PKT 2 W ZW. Z
ART. 36 UST. 1 PKT 3 USTAWY PRAGMATYCZNEJ Z 1970 R. W ZW. Z ART. 156 KPA, POPRZEZ
BŁĘDNĄ ICH WYKŁADNIĘ ORAZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE W SPRAWIE, POLEGAJĄCĄ NA PRZYJĘCIU, IŻ SPEŁNIONE ZOSTAŁY OKREŚLONE W W/W PRZEPISACH PRZESŁANKI WYPOWIEDZENIA SKARŻĄCEMU STOSUNKU SŁUŻBOWEGO ZAWODOWEJ SŁUŻBY WOJSKOWEJ (W KONSEKWENCJI CZEGO MOŻNA BYŁO GO ZWOLNIĆ ZE SŁUŻBY) I NIE MA PODSTAW DO UZNANIA IŻ DOSZŁO DO RAŻĄCEGO NARUSZENIA, W KONSEKWENCJI CZEGO ODMÓWIONO STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI O WYPOWIEDZENIU, PODCZAS GDY BYŁO TO UZASADNIONE;
d) ART. 156 § 1 KPA, POPRZEZ BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIĘ ORAZ NIEUZASADNIONE ZASTOSOWANIE W SPRAWIE, POLEGAJĄCE NA UZNANIU, ŻE W NINIEJSZEJ SPRAWIE DOSZŁO DO POWSTANIA "NIEODWRACALNYCH SKUTKÓW PRAWNYCH" PRZEZ CO NIEMOŻLIWE JEST PRZYWRÓCENIE STANU POPRZEDNIEGO I STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI O WYPOWIEDZENIU, PODCZAS GDY BYŁO TO UZASADNIONE, ALBOWIEM STAN ISTNIEJĄCY NA DZIEŃ ZŁOŻENIA WYPOWIEDZENIA MOŻE BYĆ PRZYWRÓCONY I SKARŻĄCY MÓGŁBY STAWIĆ SIĘ PONOWNIE DO SŁUŻBY (A CO NAJWYŻEJ ZOSTAŁBY Z NIEJ ZWOLNIONY Z CHWILĄ UPRAWOMOCNIENIA SIĘ DECYZJI UZNAJĄCEJ JEGO NIEZDOLNOŚĆ DO SŁUŻBY).
W ZWIĄZKU Z TYM WNIÓSŁ O UCHYLENIE W CAŁOŚCI - NA PODSTAWIE ART. 188 P.P.S.A. - ZASKARŻANEGO ORZECZENIA WSA W WARSZAWIE ORAZ ROZPOZNANIE SKARGI I ORZECZENIE CO DO ISTOTY SPRAWY, POPRZEZ STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI DOWÓDCY [...] OKRĘGU WOJSKOWEGO W SPRAWIE WYPOWIEDZENIA STOSUNKU SŁUŻBOWEGO, JAKO WYDANEJ Z RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA, EWENTUALNIE, UCHYLENIE W CAŁOŚCI - NA PODSTAWIE ART. 185 § 1 P.P.S.A. - ZASKARŻANEGO ORZECZENIA WSA W WARSZAWIE ORAZ PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA SĄDOWI, KTÓRY WYDAŁ ORZECZENIE, ZASĄDZENIE - NA PODSTAWIE ART. 203 PKT 1 P.P.S.A. - NA RZECZ STRONY SKARŻĄCEJ KOSZTÓW POSTĘPOWANIA.
JEDNOCZEŚNIE, MAJĄC NA UWADZE TREŚĆ ART. 153 P.P.S.A., WNIÓSŁ O DOKONANIE OCENY PRAWNEJ PRZEDMIOTOWEJ SPRAWY I ZAWARCIE W UZASADNIENIU WYROKU WSKAZAŃ CO DO DALSZEGO POSTĘPOWANIA, KTÓRE WIĄZAĆ BĘDĄ ORGAN, W SZCZEGÓLNOŚCI STWIERDZENIE IŻ KONIECZNE JEST USUNIĘCIE Z OBROTU PRAWNEGO - JAKO RAŻĄCO NARUSZAJĄCEJ PRAWO - DECYZJI O WYPOWIEDZENIU STOSUNKU SŁUŻBOWEGO ZAWODOWEJ SŁUŻBY WOJSKOWEJ.
ZDANIEM STRONY WNOSZĄCEJ SKARGĘ KASACYJNĄ ABY WYPOWIEDZENIE MOGŁO BYĆ ZŁOŻONE, KONIECZNYM BYŁO SPEŁNIENIE W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI PRZESŁANEK Z ART. 36 UST. 4 PKT 2, TJ. PRZEDE WSZYSTKIM WCZEŚNIEJSZE (W STOSUNKU DO DATY WYPOWIEDZENIA STOSUNKU SŁUŻBOWEGO) ZWOLNIENIE Z ZAJMOWANEGO STANOWISKA. OCZYWIŚCIE NA PODSTAWIE DECYZJI (ROZKAZU) WŁAŚCIWEGO ORGANU. TEGO ZAŚ W NINIEJSZEJ SPRAWIE NIE UCZYNIONO, CZEGO JEDNAK NIE DOPATRZYŁ SIĘ WSA W WARSZAWIE.
ZARÓWNO ORGANY JAK I WSA W SKARŻONYM WYROKU POWOŁUJĄC SIĘ NA PRZEPIS ART. 78 UST. 2 PKT 3 USTAWY, POMINĘŁY NIEKORZYSTNĄ DLA ORGANÓW WOJSKOWYCH CZĘŚĆ REGULACJI, WYBIÓRCZO PRZEDSTAWIAJĄC PRZESŁANKI WYPOWIEDZENIA. NIE MOŻNA DOKONYWAĆ ANALIZY ART. 78 UST. 2 PKT 3 USTAWY Z POMINIĘCIEM PEŁNEGO BRZMIENIA ART. 36 UST. 6 W ZW. Z ART. 36 UST. UST. 4 PKT 2 W ZW. Z ART. 36 UST. 1 PKT 3 USTAWY PRAGMATYCZNEJ Z 1970 R. TE ZAŚ JEDNOZNACZNIE WYMAGAJĄ ABY ŻOŁNIERZ BYŁ UPRZEDNIO ZWOLNIONY ZE STANOWISKA SŁUŻBOWEGO, ABY MOŻNA BYŁO MU WYPOWIEDZIEĆ STOSUNEK SŁUŻBOWY.
PONADTO ZDANIEM STRONY WNOSZĄCEJ SKARGĘ KASACYJNĄ NIE MOŻNA UZNAĆ, IŻ NASTĄPIŁY JEDYNIE NIEPRAWIDŁOWOŚCI W PROCEDURZE, GDYŻ POD WZGLĘDEM MERYTORYCZNYM DECYZJA RÓWNIEŻ JEST BŁĘDNA. W PRZYPADKU DECYZJI O WYPOWIEDZENIU, WCZEŚNIEJSZE ZWOLNIENIE ZE STANOWISKA JEST BOWIEM JEDNA Z MERYTORYCZNYCH PRZESŁANEK WRĘCZENIA WYPOWIEDZENIA.
STRONA POWOŁUJĄC SIĘ NA ORZECZNICTWO SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH STWIERDZIŁA, IŻ DOWODEM PRZEMAWIAJĄCYM ZA PRAWIDŁOWOŚCIĄ DOKONANEGO WYPOWIEDZENIA NA PODSTAWIE ART. 78 UST. 2 PKT 2 USTAWY PRAGMATYCZNEJ SĄ DOKUMENTY ŚWIADCZĄCE O PODJĘCIU DZIAŁAŃ ZMIERZAJĄCYCH DO POSZUKIWANIA DLA ZWALNIANEGO ŻOŁNIERZA NOWEGO USYTUOWANIA W STRUKTURACH SIŁ ZBROJNYCH. OCZYWISTYM JEST TEŻ, ŻE TO NA ORGANIE SPOCZYWA CIĘŻAR DOWODU CO DO SPEŁNIENIA TEJ CZĘŚCI PROCEDURY ZWOLNIENIA. SKORO W AKTACH SPRAWY NIE MA DOKUMENTU POTWIERDZAJĄCEGO FORMALNE ZWOLNIENIE SKARŻĄCEGO Z ZAJMOWANEGO STANOWISKA SŁUŻBOWEGO, TO ORGAN ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ NIE MIAŁ PRAWA ZASTOSOWAĆ W PROWADZONYM POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM PRZEPISU USTAWY PRAGMATYCZNEJ, GDYŻ NIE ZOSTAŁY SPEŁNIONE WSZYSTKIE WARUNKI W NIM OKREŚLONE.
TYMCZASEM W NINIEJSZEJ SPRAWIE ORGAN NIE POWOŁAŁ SIĘ NA JAKIEKOLWIEK DOWODY WSKAZUJĄCE NA WDROŻENIE WOBEC SKARŻĄCEGO PROCEDUR KADROWYCH ZWIĄZANYCH Z PRZEDŁOŻENIEM MU PROPOZYCJI PEŁNIENIA W DALSZYM CIĄGU SŁUŻBY WOJSKOWEJ NA INNYM STANOWISKU SŁUŻBOWYM. ORGAN NIE MÓGŁ PRZYWOŁAĆ JAKICHKOLWIEK DOWODÓW, ALBOWIEM BRAK ICH W TECZCE AKT OSOBOWYCH MOCODAWCY SKARŻĄCEGO. W OCENIE STRONY JEST TO RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA W ROZUMIENIU ART. 156 § 1 PKT 2 K.P.A.
SKARŻĄCY POWOŁAŁ SIĘ NA WYROKI TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO Z DNIA 9 CZERWCA 1998 R. (K. 28/97, OTK ZU NR 4/1998, POZ. 50), Z 8 KWIETNIA 1997 R. (K. 14/96, OTK ZU NR 2/1997, PÓZ. 16, S. 124) ORAZ ORZECZNICTWO SĄDU NAJWYŻSZEGO.
DODATKOWO ZAZNACZYŁ, IŻ ROZSTRZYGNIĘCIE NINIEJSZEJ SPRAWY NIEZGODNIE Z ŻĄDANIEM SKARŻĄCEGO - W SYTUACJI GDY W LATACH 2004-2008 WYDANO KILKASET DECYZJI STWIERDZAJĄCYCH NIEWAŻNOŚĆ WYPOWIEDZEŃ DOKONANYCH ŻOŁNIERZOM (W KTÓRYCH POWOŁANO SIĘ NA NARUSZENIE PRZEPISÓW ART. 78 UST. 2 PUNKT 2 I 3 STAREJ USTAWY PRAGMATYCZNEJ, POLEGAJĄCE NA TYM IŻ PRZESŁANKI NA KTÓRE POWOŁYWAŁY SIĘ ORGANY WOJSKOWE W DECYZJACH JESZCZE W DACIE ICH WYDANIA NIE ISTNIAŁY), W KONSEKWENCJI CZEGO ZNACZNA GRUPA ŻOŁNIERZY REZERWY ZOSTAŁA PRZYWRÓCONA DO SŁUŻBY - STANOWIĆ BĘDZIE SKARŻĄCEGO NARUSZENIE ZASADY RÓWNOŚCI WOBEC PRAWA (ART. 32 UST. 1 KONSTYTUCJI). WSKAZAŁ RÓWNIEŻ DECYZJE ORGANÓW WOJSKOWYCH, W KTÓRYCH ORGANY PRZYZNAŁY SIĘ DO RAŻĄCEGO NARUSZENIA PRAWA PRZY ZWOLNIENIU.
NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
SKARGA KASACYJNA POZBAWIONA JEST USPRAWIEDLIWIONYCH PODSTAW.
ZGODNIE Z ART. 183 § 1 P.P.S.A. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ROZPOZNAJE SPRAWĘ W GRANICACH SKARGI KASACYJNEJ, BIORĄC Z URZĘDU POD ROZWAGĘ JEDYNIE NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA. JEŚLI ZATEM NIE WYSTĄPIŁY PRZESŁANKI NIEWAŻNOŚCI POSTĘPOWANIA WYMIENIONE W ART. 183 § 2 P.P.S.A., TO SĄD ZWIĄZANY JEST GRANICAMI SKARGI KASACYJNEJ. OZNACZA TO, ŻE NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY NIE JEST UPRAWNIONY DO SAMODZIELNEGO DOKONYWANIA KONKRETYZACJI ZARZUTÓW SKARGI KASACYJNEJ I WYŁĄCZNIE W GRANICACH WYŻEJ OKREŚLONYCH MOŻE ROZPATRYWAĆ WNIESIONĄ SKARGĘ KASACYJNĄ.
PRZECHODZĄC DO OCENY ZARZUTÓW ZAWARTYCH W SKARDZE KASACYJNEJ, NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY UZNAŁ, ŻE ZARZUT NARUSZENIA ART. 78 UST. 2 PKT 3 W ZWIĄZKU Z ART. 36 USTAWY Z DNIA 30 CZERWCA 1970 R. O SŁUŻBIE WOJSKOWEJ ŻOŁNIERZY ZAWODOWYCH POPRZEZ JEGO BŁĘDNE ZASTOSOWANIE NIE ZAWIERA USPRAWIEDLIWIONYCH PODSTAW. SKORO ZASKARŻONA DECYZJA MINISTRA OBRONY NARODOWEJ ZOSTAŁA WYDANA W POSTĘPOWANIU NADZWYCZAJNYM O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI, TO ZASTOSOWANIE WSKAZANYCH W SKARDZE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO MOGŁO BYĆ ANALIZOWANE WYŁĄCZNIE W KONTEKŚCIE PRZESŁANEK, O KTÓRYCH JEST MOWA W ART. 156 § 1 PKT 2 K.P.A., A KONKRETNIE PRZESŁANKI RAŻĄCEGO NARUSZENIA PRAWA. ZARÓWNO W ORZECZNICTWIE, JAK I PIŚMIENNICTWIE PRZYJMUJE SIĘ, ŻE NIEDOPUSZCZALNE JEST UTOŻSAMIANIE KAŻDEGO UCHYBIENIA Z RAŻĄCYM NARUSZENIEM PRAWA. NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO LUB PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, MAJĄCE ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, NIE MOŻE BYĆ PODSTAWĄ STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI OSTATECZNEJ W POSTĘPOWANIU PROWADZONYM W TRYBIE NADZORU, JEŻELI NIE NOSI CECH RAŻĄCEGO NARUSZENIA PRAWA.
O RAŻĄCYM NARUSZENIU PRAWA W ROZUMIENIU ART. 156 § 1 PKT 2 K.P.A. DECYDUJĄ ŁĄCZNIE TRZY PRZESŁANKI: OCZYWISTOŚĆ NARUSZENIA PRAWA, CHARAKTER PRZEPISU, KTÓRY ZOSTAŁ NARUSZONY ORAZ RACJE EKONOMICZNE LUB GOSPODARCZE - SKUTKI, KTÓRE WYWOŁUJE DECYZJA (POR. WYROK SN Z DNIA 8 KWIETNIA 1994 R. III ARN 13/94, OSN 1994, NR 3, POZ. 36; WYROK NSA Z 18 LIPCA 1994 R. VSA 535/94, ONSA 1995, NR 2, POZ. 91).
Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy decyzja wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. glosa B. Adamiak do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05, OSP 2007, z. 9, poz. 100).
Omawiany zarzut dotyczy błędnego zastosowania wskazanych w nim przepisów ustawy pragmatycznej. Brak jest podstaw pozwalających uznać, że doszło do błędnego zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 36 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i to w stopniu uzasadniającym przyjęcie rażącego naruszenia prawa. Z niepodważonego przez stronę skarżącą stanu faktycznego wynikało, że stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącego zostało faktycznie zlikwidowane z dniem 1 listopada 2003 r., zaś rozwiązanie stosunku służbowego wskutek dokonanego wypowiedzenia w związku z likwidacją tego stanowiska nastąpiło wprawdzie przed dniem jego faktycznej likwidacji, jednakże skarżący, otrzymawszy propozycję przed rozwiązaniem stosunku służbowego, nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe.
Zgodnie z normą prawną skonstruowaną w oparciu o art. 78 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 36 ust. 6 i art. 36 ust. 4 pkt 2 oraz art. 36 ust. 1 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy żołnierzowi zawodowemu można było wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, gdy zlikwidowano zajmowane przez niego stanowisko służbowe i nie wyraził on pisemnej zgody na wyznaczenie na nisze stanowisko służbowe. W przypadku chorążego, gdy nie wyraził pisemnej zgody na wyznaczenie na stanowisko służbowe o stopniu etatowym podoficera zawodowego (art. 36 ust. 5a).
Z powyższej normy wynika, że musi istnieć związek przyczynowy między likwidacją zajmowanego przez żołnierza stanowiska służbowego, a wypowiedzeniem mu stosunku służbowego. Zatem wypowiedzenia stosunku służbowego można dokonać w trakcie podjętych czynności zmierzających do likwidacji z określonym dniem zajmowanego przez żołnierza stanowiska służbowego, a nie tylko po faktycznym zlikwidowaniu tego stanowiska. Chodzi tutaj o rzeczywiste istnienie przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie stosunku służbowego, a nie o to, aby wypowiedzenie było dokonane dopiero po zlikwidowaniu stanowiska służbowego. Zatem brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż zastosowanie art. 78 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 36 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych obarczone było błędem stanowiącym rażące naruszenie prawa.
Poruszane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestie wykładni prawa materialnego dotyczą art. 78 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy pragmatycznej, a więc przepisu, który nie stanowił podstawy prawnej kontrolowanej decyzji. Wobec tego brak jest podstaw, aby ustosunkowywać się do wykładni przepisu nie mającego w rozpoznawanej sprawie zastosowania.
Ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie będzie również podlegał zarzut naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię oraz nieuzasadnione zastosowanie polegające na uznaniu, że w sprawie doszło do nieodwracalnych skutków prawnych. Kwestia ta nie była bowiem w ogóle przedmiotem rozważań Sądu I instancji.
Mając powyższe okoliczności na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.