Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 442/07 oddalił skargę M. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służby wojskowej.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
[...] M. P. pełnił służbę wojskową do [...] r. na stanowisku służbowym kierownika obsługi technicznej - sekcja zabezpieczenia-[...] Rejonowa Baza Materiałowa.
Na podstawie rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...], w sprawie zmian organizacyjnych w rejonowych bazach materiałowych, jednostka wojskowa, w której służył skarżący uległa przeformowaniu z dniem [...], a stanowisko służbowe, które dotychczas zajmował uległo likwidacji.
Wobec prowadzonej restrukturyzacji Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej i związanym z tym procesem znacznego ograniczenia stanowisk służbowych nie było możliwości przeniesienia skarżącego na inne stanowisko służbowe zgodnie z posiadanymi przez niego stopniem wojskowym, kwalifikacjami oraz specjalnością wojskową. M. P. nie wyraził zgody na proponowane mu niższe stanowisko służbowe.
Dowódca [...] Okręgu Wojskowego działając na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 10 poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 7 poz. 38 ze zm.) decyzją z dnia [...] wypowiedział [...] M. P. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Zainteresowany decyzję tą otrzymał w dniu [...].
Ten sam organ decyzją z dnia [...] Nr [...] zwolnił [...] z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] i przeniósł go do rezerwy, wskutek upływu terminu wypowiedzenia, skróconego na wniosek żołnierza.
M. P. w dniu [...] wystąpił na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, z wnioskiem do Dowódcy Wojsk Lądowych o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego Nr [...] z dnia [...].
Zarzucił, że doszło do rażącego naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, gdyż brak było oczywistego, w tym czasowego związku przyczynowego pomiędzy przeformowaniem jednostki wojskowej żołnierza zawodowego a dokonanym mu wypowiedzeniem stosunku służbowego. Decyzję Nr [...] o wypowiedzeniu stosunku służbowego doręczono mu [...]., a likwidacja zajmowanego przez niego stanowiska i przeformowanie jednostki wojskowej nastąpiła dopiero z dniem [...].
Decyzją nr [...] z dnia [...] Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] dotyczącej wypowiedzenia [...] M. P. stosunku służbowego żołnierza zawodowego, na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.), w dalszej treści uzasadnienia zwanej ustawą pragmatyczną.
Uzasadniając decyzję Minister Obrony Narodowej podniósł, iż [...] M. P. pełnił służbę wojskową do [...] r., ostatnio na stanowisku służbowym kierownika obsługi technicznej - sekcja zabezpieczania - [...] Rejonowa Baza Materiałowa, stopień etatowy - [...], specjalność wojskowa [...], grupa uposażeniowa [...]. W następstwie prowadzonej restrukturyzacji Sił Zbrojnych RP i związanym z tym procesem znacznego ograniczenia liczby stanowisk służbowych, przeformowaniu jednostki wojskowej, w której ostatnio pełnił służbę wojskową M. P., likwidacji dotychczas zajmowanego przez niego stanowiska służbowego i braku możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, Dowódca [...] Okręgu Wojskowego decyzją nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej oraz § 137 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), wypowiedział temu żołnierzowi stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej i decyzję tą doręczono mu w dniu [...], co potwierdził własnoręcznym podpisem na egzemplarzu aktowym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej w nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a w uzasadnieniu powtórzył zarzuty jakie powołał w swym wniosku z dnia [...] o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...]. wydanej przez Dowódcę [...] Okręgu Wojskowego o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego żołnierza zawodowego.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Sąd uznał, iż stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Zasadniczo istotą tych przesłanek jest brak legitymowanego podmiotu (art. 156 § 1 pkt 1-4), znaczna ułomność przedmiotu stosunku (art. 156 §1 pkt 5-6), fakt, że przedmiot stosunku nie istnieje (art. 156 § 1 pkt 2-3).
W ocenie Sądu za nietrafny należało uznać zarzut skarżącego, że decyzja Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego, została wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. O rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie można mówić gdy zachodzą trzy przesłanki: rzeczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony raz skutki jakie wywołuje decyzja. W orzecznictwie sądowym wyrażona także pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność statecznej decyzji administracyjnej.
Sąd wskazał, iż z treści przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby organy wojskowe mogły dokonać wypowiedzenia żołnierzowi stosunku służbowego, a mianowicie: jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy; brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe. Niewątpliwie zasadnicza przesłanka z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, polegająca na przeformowaniu jednostki wojskowej, w której pełnił on ostatnio służbę wojskową, została spełniona, co wynika z rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] o przeformowaniu tej jednostki wojskowej. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania zasady wypowiedzenia stosunku służbowego skarżącemu, a mianowicie prawnego i faktycznego przeformowania jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił ostatnio służbę wojskową, bowiem pozostawałoby to w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
Skoro dokonane skarżącemu wypowiedzenie stosunku służbowego wynikało z rzeczywistego przeformowania jednostki wojskowej, w której pełnił on zawodową służbę wojskową, to była podstawa do zastosowania przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, pod warunkiem, że druga przesłanka z tego przepisu, a mianowicie brak możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko, została spełniona.
Zdaniem Sądu I instancji, organy wojskowe w sposób należyty wykazały w postępowaniu administracyjnym, że istotnie brak było możliwości wyznaczenia M. P. na inne stanowisko służbowe.
Jak wynika z dokumentów kadrowych i analiz ówczesnej sytuacji kadrowej w Siłach Zbrojnych, to bezskutecznie poszukiwano możliwości wykorzystania skarżącego na innych stanowiskach, odpowiadających jego kwalifikacjom oraz parametrom dotychczas zajmowanego przez niego stanowiska.
Ze skarżącym przeprowadzono rozmowy kadrowe i poinformowano go o konieczności dokonania mu wypowiedzenia stosunku służbowego.
Jeśli zatem organy wojskowe wykazały w należyty sposób spełnienie przesłanek z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, to brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. P. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a.) - art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz.
- 55) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten znalazł zastosowanie wobec skarżącego, w sytuacji, gdy jednostka wojskowa, w której skarżący pełnił służbę podlegała przeformowaniu, lecz jej stan etatowy zmniejszył się dopiero w dniu [...], a zatem dokonanie skarżącemu wypowiedzenia przed datą zmniejszenia się stanu etatowego jednostki wojskowej rażąco naruszało prawo,
- 2) prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a.)
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 zd. 1 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 106 § 5 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i w związku z art. 134 ustawy P.p.s.a.
- b) art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do części zarzutów stawianych przez skarżącego w skardze, w szczególności naruszenia przez organ art. 7, 8, 9, 10 kpa, poprzez niewskazanie możliwości faktycznego braku wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, uniemożliwienie przez organ wypowiedzenia się w sprawie oraz niezapoznanie z materiałami postępowania.
- c) art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do części zarzutów stawianych przez skarżącego w skardze w przedmiocie naruszenia art. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 16, 17, 19 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że w myśl art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych organ może wypowiedzieć stosunek służbowy, gdy już zmniejszył się stan etatowy jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił służbę. Natomiast w rozpoznawanej sprawie dokonanie skarżącemu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nastąpiło przed zmniejszeniem się stanu etatowego jednostki, w której pełnił służbę, tj. przed dniem [...]. Stanowiło to rażące naruszenie prawa i odmienne stanowisko Sądu pierwszej instancji nie odpowiada prawu.
Ponadto, w ocenie skarżącego, Sąd pierwszej instancji naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez dokonanie oceny legalności zaskarżonego aktu przy braku w aktach sprawy dowodów wskazujących na zmniejszenie się stanu etatowego [...] Rejonowej Bazy Materiałowej przed dniem [...] lub dniem [...].
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a., skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do jego zarzutów podniesionych w skardze, a zwłaszcza zarzutu naruszenia art. 6, 7, 8, 9 i 10 kpa oraz art. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 16, 17, 19 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności wymienione w art. 183 § 2 cyt. ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozważył zasadność wniesionego środka zaskarżenia w świetle przedstawionych w nim zarzutów. Oceniana w tym zakresie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, gdy skarżący w skardze kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega drugi zarzut.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 133 § 1 zd. 1 ustawy P.p.s.a. i art. 134 ustawy P.p.s.a., gdyż zaskarżony wyrok zapadł w granicach sprawy i na podstawie przedstawionych Sądowi żądań i wniosków strony.
Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 106 § 5 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż Sąd pierwszej instancji nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z art. 106 § 3 ustawy P.p.s.a., zaś w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia tego ostatniego przepisu. Przepis art. 106 § 5 ustawy P.p.s.a. i art. 233 § 1 k.p.c., bez powiązania go z art. 106 § 3 ustawy P.p.s.a., nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Ponadto wskazać należy, iż poza obszarem uzupełniającego postępowania dowodowego, brak jest normatywnego ujęcia zasady swobodnej oceny dokumentów w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., FSK 2326/04, Lex nr 175127).
Sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonego doń aktu administracyjnego ustala, czy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy został przez organy oceniony zgodnie z przepisami tego postępowania, a zatem czy organy, które rozpoznawały sprawę nie przekroczyły swobodnej oceny dokumentów. W związku z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., przypomnieć należy, że zgodnie z art. 184 ustawy P.p.s.a., błędne uzasadnienie tylko wówczas może stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdy rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Jeśli mimo błędnego uzasadnienia wyrok odpowiada prawu nie ma podstaw do jego kwestionowania. Autor skargi kasacyjnej jednak nie wykazał w jaki sposób lakoniczność stanowiska Sądu w wyjaśnieniu podstaw rozstrzygnięcia miałaby wpływać na treść wyroku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoncentrowanie się w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji na kwestiach mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia i pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, nie stanowi uchybienia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast odnośnie zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji podniesionego w skardze naruszenia przepisów Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, wskazać należy, iż Kodeks ten nie jest aktem wiążącym w Polsce, może być on jedynie traktowany jako akt wytyczający pożądane standardy działania administracji.
W konsekwencji uznać należy, iż nie jest zasadny zarzut zgłoszony w podstawie proceduralnej skargi kasacyjnej, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy P.p.s.a., opierający się na twierdzeniu o nieprawidłowym oddaleniu skargi, mimo naruszenia zaskarżoną do sądu decyzją przepisów prawa materialnego. Także tej części omawianej podstawy skargi kasacyjnej, która kwestionuje prawidłowość ustaleń Sądu pierwszej instancji, w zakresie okoliczności faktycznych istotnych dla zastosowania norm prawa materialnego, nie można uznać za usprawiedliwioną w rozumieniu art. 184 ustawy P.p.s.a.
Przechodząc do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stwierdzić należy, iż zarzut ten jest nietrafny, gdyż Dowódca [...] Okręgu Wojskowego wypowiedział [...] M. P. stosunek służby zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej. Zgodnie z jego treścią dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy mogło nastąpić w przypadku, o którym mowa w art. 36 ust. 6 ustawy, tzn. gdy zlikwidowano zajmowane przez żołnierza zawodowego stanowisko służbowe, a żołnierz zawodowy nie wyraził pisemnej zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe. Tym samym podnoszone przez niego zarzuty są bezzasadne i bezprzedmiotowe.
Należy tutaj zwrócić uwagę, że również w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego powołał art. 78 ust. 2 ustawy pragmatycznej jako podstawę wypowiedzenia stosunku służbowego i Sąd badał czy decyzja o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego na tej podstawie nie jest dotknięty wadą zawartą w art. 156 § 1 Kpa. Jednak pełnomocnik skarżącego nie podniósł tego zarzutu w skardze kasacyjnej.
Odnosząc się jednak do zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że w sprawie jest niesporne, że zmniejszenie stanu etatowego jednostki, w której skarżący pełnił służbę nastąpiło na mocy rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych, nr [...] z dnia [...] w sprawie zmian organizacyjnych w rejonowych bazach materiałowych. W rozkazie tym termin zmniejszenia etatowego określono na dzień [...]. Obowiązująca wówczas ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przewidywała 9-miesięczny okres wypowiedzenia, którego termin zgodnie z art. 79 ust. 5 tej ustawy biegł od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia. Z analizy akt sprawy wynika, że w przypadku skarżącego decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego z dnia [...] została mu doręczona w dniu [...], tak więc termin ten biegł od dnia [...], a więc upływ 9-miesięcznego terminu nastąpiłby po dacie faktycznego zakończenia określonego w tym rozkazie procesu zmniejszania stanu etatowego jednostki wojskowej, w której pełnił on służbę.
Okoliczność, że na wniosek skarżącego okres wypowiedzenia skrócono i za ten okres wypłacono mu odszkodowanie nie stanowi podstawy do uznania, że dokonane mu wypowiedzenie było przedwczesne i nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 78 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy. Natomiast spełnienie drugiej przesłanki określonej w tym przepisie - brak możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe zostało w tej sprawie wykazane.
Podkreślenia wymaga fakt, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojawiły się rozbieżności na tle wykładni art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W wyroku z dnia 15 października 2007 r. I OSK 1986/06 podobnie jak w wyrokach z dnia 23 września 2004 r. OSK 397/04 i z dnia 5 stycznia 2006 r. I OSK 587/05 oraz w powołanym przez skarżącego wyroku z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt IOSK 498/06, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że użycie w drugim członie omawianego przepisu czasu przeszłego i czasownika dokonanego ("zmniejszył się") oznacza, że w dacie wypowiedzenia stan ten musi już zaistnieć, a zatem jednostka wojskowa winna mieć w tym czasie zmniejszony stan etatowy, co przy braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe uniemożliwia trwanie stosunku służbowego. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie poglądu wyrażonego w tych wyrokach nie podziela.
Przychyla się natomiast do poglądu wyrażonego w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, w świetle którego żołnierzowi zawodowemu można wypowiedzieć stosunek służbowy na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy również w trakcie zmniejszania stanu etatowego jednostki wojskowej, a nie tylko po zakończeniu tego procesu (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SA 2673/00, Lex nr 77681, wyrok NSA z dnia 10 września 2001 r. sygn. akt II SA 1530/01, Lex nr 140906, wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1061/06, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1242/06, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 443/07.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w tej sprawie przyjąć należy, iż wejście w życie rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych Nr PF [...] z dnia [...] w sprawie zmian organizacyjnych w rejonowych bazach materiałowych oznaczało przystąpienie do jego wykonywania, w tym także do podejmowania decyzji o wypowiadaniu żołnierzom zawodowym stosunków służbowych. Celem tego rozkazu była bowiem zmiana struktury organizacyjnej tych jednostek, co wiązało się z koniecznością zmniejszenia ich stanu etatowego. Natomiast analiza przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było wykluczenie możliwości dokonania wypowiedzenia przed rzeczywistym zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej, a użyta forma "zmniejszył się jej stan etatowy" wskazuje jedynie na konieczność zachowania związku pomiędzy zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Taki związek powinien być zachowany również wtedy gdy przyczyną (podstawą) wypowiedzenia żołnierzowi stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej jest przeformowanie jednostki wojskowej.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.