Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 247/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę K.T. na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2011 r. nr [...]w przedmiocie przyznania odsetek za zwłokę w wypłacie uposażenia.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że K.T., zgodnie z rozkazem personalnym Nr [...]z dnia 9 maja 2006 r. Dowódcy POW, został przywrócony do zawodowej służby wojskowej i przyjęty na ewidencję w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w Słupsku z dniem 14 czerwca 2006 r. Powyższe rozstrzygnięcie było konsekwencją stwierdzenia nieważności przez Dowódcę Wojsk Lądowych (Nr [...]z dnia 14 kwietnia 2006 r.) decyzji Dowódcy POW Nr [...]z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego skarżącemu. W związku z powyższym wypłacono "należności finansowe" za okres od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 13 czerwca 2006 r. bez naliczania odsetek ustawowych.
Na wniosek skarżącego z dnia 31 lipca 2006 r. decyzją Nr [...]z dnia 26 września 2006 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień w Słupsku przyznał chorążemu Krzysztofowi Trybie "prawo do odsetek ustawowych, o których mowa w art. 9 ust. 3a ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy zawodowych, za okres od 1 grudnia 2003 r. do dnia 13 czerwca 2006 r."
Decyzją Nr [...]z dnia 28 sierpnia 2009 r. Szef WSzW, działając na podstawie art. 154 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: K.p.a.), uchylił powyższą decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Słupsku (dalej jako: Komendant WKU) Nr [...]z dnia 26 września 2006 r. i jednocześnie przyznał skarżącemu odsetki za zwłokę w wypłacie uposażenia za okres pozostawania "poza służbą" w łącznej wysokości 948,80 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania K.T. od powyższej decyzji Dowódca POW decyzją Nr [...]z dnia 16 października 2009 r. uchylił decyzję Komendanta WKU i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, o czym świadczy brak niezbędnych dokumentów w aktach sprawy. Fakt ten uniemożliwia prawidłową kontrolę wydanej decyzji i stanowi jednocześnie naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. co uzasadnia uchylenie decyzji i przesłanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Decyzją Nr [...]z dnia 6 listopada 2009 r. Szef WSzW działając na podstawie art. 154 § 2 uchylił decyzję Nr [...]Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Słupsku z dnia 26 września 2006 r. i jednocześnie przyznał skarżącemu odsetki za zwłokę w wypłacie uposażenia za okres pozostawania "poza służbą" od dnia uprawomocnienia się decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] (czyli od dnia 9 maja 2006 r.) w łącznej wysokości 948,80 zł. Jak wskazano w uzasadnieniu uchylona decyzja Komendanta WKU jest w istocie niewykonalna, gdyż odsetki zostały mocą wyżej wskazanej decyzji przyznane, natomiast nie zostało w niej określone kwotowe wyliczenie ich wysokości.
W związku z tym, mimo znacznego przekroczenia terminów określonych w art. 33 § 3 k.p.a., zachodzi konieczność uchylenia decyzji i wydania nowej decyzji w trybie art. 154 § 1 i 2 k.p.a. Organ podniósł, że zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 ze zm. – dalej jako: ustawa pragmatyczna) w razie zwłoki w wypłacie uposażenia żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie stało się wymagalne. W związku z przyjęciem, że datą uprawomocnienia się decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzenie stosunku służbowego, jest dzień 9 maja 2006 r., (a więc dzień wydania przez Dowódcę POW rozkazu personalnego Nr [...]unieważniającego rozkaz dzienny Komendanta WKU w sprawie zwolnienia K.T. z zawodowej służby wojskowej), Szef WSzW uznał, że K.T. odsetki ustawowe przysługują od dnia 10 maja 2006 r. do 20 lipca 2006 r. Należne skarżącemu odsetki zostały wyliczone według stopy procentowej 11,5% od kwoty 41.826,94 zł, stanowiącej zaległe uposażenie za okres pozostawania "poza służbą".
Organ ten wskazał ponadto, że suma zaległych uposażeń została pomniejszona o należności pobrane w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby. W ten sposób obliczone świadczenie należne skarżącemu z tytułu odsetek ustawowych za zwłokę, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej, wynosi 948,80 zł i zostało skarżącemu wypłacone.
W ocenie organu określone w art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej roszczenie o zapłatę odsetek ustawowych przysługuje żołnierzowi od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja o stwierdzeniu nieważności i od tego dnia powinny być naliczane odsetki. Organ zaznaczył jednak, że odsetki ustawowe powinny być naliczane tylko od wypłaconej żołnierzowi zawodowemu różnicy pomiędzy należnym uposażeniem, a wypłaconymi świadczeniami w związku ze zwolnieniem ze służby.
Z powyższą decyzją w części nie zgodził się K.T., który we wniesionym odwołaniu podniósł, iż domaga się przyznania mu kwoty pieniężnej w wysokości odpowiadającej sumie odsetek naliczonych od każdego z uposażeń należnych mu za okres od dnia 1 grudnia 2003 r. do 13 czerwca 2006 r. Odwołujący się zarzucił organowi nieprawidłowe obliczenie wysokości odsetek poprzez zaprzestanie ich naliczania od dnia wypłacenia należności głównej, gdy tymczasem powinny być one naliczane do czasu ich zapłaty.
Decyzją Nr [...]z dnia 21 stycznia 2010 r. Dowódca POW, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielając argumentację organu I instancji wskazał również, iż nabycie praw wynikających z decyzji administracyjnej nie może być utożsamiane z zasadą trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 K.p.a. W ocenie organu więc art. 154 k.p.a. chroni prawa nabyte w wyniku wydanej decyzji administracyjnej tylko w sytuacji, gdy są to prawa dobrze nabyte. Ochrona nie służy natomiast prawom nabytym z decyzji dotkniętej wadą powodującą jej nieważność.
Na powyższą decyzję K.T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając organowi administracji publicznej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej oraz nieprawidłowe zastosowanie art. 154 § 1 i 2 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację.
W odpowiedzi na skargę Dowódca POW, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie przytaczając dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 9 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo ustosunkował się do twierdzeń organu administracji publicznej. Wskazał w szczególności, że należne skarżącemu zaległe uposażenia nie zostały w całości wypłacone, gdyż "pozwany samowolnie, bez żadnego tytułu wykonawczego, dokonał potrąceń z tego uposażenia." Pełnomocnik stwierdził zatem, że potrąconych nienależnie świadczeń skarżący dochodzi w osobnym postępowaniu.
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 179/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia 21 stycznia 2010 r., Nr [...]oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2009 r., Nr [...]. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż organ II instancji w zaskarżonej decyzji wprawdzie wskazał, że osnowa decyzji była wadliwa, jednak nie ocenił, jakiego rodzaju była to wadliwość, a powinien był to uczynić, w celu określenia właściwego trybu postępowania.
Nadto Sąd zważył, iż organy powinny zwrócić uwagę, że uchylenie lub zmiana decyzji wywołuje skutek ex nunc, na przyszłość, natomiast stwierdzenie nieważności decyzji wywołuje skutki retrospektywne, a więc ex tunc. Powyższe, zdaniem Sądu, przemawia za tym że niedopuszczalny był zastosowany w sprawie tryb postępowania nadzwyczajnego oparty na art. 154 kpa. W ocenie Sądu, w postępowaniu administracyjnym prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji pominięta została całkowicie kwestia interesu społecznego lub słusznego interesu strony, mimo, że możliwość wzruszenia decyzji w trybie art. 154 kpa uzależniona jest od wykazania, że za wyeliminowaniem decyzji ostatecznej z obrotu prawnego przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Kolejną wadą, którą dostrzegł Sąd jest treść rozstrzygnięcia decyzji albowiem przepis art. 154 kpa dopuszcza jedynie dwa rozstrzygnięcia "uchylenie" lub "zmianę" decyzji natomiast organ pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie o uchyleniu i orzeczeniu, co do istoty sprawy poprzez przyznanie odsetek.
Decyzją Nr [...]z dnia 3 września 2010 r. Szef WSzW, stosując powyższe wskazówki zawarte w wyroku WSA w Bydgoszczy, stwierdził nieważność decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Słupsku Nr [...]z dnia 20 września 2006 r. podkreślając, że z powodu niewykonalności faktycznej decyzja, której nieważność stwierdzono nie podlega wykonaniu.
Z powyższą decyzją nie zgodził się K.T., który we wniesionym odwołaniu wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Decyzją Nr [...]z dnia 2 listopada 2010 r. Dowódca POW uchylił decyzję Nr [...]z dnia 3 września 2010 r. Szefa WSzW i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Dowódca podkreślił, iż zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 K.p.a. gdyż nie wskazano w niej podstaw rozstrzygnięcia, a także jej uzasadnienie nie spełnia wymogów przewidzianych w przepisach prawa, a jedynie ogranicza się do lakonicznego stwierdzenia, iż decyzja, której nieważność stwierdzono jest decyzją niewykonalną z uwagi na brak okresowej kwoty.
Decyzją Nr [...]z dnia 30 listopada 2010 r. Szef WSzW stwierdził nieważność decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Słupsku Nr [...]z dnia 20 września 2006 r. podkreślając, że w okresie pozostawania "poza służbą" odsetki za zwłokę, po wypłacie uposażenia przysługującego żołnierzom zawodowym, nie przysługiwały K.T., ponieważ nie istniał wówczas stosunek obligacyjny, stanowiący podstawę do wypłaty tego typu należności. Tak, więc decyzja zarówno w dacie jej wydania była niewykonalna, jak i obecnie jest niewykonalna, ponieważ K.T. nie nabył prawa do uposażenia za okres pozostawania "poza służbą", od którego mogłyby być naliczane żądane przez niego odsetki ustawowe.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł K.T., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonej decyzji skarżący ponownie zarzucił rażące naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwe zastosowanie:
- – art. 157 § 1 K.p.a., a tym samym przyjęcie jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji jedynie przepisu kompetencyjnego i blankietowego, który nie może być samodzielną podstawą prawną rozstrzygnięcia,
- – art. 156 § 1 pkt 5 i przyjęcie, iż decyzja WKU w Słupsku Nr [...]z dnia 26 września 2006 r. jest niewykonalna bez jednoczesnej oceny, czy niewykonalność ma charakter trwały,
- – art. 107 § 3 K.p.a. i uzasadnienia decyzji okolicznościami innymi aniżeli odnoszącymi się do stwierdzonej nieważności przywołanej przez WKU w Słupsku.
Decyzją Nr [...]z dnia 17 lutego 2011 r. Dowódca POW utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Nr [...]/[...]z dnia 30 listopada 2010 r. Szefa WSzW w Gdańsku podzielając ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji, a tym samym nie znalazł podstaw do jej uchylenia.
Na powyższą decyzję K.T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 21 stycznia 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako niezgodnych z prawem.
W ocenie skarżącego uchybiono podstawowym zasadom postępowania administracyjnego w związku, z czym skarżący powielił zarzuty wywiedzione już w odwołaniu, zarzucając rażące naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwe zastosowanie:
- – art. 157 § 1 K.p.a., a tym samym przyjęcie jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji jedynie przepisu kompetencyjnego i blankietowego, który nie może być samodzielną podstawą prawną rozstrzygnięcia,
- – art. 156 § 1 pkt 5 i przyjęcie, iż decyzja WKU w Słupsku Nr [...]z dnia 26 września 2006 r. jest niewykonalna bez jednoczesnej oceny, czy niewykonalność ma charakter trwały,
- – art. 107 § 3 K.p.a. i uzasadnienia decyzji okolicznościami innymi aniżeli odnoszącymi się do stwierdzonej nieważności przywołanej przez WKU w Słupsku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał na są ustalenia i poglądy zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 179/10. Z uzasadnienia tego wyroku wynikają następujące ustalenia:
- 1) skarżący rozkazem personalnym Nr [...]z dnia 9 maja 2006 r. Dowódcy POW skarżącej został przywrócony do zawodowej służby wojskowej i przyjęty na ewidencję w WKU w Słupsku z dniem 14 czerwca 2006 r. Przywrócenia do służby dokonano w następstwie stwierdzenia nieważności przez Dowódcę Wojsk Lądowych decyzji Dowódcy POW Nr [...]z 17 grudnia 2002 r. w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego.
- 2) skarżącemu wypłacono należności finansowe za okres od dnia 1 grudnia 2003 r. do 13 czerwca 2006 r. bez naliczenia odsetek ustawowych.
- 3) decyzja nr [...]r. z dnia 26 września 2006 r. przyznano skarżącemu prawo do odsetek ustawowych, a których mowa z art. 9 ust. 3a ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy zawodowych, za okres od 1 grudnia 2003 r. do dnia 13 czerwca 2006 r.
- 4) decyzją nr [...]z 28 sierpnia 2009 r. Szef WSzW działając na podstawie art. 154 § 1 i 2 K.p.a. uchylił powyższą decyzję i jednocześnie przyznał skarżącemu odsetki za zwłokę w wypłacie uposażenia za okres postanowienia "przez służbę" w łączonej wysokości 948,80 zł.
- 5) Dowódca POW decyzją Nr [...]z 16 października 2009 r. uchylił decyzję Komendanta WKU i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Przyczyną uchybienia było nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego
- 6) decyzja Nr [...]z 6 lutego 2009 r. Szef WSzW na podstawie art. 154 § 2 uchylił decyzją Nr [...]WKU w Słupsku z 26 września 2006 r. i jednocześnie przyznał skarżącemu odsetki za zwłokę w wypłacie uposażenia za okres pozostawania "poza służbą" od dnia uprawomocnienia się decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych Nr [...] (czyli od dnia 9 maja 2006 r.) w łącznej wysokości 948,80 zł. Wskazano, że uchylona decyzja jest w istocie niewykonalna, gdyż odsetki zostały przyznane, natomiast nie zostały w niej określone kwotowe wyliczenie ich wysokości. W podstawie prawnej decyzji wskazano na art. 154 § 2 K.p.a.
- 7) Dowódca POW decyzją Nr 29 z 21 stycznia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
- 8) WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. II SA/Bd 179/10 stwierdził nieważność decyzji POW w Bydgoszczy z dnia 21 stycznia 2010 r. Nr [...]oraz poprzedzającą ją decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2009 r. Nr [...].
Analizując poczynania orzekających w sprawie organów Sąd podniósł, że organy dostrzegły wadliwość kwalifikowaną decyzji o przyznaniu odsetek, która mogłaby być usunięta w trybie nadzwyczajnym w oparciu o przesłankę z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Sąd wskazał także, że organ nie ocenił rodzaju wadliwości, a powinien to uczynić w celu określenia właściwego trybu postępowania. Należało zaznaczyć potrzebę stwierdzenia nieważności z powodu wady kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd ocenił, że w sprawie niedopuszczalne było stosowanie trybu nadzwyczajnego opartego na art. 154 K.p.a.
Sąd I instancji podkreślił, że prawomocne orzeczenie jest wiążące dla strony i organu i wskazał, iż wyrok WSA w Bydgoszczy został odczytany w ten sposób, że decyzją z 30 lutego nr 5/2010 Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Gdańsku stwierdził nieważność decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Słupsku nr [...]z dnia 26 września 2009 r. w sprawie przyznania skarżącemu odsetek za zwłokę. Jako postawę prawną wskazano art. 156 § 1 pkt 5 i art. 157 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z powodu niewykonania faktycznej decyzji, której nieważność stwierdzono nie podlega wykonaniu.
Decyzja ta została utrzymana w mocy w administracyjnym toku instancji (decyzja Dowódcy POW Nr [...]z 17 lutego 2011 r.).
Sąd przyznał rację skarżącemu, że podana podstawa prawna stwierdzenia nieważności jest nieprawidłowa. Organy powołały się na niewykonalność faktyczną, która istnieje, ale pominęły dalszą przesłankę - niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały. Cechy trwałości nie posiada decyzja Nr [...]z dnia 26 września 2006 r. przyznająca chorążemu T.K., prawo do odsetek ustalonych za okres od 1 grudnia 2003 r. do 13 czerwca 2006 r. Niewykonalność faktyczną tego rodzaju rozstrzygnięcia można usunąć poprzez ustalenie kwoty należności głównej (co uczyniono) i przyjęcie publikowanego wskaźnika odsetek ustawowych.
W ocenie Sądu I instancji nie oznacza to jednak, że skargę należało uwzględnić. Decyzja z dnia 26 września 2006 r. obarczona jest kwalifikowaną wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2, co powoduje, że w ostateczności zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W ramach stwierdzenia nieważności mamy do czynienia z inną podstawą prawną (przyczyną) stwierdzenia nieważności.
Dodano, że jak to już wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku w sprawie II S.A./Bd 179/10 brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki prawa do odsetek, za każdy miesiąc okresu, w którym skarżący nie miał statusu żołnierza zawodowego. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podzielił poglądy i oceny zawarte w cytowanym wyroku. Decyzja przyznająca odsetki od uposażenia za ten okres nosi cechy nieważności, co w konsekwencji powoduje, że zaskarżona decyzja, mimo błędnej argumentacji w ostateczności odpowiada prawu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K.T., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w związku z 157 § 1 kpa, a tym oddalenie skargi na decyzję, w której przyjęto jako podstawę prawną jedynie przepis kompetencyjny i blankietowy, który nie może być samodzielną podstawą prawną rozstrzygnięcia;
2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa i przyjęcie, iż decyzja WKU w Słupsku Nr [...]z dnia 26 września 2006 r. pomimo, iż nie jest niewykonalna jak uzasadniał stwierdzenie jej nieważności organ administracji, to rażąco narusza prawo;
3) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w związku z art. 107 § 3 kpa i uzasadnienie decyzji okolicznościami innymi aniżeli odnoszącymi się do stwierdzonej niewykonalności przywołanej decyzji WKU w Słupsku.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przepis art. 157 § 1 kpa, który to organ przyjął jako podstawę prawną rozstrzygnięcia jest przepisem kompetencyjnym i blankietowym, Stanowi on jedynie o właściwości organu wyższego rzędu do rozstrzygania sprawy w trybie stwierdzenia nieważności. Jednocześnie nie mieści on w sobie żadnej innej treści. Zatem organ mógł wskazać jako podstawę prawną art. 1 kpa lub art. 104 kpa, które wskazują na zastosowanie KPA w określonych sprawach oraz na rozstrzyganie spraw indywidualnych w decyzji. Niewątpliwie art. 157 § 1 kpa mógłby stanowić podstawę rozstrzygnięcia, ale wspólnie z innymi przepisami. Nigdy zaś samodzielnie.
Dodano, że Sąd I instancji nie dostrzega, iż organy obu instancji uzasadniają stwierdzenie nieważności niewykonalnością decyzji z uwagi na brak określenia kwoty. Ta teza, która w ocenie organu I instancji wynika z prawomocnego wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie winna stanowić kluczowy przedmiot szczegółowej analizy organu I instancji. Tymczasem organ uzasadnia swoje rozstrzygnięcie w dalszej kolejności rażącym naruszeniem art. 75 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej, co z przyczyn przytoczonych wyżej na obecnym etapie postępowania, nie może być przedmiotem polemiki niniejszego odwołania. Nie mniej uzasadnianie decyzji o stwierdzeniu nieważności okolicznościami odnoszącymi się do innego zagadnienia niż wskazane na wstępie, w podstawie prawnej i wreszcie wynikające w ocenie organu z prawomocnego wyroku sądowego, powoduje, iż uzasadnienie przestaje odpowiadać wymogom wynikającym z art. 107 § 3 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to zatem konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia i w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponieważ w sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny kontroli zaskarżonego wyroku dokonał wyłącznie w granicach wyznaczonych zarzutami stanowiącymi podstawy skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona, albowiem nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Wbrew zawartym w niej zarzutom Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie naruszył art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Zaskarżony wyrok został wydany na podstawie art. 151 Ppsa, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Sąd I instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa, co oznacza iż zarzut naruszenia w/wym przepisu, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jest całkowicie chybiony.
Niezależnie od powyższego nie ma racji skarżący kasacyjnie twierdząc, że decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Gdańsku z dnia 29 listopada 2010r. oparta została wyłącznie na przepisie kompetencyjnym – art. 157 § 1 Kpa, a tym samym nie posiada właściwej podstawy prawnej.
Jak wynika z wymienionej decyzji oprócz art. 157 § 1 Kpa jej podstawę stanowił też art. 156 § 1 pkt. 5 Kpa. który będąc przepisem prawa materialnego uprawniał organ do stwierdzenia nieważności decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Słupsku z dnia 26 września 2006r., z uwagi na jej niewykonalność.
Z art. 156 § 1 pkt. 5 Kpa wynika, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały.
W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że podstawę prawną decyzji stanowią przepisy prawa materialnego administracyjnego, powszechnie obowiązujące, a więc stanowione przez ustawy i akty wydawane w wykonaniu delegacji ustawowej. Do takiej kategorii przepisów należy art. 156 § 1 Kpa, co powoduje iż jego powołanie w osnowie decyzji stanowi prawidłową podstawę prawną decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 § 1 Kpa.
Odnosząc się do 2 zarzutu skargi kasacyjnej tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa należy zauważyć, że zarzut ten został postawiony niewłaściwie. Jak zostało to wcześniej stwierdzone Sąd I instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa, a nadto przepis ten nawet gdyby znajdował zastosowanie nie może być wiązany z przepisem prawa materialnego, którym jest art. 156 § 1 pkt.2 Kpa. W takim wypadku należałoby postawić zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a Ppsa, ten zaś przepis nie został włączony do podstawy na jakiej została oparta skarga kasacyjna. Stawiając opisany zarzut autorowi skargi kasacyjnej chodzi o nieuprawnioną jego zdaniem ocenę zaskarżonej decyzji w kontekście wystąpienia innej przesłanki uzasadniającej stwierdzenie jej nieważności (organy przyjęły art. 156 § 1 pkt. 5 Kpa, Sąd art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa).
W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przytoczonego przepisu wynika dla Sądu I instancji obowiązek zbadania w pełnym zakresie zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem. Tym samym istnieje możliwość, że Sąd z urzędu dostrzeże inną wadę kwalifikowaną decyzji, niż ta która została ujawniona przez organ i skutkowała stwierdzeniem nieważności określonej decyzji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, w której Sąd I instancji uznał, że decyzja której nieważność została stwierdzona obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa.
Należy podzielić stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, że skarżącemu nie należą się odsetki od uposażenia za okres w którym nie był zawodowym żołnierzem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że dopiero z chwilą stwierdzenia nieważności decyzji wypowiadającej stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej obalone zostaje domniemanie ważności tej decyzji, a zatem w okresie obowiązywania decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego prawo do uposażenia nie przysługuje (por. wyrok z dnia 22 lipca 2009r. I OSK 1455/08, z dnia 10 grudnia 2009r. I OSK 212/09, z dnia 28 stycznia 2010r. I OSK 688/09).
Oznacza to, że jeżeli w okresie między dokonanym wypowiedzeniem stosunku służbowego, a stwierdzeniem nieważności tej decyzji organ nie miał podstaw prawnych do wypłaty uposażenia wobec niepozostawania przez skarżącego w zawodowej służbie wojskowej, to nie można mówić aby doszło do zwłoki w wypłacie uposażenia. Skarżącemu nie przysługuje więc za ten okres roszczenie o odsetki, a ich przyznanie stanowi przesłankę uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa.
Oceniając 3 zarzut skargi kasacyjnej tj. niedostrzeżenie przez Sąd I instancji wad w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej nieważność, to należy przypomnieć, że stosownie do art. 174 pkt. 2 Ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie wskazuje na to jaki istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku miało zarzucane uchybienie procesowe, uniemożliwia tym samym odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do tak postawionego zarzutu.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.