Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 10 lipca 2006 r. odrzucił skargę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "P." na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Przyczyną odrzucenia był fakt opłacenia skargi, wniesionej przez radcę prawnego, znakami opłaty sądowej, które w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie są wykorzystywane. Sąd uznał więc, że skarga nie została należycie opłacona i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "P.", reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 500 zł. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
- 1) art. 183 § 2 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie orzeczenia kończącego w sprawie przez asesora sądowego, co jest niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej,
- 2) art. 219 § 2 powołanej ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i odrzucenie skargi, podczas gdy skarżąca poniosła koszty sądowe w sprawie. Skarżąca podkreśliła, że, z uwagi na poniesienie kosztów i formalne opłacenie skargi, powinna była zostać wezwana do uzupełnienia braków formalnych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nieważność postępowania zachodzi, jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Stawiając zaskarżonemu orzeczeniu zarzut naruszenia tego przepisu, autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, na czym ono polega oraz nie wskazał na żadną sprawę, toczącą się lub zakończoną prawomocnym orzeczeniem, która mogłaby skutkować zastosowaniem przytoczonego przepisu w przedmiotowej sprawie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy, Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących nieważnością, w tym wskazywanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej niewłaściwego składu Sądu, polegającego na orzeczeniu w sprawie przez asesora sądowego. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 26 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może, za zgodą kolegium sądu, powierzyć asesorowi sądowemu pełnienie czynności sędziowskich na czas określony, nieprzekraczający pięciu lat. Przepis ten nie został uznany za niezgodny z Konstytucją, a więc obowiązuje i wiąże sądy i sędziów orzekających w sprawach.
W świetle art. 178 ust. 1 Konstytucji, sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Oznacza to, że sędziowie nie mogą samodzielnie decydować o niezgodności przepisów ustawowych z Konstytucją i muszą je stosować, do czasu ich zmiany lub uchylenia. Z tego względu wydanie orzeczenia przez asesora sądowego nie może być podstawą stwierdzenia nieważności postępowania, ponieważ wydawanie orzeczeń przez asesorów jest zgodne z obowiązującymi przepisami rangi ustawowej.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 219 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podkreślić należy, że przepis ten w jasny sposób wskazuje na dwa sposoby poniesienia opłaty sądowej, które są uznawane w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż są to tylko wskazówki, w jaki sposób można uiścić opłatę sądową, które nie wykluczają wniesienia opłaty za pomocą znaków opłaty sądowej. Zakup znaków opłaty sądowej nie jest równoznaczny z uiszczeniem należnej opłaty, tak samo jak przelew opłaty na niewłaściwy rachunek bankowy. W obu sytuacjach, mimo iż strona poniosła koszty w sprawie, nie można uznać, że pismo procesowe zostało należycie opłacone. Niezasadny jest zarzut, że skarżąca powinna zostać wezwana do uzupełnienia braków formalnych. Skarżąca działała za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, od którego wymagana jest znajomość wymogów formalnych stawianych wnoszonym przez niego pismom procesowym.
Zgodnie z art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie, skarga dotycząca postanowienia SKO w [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji podlega opłacie stałej w wysokości 100 zł, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Sąd nie miał więc obowiązku wzywać skarżącą do uzupełnienia braków.
Rozpoznawana skarga kasacyjna podlega wpisowi stałemu w wysokości 100 zł, zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia. Ponieważ wpis został uiszczony w wysokości 250 zł, nadpłacona kwota podlega zwrotowi na rzecz skarżącego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.