Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 29 stycznia 2004 r. SA/Bd 2387/03, oddalił skargę B. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej "Ś." w [...] z dnia [...] [...], którą odmówiono skarżącej przyznania zasiłku celowego (na pokrycie kosztów zakupu leków, zwrotu kosztów zakupu leków oraz wykonania remontu), gdyż jej dochód miesięczny przekraczał obowiązujące kryterium dochodowe.
Sąd – postanowieniem z dnia 28 stycznia 2004 r., zawartym w protokóle poprzedzającej wydanie wyroku rozprawy – odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, w uzasadnieniu zaś wyroku wyjaśnił, że – ze względu na stan sprawy – nie zachodziła potrzeba ustanowienia pełnomocnika.
Wnosząc skargę kasacyjną reprezentujący B. I. pełnomocnik z urzędu – do którego ustanowienia, oraz przywrócenia terminu zaskarżenia, jednak doszło – jako podstawy przytoczył:
"1. naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 31a ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej,
- 2. nieważność postępowania poprzez pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw na skutek bezzasadnej odmowy przyznania pełnomocnika z urzędu".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że – czego nie dostrzegł sąd – orzekające w sprawie organy nie rozważały możliwości przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego, ponadto sąd – odmawiając ustanowienia pełnomocnika – kierował się swoją oceną zawiłości sprawy, podczas gdy prawo pomocy należy wyłącznie do oceny sytuacji majątkowej strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wprawdzie w skardze kasacyjnej, gdy chodzi o zarzut drugi, ograniczono się tylko do opisu naruszenia, lecz nie powołano już art. 183 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednak sąd kasacyjny z urzędu bierze pod uwagę nieważność postępowania i zarzut – chociaż niepełny – okazał się skuteczny; wobec zaś nieważności postępowania zarzut pierwszy nie podlegał już rozpoznaniu.
Skarżąca bowiem została pozbawiona możności obrony swych praw, przy czym nie dlatego, że – jak podnosi się w skardze kasacyjnej – bezzasadnie odmówiono jej ustanowienia adwokata, lecz przede wszystkim dlatego, że zamknięto rozprawę i wydano wyrok, podczas gdy na odmowne postanowienie sądu przysługiwało zażalenie (art. 260 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 186 i art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.