Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 906/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Rady [...] w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...].
Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny i prawny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z [...] sierpnia 2013 r., w wyniku rozpatrzenia wniosku Rady [...] w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Finansów utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. Przedmiotem tych decyzji była odmowa udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącej z dnia 1 lipca 2013 r. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia Minister Finansów wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.").
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wyjaśnił, że skarżąca pismem z 1 lipca 2013 r., powołując się na przepisy u.d.i.p., wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przekazania: łącznej kwoty wynagrodzeń brutto dla członków Komisji Dyscyplinarnej Ministerstwa Finansów; listy osób ww. komisji z podaniem wynagrodzenia brutto każdej z tych osób za udział w pracach tej komisji; terminów posiedzeń powyższej komisji.
Wnioskodawca pismem z dnia 16 lipca 2013 r. został poinformowany, że posiedzenia Komisji Dyscyplinarnej Ministerstwa Finansów odbyły się w dniach 30 sierpnia, 6 września, 4, 23, 25 i 30 października, 7, 29 i 30 listopada oraz 14 grudnia 2012 r. W pozostałym zakresie objętym żądaniem wnioskodawcy, tj. w zakresie łącznej kwoty wynagrodzeń brutto dla członków Komisji Dyscyplinarnej Ministerstwa Finansów oraz listy osób ww. komisji z podaniem wynagrodzenia brutto każdej z tych osób za udział w pracach tej komisji, Ministerstwo Finansów poinformowało wnioskodawcę ww. pismem, iż jest to informacja publiczna przetworzona i wezwało do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie, udzielonej pismem z dnia 17 lipca 2013 r. istnienia takiego interesu nie wykazał. Przedstawił natomiast swoją opinię, zgodnie z którą żądana informacja ma charakter prosty i jej udzielenie nie wymaga podejmowania skomplikowanych czynności.
Przywołując treść art. 3 u.d.i.p. Minister Finansów zauważył, że przepisy tej ustawy nie zawierają definicji legalnej informacji publicznej przetworzonej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał się na opinie doktryny w tym zakresie i poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Na tej podstawie wywiódł, że informacja przetworzona to taka informacja, która musi zostać "specjalnie" przygotowana dla wnioskodawcy, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Organ stwierdził, że w zakresie wnioskowanych informacji, nie dysponuje gotową informacją dotyczącą łącznej kwoty wynagrodzeń brutto dla członków Komisji Dyscyplinarnej Ministerstwa Finansów oraz listy osób ww. komisji z podaniem wynagrodzenia brutto każdej z tych osób za udział w pracach tej komisji. Realizacja zawartego we wniosku żądania wiązałaby się z potrzebą przeprowadzenia m.in. konkretnych analiz, zestawień, wyciągów.
Niezbędne byłoby dokonanie wyodrębnienia informacji niezbędnych do przekazania poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia za cały 2012 r. informacji wskazanej we wniosku jest znaczna i spowodowałaby znaczne zaangażowanie po stronie organu środków i zasobów koniecznych dla jego prawidłowego funkcjonowania. Wymienione czynności podejmowane w tym zakresie wskazują na proces tworzenia nowej informacji, a więc informacji przetworzonej. Minister wskazał, że obsługujące kadry i płace systemy informatyczne Ministerstwa Finansów nie pozwalają na wytworzenie w sposób prosty żądanej przez wnioskodawcę informacji.
Zdaniem Ministra Finansów, żądane informacje stanowią w świetle powyższego informacje publiczne przetworzone, do których udzielenia niezbędne jest wykazanie spełnienia przesłanki interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Skarżąca spełnienia takiej przesłanki nie wykazała. Wobec faktu, że żądanie skarżącej dotyczy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, a nie wykazała ona istnienia przesłanek, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a organ również nie dopatrzył się istnienia takiego interesu, brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej.
Pismem z dnia 14 października 2013 r. Rada [...] w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż informacje, o których mowa w zaskarżonej decyzji, są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i art. 4 u.d.i.p. Istota sporu dotyczy zaś charakteru żądanych informacji, tj. czy są to informacje proste, czy też przetworzone. Charakter tych informacji może mieć bowiem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w przypadku uznania ich za informacje przetworzone, wymagane jest od wnioskodawcy wykazanie istnienia po jego stronie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Minister Finansów nie wykazał bowiem w wyczerpujący i przekonywujący sposób, że informacje publiczne, o których mowa w jego decyzjach, mają charakter informacji przetworzonych, a nie informacji prostych. Sąd nie podzielił stanowiska Ministra Finansów, że w świetle jego wyjaśnień charakter przetworzony ma informacja publiczna dotycząca informacji publicznych w zakresie łącznej kwoty wynagrodzeń brutto dla członków Komisji Dyscyplinarnej Ministerstwa Finansów oraz listy osób ww. komisji z podaniem wynagrodzenia brutto każdej z tych osób za udział w pracach tej komisji (punkt 1 - 2 wniosku), wskazując, iż w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów.
Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego.
W realiach niniejszej sprawy Minister Finansów nie wykazał jednak, w ocenie Sądu, w wyczerpujący i przekonywujący sposób, że wymaga zaangażowania dodatkowych sił i środków udzielenie informacji publicznej dotyczącej łącznej kwoty wynagrodzeń brutto dla członków Komisji Dyscyplinarnej Ministerstwa Finansów oraz listy osób ww. komisji z podaniem wynagrodzenia brutto każdej z tych osób za udział w pracach tej komisji. Organ uzasadniając zakwalifikowanie żądanych informacji jako informacji przetworzonych, wskazywał na takie niezbędne dla jej wytworzenia czynności jak: potrzeba przeprowadzenia analiz, zestawień, wyciągów, dokonanie wyodrębnienia informacji niezbędnych do przekazania poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, znaczna ilość informacji prostych która spowodowałaby znaczne zaangażowanie po stronie organu środków i zasobów koniecznych dla jego prawidłowego funkcjonowania.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego organ jedynie bardzo ogólnikowo, wręcz szablonowo uzasadnił dlaczego uważa żądane przez skarżącą informacje publiczne za informacje przetworzone. Przede wszystkim zaś organ nie wyjaśnił w wyczerpujący sposób jakie to konkretne analizy, zestawienia czy wyciągi musi przeprowadzić aby udzielić żądanej informacji. Argumentacja organu co do uzasadnienia, że powyższe czyni żądane informacje informacjami przetworzonymi, nie może więc zostać uznana za wystarczającą. Jest to tym bardziej uzasadnione, że jak podkreśla się w orzecznictwie, czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne lub biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać obowiązanych podmiotów z tego obowiązku bowiem są to zwykłe czynności techniczne związane z rozpatrywaniem danego wniosku.
Sąd pierwszej instancji zauważył, że z przepisów u.d.i.p. wynika jednoznacznie, iż wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca występujący udostępnienie informacji publicznej nie musi wiedzieć na etapie składania wniosku, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a zatem w momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To bowiem na podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej. Jeżeli wnioskodawca żądający takiej informacji, po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien wydać w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję odmawiającą udzielenia informacji, a w jej uzasadnieniu wykazać brak "szczególnego interesu publicznego".
Przesłanka materialnoprawna "szczególnej istotności" niewątpliwie determinuje tryb postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Funkcjonalna wykładnia normy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. bezspornie nie pozwala na obciążenie strony wnioskującej o informację obowiązkiem wykazywania już na poziomie złożonego wniosku, że żądanie w nim zawarte dotyczy informacji szczególnie istotnej dla interesu publicznego. Obciążony takim obowiązkiem jest przede wszystkim podmiot dysponujący informacją i to on musi dokonać takiej kwalifikacji z chwilą otrzymania wniosku, ewentualnie po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia argumentacji w nim przedstawionej. Do organu należy nadto szczegółowe uzasadnienie braku istnienia tej przesłanki w decyzji o odmowie udostępnienia. Wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien bowiem zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazał.
W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Tymczasem organ nie wykazał w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć w wystarczający i przekonywujący sposób, że sam zbadał przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Sąd pierwszej instancji uznał, że organ nie podjął więc w tym zakresie wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy, nie zebrał i nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego, naruszając tym samym art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Dlatego też uzasadnienia decyzji organu również w tym zakresie nie spełniają wymogów wskazanych w art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Finansów.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. a także art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107§ 3 k.p.a., poprzez błędne uchylenie decyzji Ministra Finansów [...] sierpnia 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. na skutek przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż zaszły nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez Ministra Finansów, polegające na naruszeniu ww. przepisów k.p.a., przy jednoczesnym dalszym bezpodstawnym przyjęciu, że wystąpienie tych nieprawidłowości mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji, podczas, gdy Minister Finansów prawidłowo, rzetelnie i zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przeprowadził postępowanie dowodowe i dokonał oceny zgromadzonych dowodów, zaś uzasadnienie decyzji wydanej przez Ministra Finansów jest prawidłowe i zgodne z wymogami art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.,
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób prawidłowy i wyczerpujący na czym polegały uchybienia procesowe organu,
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że żądana przez Radę [...] w W. informacja publiczna w zakresie udostępnienia łącznej kwoty wynagrodzeń brutto dla członków Komisji Dyscyplinarnej Ministerstwa Finansów oraz listy osób tej komisji z podaniem wynagrodzenia brutto każdej z tych osób za udział w pracach tej komisji, nie stanowi informacji publicznej przetworzonej lecz informację publiczną podlegającą udostępnieniu bez ograniczeń, podczas gdy - w istniejącym stanie faktycznym i prawnym sprawy - Minister Finansów w sposób uprawniony przyjął, że żądanie strony dotyczy uzyskania informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Wskazując na powyższe, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji bezzasadnie przyjął, że żądana przez stronę w przedmiotowej sprawie informacja nie jest informacją przetworzoną. Minister Finansów w decyzjach obu instancji o odmowie udostępnienia informacji publicznej wyjaśnił, że nie dysponuje gotową informacją objętą wnioskiem i określił dlaczego żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej podając na czym to przetworzenie polega. Czynności jakie organ musiałby podjąć dla udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji nie mają charakteru prostych czynności, lecz wymagają podjęcia czasochłonnych działań o charakterze intelektualnym połączonych z zaangażowaniem pracowników Ministerstwa Finansów prowadząc do dezorganizacji pracy zakłócenia wykonywania podstawowych zadań organu. Powyższe czyni żądaną informację informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Minister Finansów jako dysponent informacji publicznej miał prawo żądać od wnioskodawcy wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego a w sytuacji, gdy takiej informacji nie uzyskał i sam takiego interesu nie stwierdził odmówić jej udostępnienia.
Minister Finansów wskazał również, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób prawidłowy i wyczerpujący na czym polegały uchybienia procesowe organu. W szczególności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest ustalenia jakie okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla sprawy, nie zostały przez organ wyjaśnione, w jakim zakresie postępowanie dowodowe, przeprowadzone przez organ wykazuje braki, w jaki sposób ocena materiału dowodowego, dokonana przez organ, wykracza poza ramy wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego.
W skardze kasacyjnej zarzucono, że Sąd pierwszej instancji zamiast konkretnych wyjaśnień zaprezentował obszerne, ale teoretyczne wywody. W ocenie Ministra wszystkie okoliczności istotne do wyjaśnienia sprawy zostały zbadane i ocenione w postępowaniu dowodowym w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Rozpoznając skargę kasacyjną Ministra Finansów Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze związanie granicami i zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.tj.2012, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej, jako "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach podniesionych w niej zarzutów, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez Ministra Finansów opartej na obydwu podstawach określonych w art.174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. podniesiono zarówno zarzuty naruszenia norm prawa materialnego, jak również wskazano na naruszenia przepisów postępowania.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczą nieprawidłowej, zdaniem organu, oceny przez Sąd pierwszej instancji sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego i uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zarzuty naruszenia art.7, art.11, art.77 §1, art.80 i 107 §3 k.p.a. stanowią w istocie polemikę z oceną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, wskazującą na uchybienia przez organ administracji właśnie wskazanym powyżej przepisom. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że organ jedynie bardzo ogólnikowo, wręcz szablonowo uzasadnił dlaczego uważa żądane przez skarżącą informacje publiczne za informacje przetworzone. Przede wszystkim zaś organ nie wyjaśnił w wyczerpujący sposób jakie to konkretne analizy, zestawienia czy wyciągi musi przeprowadzić aby udzielić żądanej informacji. Argumentacja organu co do uzasadnienia, że powyższe czyni żądane informacje informacjami przetworzonymi, nie może więc zostać uznana za wystarczającą.
Z tą ocena należy się zgodzić. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy poczynił szerokie rozważania dotyczące pojęcia informacji przetworzonej, przytaczając stosowne przepisy i powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, jednakże w odniesieniu do wniosku złożonego w niniejszej sprawie o udzielenie informacji publicznej stwierdził jedynie, że nie dysponuje gotową informacją dotyczącą łącznej kwoty wynagrodzeń brutto dla członków Komisji Dyscyplinarnej Ministerstwa Finansów oraz listy osób ww. komisji z podaniem wynagrodzenia brutto każdej z tych osób za udział w pracach tej komisji. Realizacja zawartego we wniosku żądania wiązałaby się z potrzebą przeprowadzenia m.in. konkretnych analiz, zestawień, wyciągów. Niezbędne byłoby dokonanie wyodrębnienia informacji niezbędnych do przekazania poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia za cały 2012 r. informacji wskazanej we wniosku jest znaczna i spowodowałaby znaczne zaangażowanie po stronie organu środków i zasobów koniecznych dla jego prawidłowego funkcjonowania.
Tego rodzaju stwierdzenia nie pozwalały na uznanie, że organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił, dlaczego uznał żądania udzielenia informacji o łącznej kwocie wynagrodzeń brutto dla członków Komisji Dyscyplinarnej Ministerstwa Finansów oraz listy osób ww. komisji z podaniem wynagrodzenia brutto każdej z tych osób za udział w pracach tej komisji, za informację przetworzoną. Tym bardziej, że w tej kwestii we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy odwołująca się Rada [...] wskazywała, na konkretne programy informatyczne kadrowo - księgowe, które - jej zdaniem- w bardzo krótkim czasie umożliwiają wygenerowanie żądanych informacji. Do tych okoliczności podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie odniósł się organ odwoławczy i nie rozwinął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacji pozwalającej na uznanie słuszności jego stanowiska. Organ w uzasadnieniu decyzji nie wskazał konkretnie, jakie czynności musiałby podjąć i na czym polega trudność w ich przeprowadzeniu, dlaczego są czasochłonne i na tyle skomplikowane, że implikują uznanie ich za informację przetworzoną.
Podnoszona zaś w skardze kasacyjnej kwestie dotyczące zbadania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego będzie miała znaczenie, ale dopiero po wykazaniu, że żądane informacje mają charakter informacji przetworzonej. Wskazać jedynie należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane było już stanowisko, że nie można wykluczyć, iż związek zawodowy może legitymować się szczególnym interesem publicznym w uzyskaniu konkretnych informacji dotyczących działalności zarobkowych pracowników Ministerstwa Finansów, szefów izb skarbowych i urzędów kontroli skarbowych nawet wówczas, gdy dla uzyskania takich informacji konieczne byłoby ich przetworzenie (por. wyroki NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. I OSK 60/14, z dnia 2 października 2014 r., sygn. I OSK 587/14, publ.www.nsa.gov.pl).
Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art.141 §4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi tego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie organ formułując zarzut naruszenia art.3 ust.1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zarzucił Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu polegającą na przyjęciu, że żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku takie wnioski trudno wywieść. Sąd pierwszej instancji stwierdził bowiem, że organ nie wykazał w przekonywujący sposób, aby wnioskowana informacja miała charakter informacji przetworzonej i uchylił zaskarżone decyzje wskazując na podstawę prawną określoną w art.145 §1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., nie zaś na naruszenie prawa materialnego, czyli podstawę z art.145 §1 pkt 1 lit.a p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.