Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - uwzględniając skargę F.H. "R." Spółki z o.o. w A. - wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2004 r. 6/II SA 1893/03 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 kwietnia 2003 r. (...) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 grudnia 2002 r. (...), którą - na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 poz. 1371 ze zm./ - nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.
Sąd uznał, że - w świetle art. 103 ust. 3 powołanej ustawy - prowadząca od 1998 r. działalność gospodarczą w zakresie towarowego transportu drogowego Spółka nie była obowiązana uzyskać zaświadczenia, o jakim mowa w art. 33 ust. 1, gdyż należy do kategorii zawodowych przewoźników mogących prowadzić działalność transportową jeszcze przez dwa lata od dnia wejścia w życie ustawy korzystając z uprawnień przyznanych przez poprzednio obowiązujące przepisy.
Sąd stwierdził w szczególności, że:
"Z systematyki ustawy o transporcie drogowym, określającej zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego w ramach działalności gospodarczej /rozdział 2/ oraz regulującej przewozy na potrzeby własne /rozdział 5/, a także z odrębnej regulacji zawartej w art. 103 ust. 3 w przedmiocie zachowania przez okres dwóch lat posiadanych uprawnień do wykonywania takiej działalności przez zawodowych przewoźników, płynie wniosek, że obowiązek, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, odnosi się jedynie do przedsiębiorców nie będących zawodowymi przewoźnikami. Przyjęcie odmiennego stanowiska w sposób oczywisty kłóciłoby się nie tylko z zasadą racjonalnego ustawodawcy przy interpretacji przepisów prawa, ale także zasadami logiki /argumentum a maiori ad minus/. Stanowiska tego nie zmienia przepis art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy, obowiązujący od dnia 28 września 2003 r., wyraźnie zwalniający od obowiązku uzyskania wspomnianego zaświadczenia przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Przepis ten bowiem nie stanowi jakościowo nowej regulacji, a jedynie usuwa wątpliwości jakie w tym przedmiocie nasuwała redakcja art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy".
Wnosząc skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego przytoczył jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego "poprzez niewłaściwą wykładnię art. 4 pkt 1 i 4 oraz 33 ust. 1 oraz niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 września 2003 r., w następstwie czego błędnie uznano, iż do 28 września 2003 r. przedsiębiorcy uprawnieni do wykonywania krajowego transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 ww. ustawy i wykonujący jednocześnie przewozy na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy, zwolnieni byli z obowiązku uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że Sąd dokonał wykładni prawotwórczej, inspirowanej późniejszą nowelizacją art. 33 oraz negatywną oceną regulacji obowiązującej w chwili orzekania przez organy inspekcji transportu drogowego, podczas gdy normy zawarte w art. 33 ust. 1 oraz art. 103 ust. 3 są autonomiczne i wzajemnie niekolizyjne, nie zachodziła więc potrzeba wykładni.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Tak, jak w sprawie I OSK 54/05 - o tym samym przedmiocie, również ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego - należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Dokonana przez sąd wykładnia art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym jest dowolna, gdyż ten przepis określa tylko termin, w jakim przedsiębiorcy - prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy - są obowiązani wystąpić z wnioskiem o udzielenie stosownej licencji, i w tej sprawie nie wymagał wykładni.
Istota sprawy bowiem sprowadzała się do zagadnienia, czy i jakim obowiązkom podlegają przedsiębiorcy do czasu uzyskania licencji, o tym zaś jest mowa w art. 103 ust. 5 powołanej ustawy, który wprost stanowi, że do czasu uzyskania licencji przedsiębiorcy prowadzą działalność gospodarczą na dotychczasowych warunkach, zatem tak, jak dotychczas, według dotychczasowych wymagań, bez konieczności poddania się nowym obowiązkom.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.