Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 998/13, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej " p.p.s.a.") odrzucił skargę Rady Sekcji Krajowej NSZZ "Solidarność" Pracowników Skarbowych w Warszawie na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 200 zł. Pismo zawierało pouczenie o konsekwencjach nieuczynienia zadość wezwaniu Sądu. Wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 23 grudnia 2013 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, zarządzenie Sądu nie zostało wykonane. W związku z powyższym Sąd I instancji odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Rada Sekcji Krajowej NSZZ "Solidarność" Pracowników Skarbowych w Warszawie reprezentowana przez adwokata, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że strona skarżąca nie uiściła w terminie wpisu od skargi, co spowodowało odrzucenie skargi.
W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że pełnomocnik strony skarżącej, w terminie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi dokonał przelewu bankowego. Jednakże w tytule operacji została pominięta część sygnatury niniejszej sprawy. Łączna kwota przelewu odpowiada natomiast wysokości wpisu od siedmiu wniesionych przez skarżącą skarg w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną powyższa sytuacja nie powinna skutkować odrzuceniem skargi i tym samym zamknięciem drogi sądowej.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Odpowiedź na skargę kasacyjną, z wnioskiem o jej oddalenie wniósł Minister Finansów. W opinii Ministra Finansów zaskarżone postanowienie wydane zostało bez naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Strona skarżąca została uprzedzona o konsekwencjach zaniedbania obowiązku uzupełnienia braku fiskalnego skargi, z którymi powinna była się liczyć w przypadku braku należytej staranności. Skarżący wypełnił pole "tytuł przelewu" w sposób uniemożliwiający Sądowi powiązanie wniesionej opłaty z konkretną sprawą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z zastrzeżeniem wypadków wymienionych w § 2 i § 3 przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Przepis § 3 stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu, jeżeli pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis.
Zgodnie zaś z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, z kolei art. 219 § 2 p.p.s.a. stanowi, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Natomiast stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), przy uiszczaniu wpisu - zarówno gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego, jak i na rachunek bankowy tego sądu - należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany oraz sygnaturę akt sądowych.
Z przedstawionego przez stronę dowodu wpłaty (k. 76 akt sądowych) wynika, że pełnomocnik strony skarżącej w dniu 24 grudnia 2013 r. dokonał wpłaty tytułem wpisów sądowych na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie w kwocie 1400 zł, odpowiadającej sumie wpisów w wysokości po 200 zł od siedmiu skarg. W tytule przelewu wymienione zostały pełne sygnatury sześciu spraw. Sygnatura ostatniej ze spraw znajdujących się w tytule przelewu została podana tylko w części, wskazano bowiem jedynie dwie pierwsze cyfry rzymskie tej sygnatury.
Tak oznaczony tytuł przelewu nie pozwolił w dacie wydania zaskarżonego postanowienia na uznanie, że w wyniku powyższej transakcji opłacony został wpis od skargi wniesionej w niniejszej sprawie i w konsekwencji doprowadził do zastosowania przez Sąd I instancji dyspozycji art. 220 § 3 p.p.s.a.
Uznać jednak należy, że przedłożony przez stronę skarżącą dowód wpłaty z dnia 24 grudnia 2013 r. i argumenty podniesione w skardze kasacyjnej wskazują, że uiszczono wpis sądowy od skargi w prawidłowej wysokości (200 zł) z zachowaniem siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 220 § 1 p.p.s.a.
Jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną brak określenia sygnatury akt sprawy, od której uiszczana jest opłata, podobnie jak i inne uchybienia wskazane w tym piśmie wskazują niewątpliwie na brak należytej staranności pełnomocnika w prowadzeniu spraw swojego klienta. Uchybienia te pozostają jednak bez wpływu na wynik postępowania kasacyjnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, mimo, że niewskazanie sygnatury akt sprawy utrudniło Sądowi I instancji identyfikację wniesionej opłaty, to w warunkach rozpoznawanej sprawy należało uchylić zaskarżone postanowienie. W istocie bowiem należny w sprawie wpis od skargi został w terminie uiszczony. Odrzucenie w takiej sytuacji skargi prowadziłoby do zamknięcia drogi sądowej (por. postanowienia NSA: z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 339/13; z dnia 8 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II FSK 1624/12).
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
W odniesieniu do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zasądzenie kosztów postępowania wskazać należy, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku skarżącego w tym przedmiocie. W zakresie poniesionych przez skarżącego kosztów związanych z wniesioną skargą kasacyjną orzeknie Sąd I instancji w przypadku uwzględniania skargi. Podstawą tego rozstrzygnięcia jest art. 200 p.p.s.a. przewidujący zasądzenie na rzecz skarżącego wszystkich kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego związanych ze skargą kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi, ponieważ podlegają one zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (por. uchwałę NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, ONSA i WSA z 2008 r. Nr 2, poz. 23).