Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 52/10, oddalił skargę K. N. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w Krakowie z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w I instancji.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
K. N. pismem z dnia [...] lipca 2009 r. skierowanym do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] zwrócił się o wyrównanie należnego uposażenia na zajmowanym stanowisku za okres od [...] lipca 2005 r. do [...] lipca 2006 r., wraz z odsetkami od dnia wniesienia wniosku, względnie o wypłacenie odszkodowania przewidzianego w art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892). Jako podstawę prawną tych żądań wskazał art. 61 § 1 K.p.a. w związku z art. 104 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W uzasadnieniu podniósł, że decyzją Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lipca 2005 r. Rozkaz ten został uchylony decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]. W okresie od dnia [...] lipca 2005 r. do dnia [...] lipca 2006 r. pełnił zawodową służbę wojskową, co wynika z treści decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2006 r. Za okres ten nie otrzymał uposażenia ani odszkodowania po uchyleniu decyzji o zwolnieniu.
Rozkaz Szefa Sztabu Generalnego nigdy nie stał się decyzja ostateczną, nie wywołał skutków prawnych, co oznacza, że wskazany okres jest pełnoprawnym okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zgodnie więc z art. 72 ustawy pragmatycznej zachował prawo do uposażenia za sporny okres. Skoro nie zostało ono wypłacone pomimo wcześniejszych wniosków, na podstawie art. 75 ust. 3 od każdego z zaległych uposażeń przysługują także odsetki.
Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], odmówił K. N. wypłaty żądanych świadczeń. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych roszczenia z tytułu prawa do uposażenia przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Skoro więc K. N. wystąpił z wnioskiem o uposażenie w dniu [...] lipca 2009 r., tj. po upływie 3 lat, brak jest podstaw do wypłaty żądanego uposażenia.
Odwołanie od tej decyzji wniósł K. N. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] Kraków decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzył postępowanie I instancji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 20, art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 1, art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
W ocenie organu odwoławczego analiza przepisów rozdziału 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazuje, że strona złożyła wniosek do niewłaściwego organu. Właściwość organu w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy rozdziału 4 K.p.a., zgodnie zaś z art. 20 właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. W stanie faktycznym sprawy przepisami materialnymi są przepisy ustawy pragmatycznej. Zgodnie z art. 74 tej ustawy wypłaty uposażenia oraz innych należności dokonuje jednostka wojskowa lub instytucja cywilna, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostaje. Kpt. N. – jak wskazano wyżej – nie pozostaje na zaopatrzeniu finansowym JW Nr [...]. Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych precyzując art. 104 w kwestię właściwości, stwierdza, że jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach uposażeń i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący mylnie określił adresata wniosku z [...] lipca 2009 r., a Dowódca JW [...] nie był w tej sprawie organem właściwym.
Dowódca JW Nr [...] jest również niewłaściwym organem, jeżeli chodzi o alternatywnie sformułowane żądanie wypłaty odszkodowania. Tym organem jest organ zwalniający żołnierza z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w § 30 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz.U. Nr 23, poz. 137). Żądanie wypłaty odszkodowania powinno być zatem skierowane do Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, którego rozkaz w sprawie zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej został uchylony.
Wskazując na powyższe organ stwierdził, że wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości stanowi zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a. przesłankę do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 K.p.a., nie może natomiast w postępowaniu instancyjnym stosować art. 156 § 1 K.p.a. mającego zastosowanie do sytuacji, gdy organ wyższego stopnia działa nie jako organ odwoławczy, lecz jako organ nadzoru, którego uprawnienia są węższe od uprawnień organu odwoławczego. Rozpatrując odwołanie stron, organ administracji wyższego stopnia może wydać rozstrzygnięcie tylko na podstawie art. 138 K.p.a., co w wypadku bezprzedmiotowości postępowania organu I instancji oznacza, że organ odwoławczy powinien wydać decyzję uchylającą decyzję i umarzającą postępowanie I instancji. Stan taki dotyczy także przypadków, gdy przesłanką uchylenia decyzji organu I instancji są jej wady mieszczące się w podstawach do stwierdzenia nieważności.
K. N. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę uznając, że brak jest podstaw do jej uwzględnienia.
Odnosząc się do kwestii właściwości organu w postępowaniu administracyjnym Sąd podkreślił, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 65 § 1 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 20 K.p.a. właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania.
W sprawie wywołanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] lipca 2009 r. przepisami materialnymi są przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 71 ust. 1 oraz art. 76 ust. 1 i 4 tej ustawy żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie, przy czym prawo do uposażenia żołnierza powstaje z dniem rozpoczęcia pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej, a wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. Wypłaty uposażenia oraz innych należności, o których mowa w art. 73, dokonuje jednostka wojskowa, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostaje (art. 74 ust. 1 ustawy), a organami właściwymi w tych sprawach są dowódcy jednostek wojskowych (art. 104 ustawy). Stosownie do art. 104 ust. 1 ustawy pragmatycznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe – w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.
W stosunku do dowódców jednostek wojskowych i ich zastępców oraz żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w jednostkach wojskowych, których dowódcy zajmują stanowisko niższe niż określone w ust. 1, właściwymi organami są bezpośredni przełożeni dowódców tych jednostek (art. 104 ust. 2 ustawy). Obecnie skarżący pełni zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej w Sulechowie. Skarżący nie pozostaje więc na zaopatrzeniu finansowym JW nr [...] Wskazując na powyższe Sąd stwierdził, że należy odróżnić płatnika uposażenia i innych należności od organu właściwego w sprawach uposażeń i innych należności żołnierzy zawodowych. Prowadzi to do wniosku, że skarżący mylnie określił adresata wniosku z 27 lipca 2009 r., a Dowódca JW [...] nie był w tej sprawie organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie "wyrównania uposażenia z tytułu należnego na zajmowanym stanowisku za okres od [...] lipca 2005 r. do [...] lipca 2006 r., wraz z odsetkami od dnia wniesienia wniosku".
W ocenie Sądu również w odniesieniu do żądania dotyczącego odszkodowania przewidzianego w art. 116 ust. 3 ustawy pragmatycznej z tytułu uchylenia ostatecznej decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, Dowódca JW nr [...] nie jest właściwym rzeczowo organem, który w tym przedmiocie mógł wydać decyzję. Jak wynika z brzmienia tego przepisu, zawartego w Rozdziale 7 "Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej", odszkodowanie to jest świadczeniem przysługującym od Skarbu Państwa, zatem rozstrzygnięcia w tych sprawach nie mogą być utożsamiane z rozstrzygnięciami przewidzianymi w art. 74 ustawy pragmatycznej, dotyczącymi wypłaty uposażenia oraz innych należności, których dokonuje jednostka wojskowa lub instytucja cywilna, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostaje. Nie są też rozstrzygnięciami przewidzianymi w art. 104 ust. 1 ustawy przesądzającym kwestie właściwości w sprawach uposażeń i innych należności żołnierzy zawodowych, którymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału (Rozdziału 5) są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe – w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.
Następnie Sąd wskazał, że podstawowym zagadnieniem istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy wobec faktu, że art. 138 zawiera zamknięty katalog rodzajów rozstrzygnięć, które może wydać organ odwoławczy, po rozpatrzeniu złożonego w terminie środka odwoławczego, możliwe jest zastosowanie jedynie częściowo przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., czyli uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji bez równoczesnego umorzenia postępowania I instancji w razie stwierdzenia, że wydanie decyzji przez organ I instancji nastąpiło z naruszeniem przepisów o właściwości.
Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy takie działanie organu odwoławczego, czyli uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji z równoczesnym umorzeniem postępowania I instancji jest prawidłowe. Zakres rozstrzygnięcia organu II instancji wyznaczony jest zawsze zakresem rozstrzygnięcia organu I instancji, co oznacza, że organ ten jest władny do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania administracyjnego organu I instancji w sytuacji, gdy rozpatruje odwołanie od decyzji wydanej przez organ I instancji w toku jego postępowania. Wynika to z faktu, że umorzenie postępowania administracyjnego możliwe jest jedynie w drodze decyzji administracyjnej zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. W konsekwencji, wniesienie odwołania od decyzji I instancji, w żadnym wypadku nie może prowadzić do wydania aktu kasacyjnego, mocą którego nie nastąpiłoby umorzenie postępowania przed organem I instancji.
Przesłanka bezprzedmiotowości występuje bowiem, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed rozstrzygającym w sprawie organem I instancji. Przepis art. 138 K.p.a. zawiera wyczerpujący katalog rozstrzygnięć, które mogą zapaść po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji. Przepis ten nie przewiduje możliwości uchylenia decyzji, umorzenia postępowania i jednoczesnego przekazania sprawy do organu właściwego. Postanowienie o przekazaniu podania w trybie art. 65 K.p.a. organ odwoławczy winien wydać po uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania. W przypadku zaś braku działania organu w tym zakresie stronie będą służyły przewidziane prawem środki dyscyplinujące organ.
Jeżeli zatem organ stwierdzi swoją niewłaściwość na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, to zobowiązany jest umorzyć postępowanie, jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., a sam wniosek przekazać do załatwienia organowi właściwemu zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a. Postępowanie administracyjne prowadzone przez organ z naruszeniem przepisów o właściwości jest postępowaniem bezprzedmiotowym przed tym organem. W sytuacji natomiast, gdy naruszenie przepisów o właściwości ujawnione zostanie dopiero w toku postępowania odwoławczego, wszczętego wskutek wniesienia odwołania od merytorycznej decyzji organu I instancji, to organ odwoławczy ma obowiązek na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie I instancji z powodu jego bezprzedmiotowości. Jednocześnie musi przekazać wniosek będący podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a. organowi właściwemu.
Nietrafnym w ocenie Sądu pierwszej instancji jest podniesiony przez skarżącego zarzut, że wniósł odwołanie tylko w części i nie było podstaw do uchylania decyzji I instancji w całości, co stanowi naruszenie art. 127 i 104 K.p.a. Jak wskazał Sąd, zgodnie z wyrażoną w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy wyznacza rozstrzygnięcie decyzji organu I instancji. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa wymagań co do formy odwołania i treści zarzutów, podobnie jak przepisy ogólne o pismach procesowych nie zawiera warunku wskazania zarzutów wobec decyzji, z którą strona się nie zgadza.
Ma to na celu odformalizowanie postępowania odwoławczego i ułatwienie kontroli instancyjnej zaskarżonych odwołaniem rozstrzygnięć. Stosownie do art. 19 K.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W konsekwencji prawidłowo organ odwoławczy rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji rozważał kwestię właściwości rzeczowej, pomimo, że takiego zarzutu skarżący nie podnosił, jak również prawidłowo kontroli instancyjnej poddał całość zaskarżonej decyzji.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku K. N. oparł zarzuty na następujących podstawach:
- I. Naruszenia norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 116 ust. 1 w związku z art. 104 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, polegające na przyjęciu, iż właściwym w sprawie podejmowania decyzji o odszkodowaniu, o którym mowa w art. 116 ust. 1 ww. ustawy przy braku przepisu szczególnego wskazującego właściwość innego organu, nie jest dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełni, czy też pełnił służbę.
- II. Naruszenia norm prawa procesowego, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu uchylenia decyzji wydanej z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. oraz art. 105 § 1 K.p.a., to jest takiej, którą organ administracji II instancji umorzył postępowanie w I instancji, pomimo iż nie było ono bezprzedmiotowe, takiej, gdzie organ II instancji powinien był uchylić decyzję organu I instancji i sprawę przekazać temu organowi do ponownego rozpatrzenia z ustaleniem właściwości rzeczowej organu w I instancji,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na zaniechaniu uchylenia decyzji organu II instancji wydanej z naruszeniem art. 104 § 1 K.p.a. w związku z art. 10 i art. 1 pkt 1 K.p.a., a więc takiej, którą organ II instancji rozstrzygał o decyzji organu I instancji także w zakresie, co do którego strona nie wniosła odwołania, albowiem z rozstrzygnięcia organu I instancji w tym niezaskarżonym zakresie była zadowolona.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wraz z rozstrzygnięciem o kosztach procesu w I instancji, oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniesionych zarzutów wskazano, że trudno jest oddzielić sprawy będące przedmiotem wniosku skarżącego, skoro z art. 116 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika wprost, iż odszkodowanie przysługuje w wysokości 6 miesięcznych uposażeń. Stąd organ, który jest właściwy w sprawie uposażenia jest zarazem właściwy w sprawie odszkodowania, chyba że ustawa wskazywałaby wyraźnie na właściwość innego organu. Kompetencji nie wolno domniemywać. Nie wolno także podważać zasady racjonalności prawodawcy. Stąd też, jeżeli ustawodawca nie wskazał w drodze wyraźnego upoważnienia ustawowego kompetencji innego organu dla wypłacania odszkodowania z art. 116 ust. 1 ww. ustawy, zastosowanie ma ogólny przepis określający tę właściwość – art. 104 ust. 1 ustawy wskazujący na dowódcę jednostki wojskowej. Nietrafnym również, zdaniem skarżącego, jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż właściwym w sprawie odszkodowania jest organ zwalniający żołnierza ze służby. Kompetencja do zwalniania ze służby nie jest, wbrew twierdzeniom Sądu, równoznaczna z kwestią wypłacania świadczeń pieniężnych w przypadku, gdy zwolnienie było nieprawidłowe.
Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa procesowego autor skargi kasacyjnej stwierdził, że niezależnie od tego, czy w I instancji w postępowaniu administracyjnym rozstrzygał organ właściwy, czy też nie, to z pewnością niewłaściwość organu I instancji nie daje żadnej podstawy do umarzania postępowania w I instancji. Wyłączną podstawą takiego działania jest bezprzedmiotowość sprawy. Niewłaściwość organu powinna skutkować uchyleniem decyzji wydanej przez organ niewłaściwy i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, w uzasadnieniu zaś powinny być zawarte wytyczne co do wydania postanowienia w trybie art. 65 § 1 K.p.a. o przekazaniu sprawy wedle właściwości. Taka forma rozstrzygnięcia uregulowana jest w art. 138 § 2 K.p.a.
W odniesieniu natomiast do podniesionej przez Sąd kwestii odformalizowania odwołania, skarżący wskazał, że to odwołanie wytacza granice badania sprawy przez organ II instancji, nie zaś ten organ. Organ odwoławczy nie ma zatem kompetencji do rozstrzygania o nieistniejącym w danej części odwołaniu. Jeżeli zaś to czyni, narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania i zasadę wnioskowości w postępowaniu odwoławczym. Lekceważąc zaś żądanie strony, narusza jej prawo do udziału w postępowaniu na każdym jego etapie wyrażone w art. 10 K.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu. Ponieważ zawiera zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, to w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów dot. naruszenia prawa procesowego.
Przede wszystkim całkowicie chybiony jest zarzut odnoszący się do przekroczenia granic zaskarżenia decyzji organu I instancji. Skarżący nie wskazał w jakim zakresie był usatysfakcjonowany rozstrzygnięciem tego organu, chociaż nie zostały uwzględnione oba jego wnioski, a przede wszystkim z odwołania wynika jednoznacznie, że decyzja została zaskarżona w całości, a nie w części. Nie jest również zasadny zarzut niedostrzeżenia przez Sąd I instancji naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 105 § 1 k.p.a. Wskazać należy, iż pkt 3 art. 138 § 1 k.p.a. odnosi się do umorzenia postępowania odwoławczego i w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodziła, bowiem ani organ nie umorzył postępowania odwoławczego, ani nie zachodziły przesłanki do umorzenia tego postępowania. Z treści zaś zarzutu i uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kwestionując zastosowanie przez organ art. 183 § 1 pkt 2 k.p.a. Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie posiada uprawnień m.in. do zmiany lub korygowania zarzutu, to wobec podniesienia również zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., stwierdzić należy, iż Sąd I instancji zasadnie nie zakwestionował zastosowania przez organ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślić bowiem należy, iż art. 138 k.p.a. zawiera katalog rozstrzygnięć jakie mogą zapaść przez organem odwoławczym i jest on bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, iż decyzja, która nie mieści się w tym katalogu dotknięta jest wadą nieważności.
Jeżeli w postępowaniu odwoławczym okaże się, że postępowanie prowadzone przez organ I instancji było bezprzedmiotowe, to organ odwoławczy zobligowany jest uchylić zaskarżony akt i umorzyć postępowanie przed organem I instancji. Bezprzedmiotowość zachodzi wtedy gdy brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed danym organem I instancji. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie organ I instancji nie był władny do rozstrzygnięcia merytorycznego przedmiotowego wniosku skarżącego. Nie istniał więc jeden z elementów materialnego stosunku prawnego, co uniemożliwiało rozstrzygniecie przez ten organ sprawy co do istoty.
Nie jest również zasadny zarzut błędnej wykładni art. 116 ust. 1 w zw. z art. 104 ww. ustawy o służbie wojskowej.
Podkreślić znowu należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, w związku z tym zobligowany jest ocenić powyższy zarzut tak, jak został on sformułowany. Powołany przepis art. 116 ust. 1 stanowi, iż w razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13–15 lub art. 112 ust. 1 pkt 1, albo uchyla lub stwierdza nieważność decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy, ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia lub decyzji, jakie wynikały dla żołnierza zawodowego z tego tytułu. Przepis ten w żaden sposób nie był przez Sąd I instancji stosowany, a co za tym idzie również interpretowany. Wprawdzie z treści zarzutu i uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż skarżący odwołuje się do odszkodowania, o jakim mowa w ust. 3 tego przepisu, ale trudno znowu przyjąć, iż sporządzający skargę kasacyjną profesjonalny pełnomocnik po raz kolejny popełnił błąd pisarski, zwłaszcza że w uzasadnieniu skargi kasacyjny również przywołany jest przepis ust. 1 art. 116 cyt. ustawy o służbie...
Natomiast stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował przepis art. 104 o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten znajduje się w rozdziale 5 gdzie uregulowane są kwestie uposażenia i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych.
Uposażenie, zgodnie z art. 72 ust. 1 cyt. ustawy o służbie wojskowej..., to uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia. Natomiast inne należności pieniężne, o których mowa w tym rozdziale, określone są w przepisie art. 73 ww. ustawy i do nich nie należy odszkodowanie przewidziane w art. 116 ust. 3 ww. ustawy. Ponieważ art. 104 wskazuje organy właściwe w sprawach określonych w rozdziale 5 ustawy, tj. w sprawach uposażenia i innych należności pieniężnych, to swym zakresem nie obejmuje on ustalenia organów właściwych w sprawie odszkodowania. Tak więc Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 104 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Z tych wszystkich względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.